Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετατρέπει τη Βουλή σε βήμα ιδεοληψίας, υπερασπιζόμενη αυταρχικά καθεστώτα και αντικαθιστώντας τα επιχειρήματα με κραυγές.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου επέστρεψε στο γνώριμο πολιτικό της μοτίβο: βαριές καταγγελίες, δραματικούς χαρακτηρισμούς και μια ρητορική που περισσότερο θυμίζει ιδεολογικό μανιφέστο παρά σοβαρή κοινοβουλευτική παρέμβαση. Με αφορμή τα γεγονότα στη Βενεζουέλα, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας δεν περιορίστηκε σε πολιτική κριτική, αλλά επέλεξε για ακόμη μία φορά να μετατρέψει τη Βουλή σε σκηνή ιδεολογικής σύγκρουσης, όπου η πραγματικότητα υποχωρεί μπροστά στις εμμονές.
Στην ομιλία της, η κ. Κωνσταντοπούλου περιέγραψε τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο από τις ΗΠΑ ως γεγονός «υψίστης κρισιμότητας», ικανό –κατά την ίδια– να οδηγήσει μέχρι και σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Με δραματικούς τόνους μίλησε για «επιθετικό πόλεμο», «ολοκληρωτισμό» και «κατάλυση του διεθνούς δικαίου», αποφεύγοντας επιμελώς να αναφερθεί στο αυταρχικό καθεστώς της Βενεζουέλας, στις διώξεις αντιφρονούντων, στην καταστολή και στην κατάρρευση ενός κράτους που λειτουργεί εδώ και χρόνια εκτός κάθε δημοκρατικού πλαισίου.
Η ιδεοληψία ήταν εμφανής: ο Μαδούρο εμφανίστηκε περίπου ως θύμα, ενώ κάθε δυτική αντίδραση βαφτίστηκε αυτομάτως «πράξη πολέμου». Δεν υπήρξε ούτε ίχνος αυτοκριτικής, ούτε αναφορά στην ουσία του προβλήματος. Μόνο πάθος, απόλυτες βεβαιότητες και ένας λόγος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα μιας παρωχημένης αριστερής μυθολογίας.
Από τη ρητορική έντασης στο πολιτικό κενό
Η ομιλία αυτή δεν ήταν απλώς μια τοποθέτηση για τη διεθνή πολιτική. Ήταν η αφορμή για να ξεδιπλωθεί, για ακόμη μία φορά, ο τρόπος με τον οποίο η κ. Κωνσταντοπούλου αντιλαμβάνεται τον πολιτικό διάλογο: όχι ως αντιπαράθεση επιχειρημάτων, αλλά ως πεδίο ηθικής ανωτερότητας, όπου όποιος διαφωνεί, καταγγέλλεται. Και κάπου εδώ ξεκινά το πραγματικό πρόβλημα.
Η πολιτική χωρίς επιχειρήματα
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιτίθεται στην κυβέρνηση όχι με στοιχεία ή προτάσεις, αλλά με χαρακτηρισμούς. «Υποτέλεια», «εθελοδουλία», «κατάλυση των μεταπολεμικών κεκτημένων» — λέξεις βαριές, εύκολες, εντυπωσιακές. Τι λείπει; Η πολιτική ουσία.
Δεν ακούσαμε ποια θα έπρεπε να είναι η εναλλακτική στρατηγική της χώρας. Δεν ακούσαμε πώς ακριβώς προστατεύονται τα εθνικά συμφέροντα με γενικόλογες καταγγελίες. Ακούσαμε μόνο μια ρητορική οργής, σχεδιασμένη περισσότερο για χειροκρότημα στα κοινωνικά δίκτυα παρά για σοβαρή κοινοβουλευτική συζήτηση.
Προσωπικές επιθέσεις ως υποκατάστατο πολιτικής
Όταν τα επιχειρήματα απουσιάζουν, έρχονται οι προσωπικές επιθέσεις. Ο πρωθυπουργός στοχοποιείται με εκφράσεις που αγγίζουν τα όρια της πολιτικής χυδαιότητας, χωρίς κανένα φίλτρο θεσμικής ευθύνης.
Η Βουλή, όμως, δεν είναι ούτε δικαστήριο προθέσεων ούτε βήμα προσωπικής εκτόνωσης. Όταν ο πολιτικός λόγος κατρακυλά σε χαρακτηρισμούς, χάνεται η σοβαρότητα και απαξιώνεται συνολικά η διαδικασία.
Το γνώριμο αφήγημα της «ακροδεξιάς»
Όπως σχεδόν κάθε φορά, έτσι και τώρα, στο βάθος του λόγου της κ. Κωνσταντοπούλου πλανάται το μόνιμο φάντασμα: η «ακροδεξιά». Ένα αφήγημα που κολλάει παντού, σε όποιον διαφωνεί, σε όποιον δεν συμμερίζεται τις απόλυτες βεβαιότητές της.
Το πρόβλημα είναι ότι όταν όλα βαφτίζονται «ακροδεξιά», τίποτα δεν είναι. Το επιχείρημα χάνει τη δύναμή του, γίνεται φθηνό και τελικά αποκαλύπτει περισσότερο ιδεολογική εμμονή παρά πολιτική ανάλυση.
Οι εμμονές του ΣΥΡΙΖΑ σε νέο περιτύλιγμα
Παρά το γεγονός ότι η Πλεύση Ελευθερίας εμφανίζεται ως «αντισυστημική» φωνή, ο πολιτικός της λόγος θυμίζει έντονα τις πιο ακραίες περιόδους του ΣΥΡΙΖΑ: καταγγελία χωρίς όρια, διχασμός, εύκολες ταμπέλες, μηδενική αυτοκριτική.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, απλώς με διαφορετικό πρωταγωνιστή. Και το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: πολιτικός θόρυβος χωρίς πολιτικό βάθος.
Όταν η σοβαρότητα θυσιάζεται στον εντυπωσιασμό
Η εξωτερική πολιτική και τα ζητήματα άμυνας απαιτούν νηφαλιότητα, ψυχραιμία και υπευθυνότητα. Όχι θεατρικές κορώνες και δραματικές προβλέψεις περί παγκόσμιου πολέμου.
Όταν ο κοινοβουλευτικός λόγος μετατρέπεται σε ιδεολογικό μονόλογο, τότε δεν υπηρετείται ούτε η Δημοκρατία ούτε ο δημόσιος διάλογος.
Ιδεολογικής σύγκρουσης χωρίς όρια
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει επιλέξει τον δρόμο της ιδεολογικής σύγκρουσης χωρίς όρια. Όμως η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός αγανάκτησης. Είναι πεδίο ευθύνης. Και εκεί, οι κραυγές δεν υποκαθιστούν τα επιχειρήματα - απλώς αποκαλύπτουν το κενό τους.
