Είναι αλήθεια πως την τελευταία εβδομάδα όλη η ανθρωπότητα γίνεται μάρτυρας συγκλονιστικών αποκαλύψεων από τα περιβόητα μέιλ Έπσταϊν.
Αποκαλύψεων σχετικά με το τι γινόταν σε ένα τροπικό νησί στην Καραϊβική, από το οποίο είχαν περάσει σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες του δυτικού κόσμου, όλο το Χόλιγουντ και πάμπολλοι άνθρωποι με τεράστια διεθνή επιρροή. Η υπόθεση αναμένεται να έχει συνέχεια, συνταράσσοντας συθέμελα πολυεθνικές, κυβερνήσεις, θρόνους και βασίλεια, θρησκευτικούς ηγέτες, κυρίως όμως αλλάζοντας δραστικά σχέσεις εμπιστοσύνης και σεβασμού που διαμορφώθηκαν επί αιώνες ανάμεσα στον απλό λαό και τους κυβερνώντες ή σ’ αυτούς που ονομάζουμε παγκόσμια ελίτ.
Από την άλλη, είναι μία υπόθεση που προσφέρεται για μία πρώτης τάξεως, σχεδόν μοναδική, ευκαιρία να αναπτυχθούν συνωμοσιολογίες και συνωμοσιολόγοι ή να επιβεβαιωθούν όλα αυτά για τα οποία κάποιοι «φώναζαν» εδώ και δεκαετίες.
Και ενώ όλοι μας μένουμε με το στόμα ανοιχτό και με το στομάχι σφιγμένο, μαθαίνοντας για το εμπόριο παιδιών, την παιδοφιλία και τον κανιβαλισμό, ξεχνούμε ότι όλα τα παραπάνω δεν εμφανίστηκαν ούτε εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά στο τροπικό νησί του Έπσταϊν.
Κατά την Ανθρωπολογία, που είναι η επιστήμη που μελετά τον άνθρωπο σε όλες του τις διαστάσεις, από τη βιολογική του εξέλιξη μέχρι τις πολιτισμικές και κοινωνικές δομές του, στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, οι απαγωγές, οι θυσίες παιδιών και ο κανιβαλισμός εμφανίζονται σχεδόν σε όλους τους πολιτισμούς. Έτσι, έχουμε τη θυσία του Αβραάμ, τους Χαναναίους που θυσίαζαν τα πρωτότοκα παιδιά στον θεό Μολώχ, τους Καρχηδόνιους, τους Μάγια και τους Ίνκας, οι οποίοι θυσίαζαν παιδιά με σκοπό τον εξευμενισμό θεοτήτων για γονιμότητα ή προστασία.
Το ίδιο συμβαίνει και στην αρχαιοελληνική μυθολογία, κατά την οποία ο Κρόνος καταπίνει τα παιδιά του (Δία, Ήρα, Ποσειδώνα κ.λπ.) μόλις γεννιούνται, από φόβο μήπως τον εκθρονίσουν, η Λάμια, μια κάποτε πανέμορφη βασίλισσα που μεταμορφώθηκε σε δαίμονα που απάγει και καταβροχθίζει ξένα βρέφη, οι Δράκοι, που περιγράφονται συχνά ως ανθρωποφάγα όντα, που απειλούν ολόκληρα χωριά, απαιτώντας θυσίες παιδιών και ο κύκλος κλείνει με τη θυσία της Ιφιγένειας.
Σε κάθε περίπτωση, όλα τα παραπάνω δηλώνουν την ύπαρξη τέτοιων πρακτικών ενώ η θυσία του Αβραάμ και του Ισαάκ από τη μία και της Ιφιγένειας από την άλλη και η αντικατάστασή τους με ζώα, συμβολίζουν την κατάργηση της παιδοκτονίας και ότι ο πολιτισμός «προχωρά», μέσω της συμβολικής αντικατάστασης του ανθρώπινου αίματος με αίμα ζώου, η οποία αποτελεί το θεμελιώδες σημείο καμπής, καθώς σηματοδοτεί το πέρασμα από τις ανθρωποθυσίες στις ζωοθυσίες και ερμηνεύεται ως η ρητή απαγόρευση των ανθρωποθυσιών από τον ιουδαϊσμό και την αρχαία ελληνική θρησκεία αντίστοιχα.
