Από τις πλημμύρες στη Γλυφάδα μέχρι την εξωτερική πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ επενδύει στην καταγγελία και αποφεύγει τον απολογισμό.
Ο Σωκράτης Φάμελλος επανέρχεται στο γνώριμο μοτίβο του ΣΥΡΙΖΑ: βαριές καταγγελίες, εύκολα συνθήματα και επιλεκτική μνήμη. Με αφορμή τη νεροποντή στη Γλυφάδα, μίλησε για «ανύπαρκτη πρόληψη» και «αδύναμη Πολιτεία», αποφεύγοντας όμως να εξηγήσει γιατί τα περίφημα σχέδια που επικαλείται δεν θωράκισαν τη χώρα όταν το κόμμα του κυβερνούσε. Η επίκληση ευρωπαϊκών υποχρεώσεων ακούγεται κενή, όταν προέρχεται από έναν πολιτικό χώρο που άφησε πίσω του καθυστερήσεις, εργολαβικές στρεβλώσεις και έργα στα χαρτιά.
Η κριτική για τα αντιπλημμυρικά και την κατάργηση δομών συνοδεύεται από τη γνωστή υπερβολή περί «απένταξης έργων», χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία και χωρίς αναφορά στο γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει δρομολογήσει παρεμβάσεις σε περιβάλλον και υποδομές με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και αυστηρά χρονοδιαγράμματα. Αντί για σοβαρή αποτίμηση πολιτικών, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει την καταστροφολογία, επενδύοντας πολιτικά σε κάθε φυσικό φαινόμενο.
Προσπάθεια δημιουργίας αντί - ΝΔ μετώπου
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται και στην εξωτερική πολιτική. Η κατηγορία περί «υποτέλειας» και «δεδομένου συμμάχου» ακούγεται οξύμωρη από έναν πολιτικό χώρο που κυβέρνησε με αντιφάσεις, επικίνδυνους πειραματισμούς και τελικά προσγειώθηκε στην πλήρη ευθυγράμμιση χωρίς σχέδιο. Η προσπάθεια να εμφανιστεί ο πρωθυπουργός ως πρόβλημα στη διεθνή σκηνή συγκρούεται με την πραγματικότητα μιας Ελλάδας που έχει αναβαθμισμένο ρόλο, θεσμική αξιοπιστία και σαφές ευρωπαϊκό αποτύπωμα.
Τέλος, στο μέτωπο των συνεργασιών, ο κ. Φάμελλος μιλά για «σύγκλιση χωρίς εγωισμούς», την ώρα που προτείνει ένα άθροισμα προσώπων και κομμάτων χωρίς κοινό πρόγραμμα και χωρίς απάντηση στο βασικό ερώτημα: ποιος κυβερνά και με ποια κατεύθυνση. Η πρόσκληση προς ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά και παλιά πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει περισσότερο με πολιτική διάσωσης παρά με πρόταση διακυβέρνησης. Όταν η πολιτική περιορίζεται σε γενικόλογες καταγγελίες και ευχολόγια περί «ισχυρής Πολιτείας», το πρόβλημα δεν είναι η κυβέρνηση· είναι η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής.
