«Και το ταξίδι ξανάρχισε» – ήταν η φράση του Αλέξη Τσίπρα με την οποία έκλεισε την 3.300 λέξεων ομιλία του στη Θεσσαλονίκη.
Η οποία, αν εξαιρέσει κανείς ότι δεν μίλησε για «σεισάχθεια» και «σκίσιμο των μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο», ουδόλως διέφερε από το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του 2014. Λαϊκισμός, καταστροφολογία και ένα δάχτυλο τεντωμένο που δείχνει προς όλους τους άλλους εκτός από τον καθρέφτη.
Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πως έχει… πυξίδα. Πρόσφατα μας ενημέρωσε ότι έχει και… καράβι για να ξανοιχτεί σε «νέες θάλασσες». Μόνο που είναι το ίδιο καράβι και η ίδια χαλασμένη πυξίδα η οποία έφτασε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τη ομιλία του θα καταλάβει ότι όχι rebranding έχει καταφέρει να κάνει αλλά ούτε έχει σκοπό να ζητήσει έστω μια συγγνώμη για τον εμπαιγμό τον πολιτών την περίοδο πριν και κατά τη διακυβέρνηση της χώρας.
Και μόνο η αναφορά του ότι «μας αξίζει μια καλύτερη Ελλάδα» με αυτόν μάλλον ως επικεφαλής είναι αρκετή για να καταλάβει τι ακριβώς πιστεύει για τη μνήμη και τη νοημοσύνη των πολιτών. Από το 2012 ο Αλέξης Τσίπρας διακονεί το συγκεκριμένο σύνθημα. «Αξίζουμε μια καλύτερη Ελλάδα», «μας αξίζει μια καλύτερη Ελλάδα» κ.λπ.
Ήταν προεκλογικό σύνθημα το 2014-2015, βρισκόταν σε κάθε ομιλία του. Το είπε το 2019, το είπε το 2020, το 2021, το 2022, το 2023 –προεκλογικά–, άρχισε να το επαναλαμβάνει και με τις ομιλίες τους στις εκδηλώσεις του ινστιτούτου που ίδρυσε ο ίδιος, το λέει και στις παρουσιάσεις του βιβλίου του.
Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι τόσο το 2019 όσο και τις δύο φορές το 2023 η πλειοψηφία απάντησε στο σύνθημα αυτό ψηφίζοντας Κυριάκο Μητσοτάκη και ΝΔ. Ας δούμε πώς βλέπει ο ίδιος αυτό το σύνθημα σήμερα. Η απάντηση είναι μία: Να φύγει ο Μητσοτάκης. Και μετά; Όπως και όλοι οι άλλοι, φληναφήματα περί δήθεν προοδευτικών συνεργασιών.
Και όχι μόνο αυτά. Όσα υποσχόταν από το 2012 τα υπόσχεται και τώρα. Φτάνει στο σημείο να δηλώνει ότι είναι ο μόνος έντιμος. Το ίδιο λέει και ο Νίκος Ανδρουλάκης. Το ίδιο και η Ζωή Κωνσταντοπούλου και όλοι οι άλλοι, στους οποίους προστίθεται και η Μαρία Καρυστιανού. Και σηκώνει τη ρομφαία της κάθαρσης. Αυτήν που κάπου είχε ξεχάσει με τη σκευωρία της Νovartis, την τραγωδία στο Μάτι, τα –κατά Κοντονή– παραϋπουργεία Δικαιοσύνης στο Μαξίμου, τον 13-0 Νίκο Παππά και άλλα πολλά. Πάρα πολλά.
Το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι γράφοντας την «Ιθάκη» επηρεάστηκε και ενδεχομένως πιστεύει ότι στην Ελλάδα είναι όλοι λωτοφάγοι. Και ότι όσα έγιναν το 2015-2019 είναι «περσινά ξινά σταφύλια».