Καταλύτης ήταν η έλευση του χριστιανισμού, ο οποίος προχώρησε ακόμη περισσότερο. Όλες οι παραπάνω πρακτικές (θυσίες παιδιών και μετέπειτα ζώων), που ήταν πολύ συχνές και συνηθισμένες στους προχριστιανικούς λαούς και πολιτισμούς και στην ουσία ατόνησαν με το πέρας των αιώνων, απέκτησαν νέο περιεχόμενο με την έλευση του χριστιανισμού και μία εντελώς συμβολική μορφή με τη Θεία Ευχαριστία και το «σώμα και αίμα Χριστού» που δεν είναι τίποτε άλλο από μία αναίμακτη θυσία που αντικατέστησε τις αιματηρές θυσίες του παρελθόντος.
Η ημερολογιακή εξέλιξη όμως δεν σημαίνει απαραίτητα πρόοδο και προσαρμογή για όλους. Η έννοια της θυσίας και του αίματος παρέμενε για κάποιους ζωντανή. Έτσι, έχουμε πλήθος παραδειγμάτων απαγωγών, θυσίας παιδιών και κανιβαλισμού στα λαϊκά παραμύθια και στις δοξασίες των ευρωπαϊκών λαών ακόμη και αιώνες μετά την κυριαρχία του χριστιανισμού.
Στο «Χάνσελ και Γκρέτελ» δύο αδέρφια εγκαταλείπονται στο δάσος και «απάγονται» από μια μάγισσα που τα παγιδεύει στο ζαχαρένιο σπίτι της. Στον «Αυλητή του Χάμελιν» ένας άνδρας παρασύρει και εξαφανίζει όλα τα παιδιά μιας πόλης ως εκδίκηση. Η Ραπουνζέλ απάγεται από τους γονείς της ως βρέφος και φυλακίζεται σε έναν πύργο από μια μάγισσα. Στη «Βασίλισσα του Χιονιού» ο μικρός Κάι απάγεται από τη Βασίλισσα του Χιονιού και μεταφέρεται στο παγωμένο παλάτι της. Ο Πινόκιο πέφτει θύμα απαγωγής και εξαπάτησης από διάφορους χαρακτήρες που εκμεταλλεύονται την αφέλειά του.
Ακόμη, έχουμε το αρχέτυπο της μάγισσας-παιδοφάγος, η οποία λειτουργούσε ως προειδοποίηση για τους κινδύνους που παραμόνευαν έξω από τις οργανωμένες κοινότητες. Στην αρχική εκδοχή της «Ωραίας Κοιμωμένης» (1634) η σύζυγος του βασιλιά προσπαθεί να μαγειρέψει και να ταΐσει στον άντρα της τα ίδια του τα παιδιά. Στα ελληνικά λαϊκά παραμύθια, συναντάμε συχνά τη «Δράκαινα» ή τη «Στριγκλομάνα», η οποία κλέβει παιδιά για να τα βάλει στο καζάνι. Από τον 12ο αιώνα, κυκλοφόρησαν ψευδείς κατηγορίες κατά των Εβραίων για τελετουργικούς φόνους χριστιανόπαιδων (blood libel), οι οποίες οδήγησαν σε βίαια πογκρόμ.
Σύγχρονες μελέτες (2024-2025) επιβεβαιώνουν ότι τελετουργικοί φόνοι παιδιών (ritual paedicide) συμβαίνουν σε χώρες όπως η Γκάνα, η Κένυα και η Ουγκάντα. Τα κίνητρα συνήθως αφορούν την αναζήτηση πλούτου ή προστασίας μέσω «μαγείας».
Το ότι ζούμε στο 2026, τελικά, δεν σημαίνει τίποτε απολύτως. Το κακό δυστυχώς υπάρχει παντού και θα υπάρχει για πάντα. Ο Έπσταϊν και οι ομοτράπεζοί του, λοιπόν, αν επαληθευτούν όλα όσα ακόμη ψιθυρίζονται, απλά συνεχίζουν πρακτικές οι οποίες μαρτυρούν ότι η πολιτισμική εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους δεν συμβαδίζει απαραίτητα με την ημερολογιακή. Από εδώ και πέρα, ας αναλάβει το καθήκον του ο νομικός πολιτισμός της ανθρωπότητας και όσοι θέλουν να είναι πραγματικά άνθρωποι!
