Κραυγές, θεωρίες συνωμοσίας και λόγος που θύμιζε τις πιο τοξικές ημέρες της «άνω» και της «κάτω» πλατείας στην παρουσίαση του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού.
Αν κάποιος είχε ακόμα αμφιβολίες για το πού οδηγεί πολιτικά το μόρφωμα που επιχειρεί να στηθεί γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού, η εικόνα της παρουσίασης του νέου κόμματος ήρθε να τις διαλύσει μέσα σε λίγα λεπτά. Εκεί όπου υποτίθεται ότι θα παρουσιαζόταν μια «νέα πρόταση» για τη χώρα, τελικά κυριάρχησαν κραυγές, θεωρίες συνωμοσίας, συνθήματα μίσους και ένας λόγος που θύμιζε τις πιο τοξικές ημέρες της «άνω» και της «κάτω» πλατείας. Εκείνες τις εποχές που ο διχασμός βαφτιζόταν «αντίσταση» και κάθε θεσμός παρουσιαζόταν ως εχθρός του λαού.
Το αποκορύφωμα ήρθε όταν ακούστηκε δημόσια το σύνθημα «200 χρόνια κυβερνάνε τη χώρα ραγιάδες και δωσίλογοι». Μια φράση που θα ταίριαζε περισσότερο σε περιθωριακά ακροδεξιά μορφώματα ή σε υπόγεια του Διαδικτύου γεμάτα ψεκασμένες θεωρίες, παρά σε πολιτική εκδήλωση που φιλοδοξεί να εμφανιστεί ως «δημοκρατική». Κι όμως, όχι μόνο ακούστηκε, αλλά πέρασε σχεδόν φυσιολογικά μέσα στο κλίμα αποθέωσης και οργής που είχε καλλιεργηθεί στην αίθουσα.
Η ειρωνεία είναι τεράστια. Οι ίδιοι χώροι που για χρόνια κατηγορούσαν τη Νέα Δημοκρατία για «τοξικότητα» και «διχασμό», σήμερα φλερτάρουν ανοιχτά με έναν λόγο που παραπέμπει σε πολιτικό σκοταδισμό. Με εύκολους εχθρούς, με γενικεύσεις, με κραυγές περί «προδοτών» και «δωσίλογων», με ένα επικίνδυνο μείγμα αντισυστημισμού και θυμού που έχει δοκιμαστεί ξανά στη χώρα και άφησε πίσω του μόνο καταστροφές.
Δεν είναι τυχαίο ότι στην παρουσίαση βρέθηκαν πρόσωπα και ακροατήρια που εδώ και χρόνια κινούνται στον χώρο του αντιεμβολιαστικού παραλογισμού, των θεωριών συνωμοσίας και της μόνιμης πολιτικής υστερίας. Ο ίδιος ετερόκλητος όχλος που κάποτε φώναζε για κρεμάλες, που έβλεπε παντού προδότες και ξένες δυνάμεις, τώρα αναζητεί νέο πολιτικό καταφύγιο. Και φαίνεται πως το βρήκε.
Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά τις πλατείες της οργής, τον τυχοδιωκτισμό και τον ψεκασμένο λαϊκισμό της προηγούμενης δεκαετίας. Πλήρωσε μνημόνια, διεθνή ανυποληψία, οικονομική κατάρρευση και πολιτική παρακμή. Γι’ αυτό και η εικόνα μιας νέας πολιτικής απόπειρας που αναπαράγει το ίδιο δηλητήριο μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί.
Γιατί όταν η πολιτική μετατρέπεται σε εξέδρα καταγγελίας, όταν ο θυμός γίνεται ιδεολογία και όταν τα συνθήματα μίσους βαφτίζονται πατριωτισμός, τότε η ντροπή πραγματικά ντρέπεται.
