Αν η… βελόνα του ΠΑΣΟΚ δεν ξεκολλήσει σύντομα, ο χειμώνας θα είναι πολύ βαρύς για τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Το εσωκομματικό σκηνικό στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει την πασίγνωστη φράση ηρεμία πριν από την καταιγίδα. Οι σύντροφοι απόλαυσαν τα μπανάκια και τις διακοπές και σιγά σιγά οργανώνονται. Πίσω από τις κλειστές πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη και κάτω από το επιφανειακό πέπλο της κομματικής κανονικότητας, βράζει ένα σκηνικό έντονης και νευρικής αναμονής.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο πρόεδρος του κόμματος, Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος επιχειρεί να διατηρήσει τα ηνία, να επιβάλει τον δικό του πολιτικό σχεδιασμό και να αποδείξει ότι η στρατηγική της αργής αλλά σταθερής ανόδου αποδίδει. Από την άλλη, μια πλειάδα κορυφαίων στελεχών και δελφίνων –όπως ο Χάρης Δούκας, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Παύλος Χρηστίδης, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και άλλα ισχυρά στελέχη– βρίσκονται σε στάση απόλυτης ετοιμότητας, με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη μέρα.
Η άτυπη ανακωχή
Η πρόσφατη επέτειος της 3ης του Σεπτέμβρη, με την εκδήλωση στην Κρήτη, λειτούργησε στην πράξη ως μια προσωρινή ανακωχή. Για την ευρεία εσωκομματική αντιπολίτευση, η παρουσία στις εορταστικές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση μισού αιώνα από την ίδρυση του Κινήματος δεν ήταν απλώς μια τυπική υποχρέωση. Ηταν μια συνειδητή, στρατηγική επιλογή.
Επρόκειτο για μια κίνηση αυτονόητου σεβασμού προς την ιστορική κληρονομιά της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και για μια ξεκάθαρη κίνηση τακτικής: ουδείς εκ των διεκδικητών επιθυμούσε να αναλάβει το βαρύ πολιτικό κόστος της εσωστρέφειας ή να κατηγορηθεί για υπονόμευση του ενωτικού κλίματος σε μια τόσο φορτισμένη συμβολικά ημέρα.
Το «χατίρι» στον πρόεδρο έγινε. Η κομματική νομιμοφροσύνη επιβάλλει μια αρραγή εικόνα προς το εκλογικό ακροατήριο, ειδικά όταν τα τηλεοπτικά φώτα είναι στραμμένα πάνω τους. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν πως αυτή η ενότητα ήταν κατά βάση επιφανειακή, ένας αναγκαίος συμβιβασμός πριν ανοίξει η αυλαία για την επόμενη πράξη.
Το τεστ της ΔΕΘ
Το επόμενο ορόσημο σε αυτή την πορεία δεν είναι άλλο από τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Εκεί, ο Νίκος Ανδρουλάκης θα έχει την ευκαιρία, αλλά και το δυσβάσταχτο βάρος, να παρουσιάσει ένα φρέσκο πολιτικό αφήγημα.
Καλείται να δώσει το σαφές στίγμα μιας σύγχρονης στρατηγικής και να πείσει το ακροατήριό του ότι το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί με ρεαλιστικούς όρους ένα ισχυρό κυβερνητικό μέλλον, εκμεταλλευόμενο τον κατακερματισμό της Αριστεράς. Τα στελέχη που τον αμφισβητούν θα τον ακούσουν με μεγάλη προσοχή, καθώς η ΔΕΘ αποτελεί ουσιαστικά το τελευταίο μεγάλο «τεστ» αντοχής πριν λήξει η σιωπηρή περίοδος χάριτος.
Αν ο λόγος του προέδρου αναλωθεί στις ασφαλείς αλλά τετριμμένες διαπιστώσεις, αν λείψει το στοιχείο της ανανέωσης και αν, όπως λέγεται χαρακτηριστικά στα πολιτικά πηγαδάκια, «δεν ξεκολλήσει η βελόνα» από την επαναλαμβανόμενη, αμυντική ρητορική, τότε το εσωκομματικό ρήγμα θα βαθύνει.
Αμέσως μετά την παρουσία στη Θεσσαλονίκη, αν δεν υπάρξει αισθητή αλλαγή πλεύσης, η άτυπη ανακωχή αναμένεται να σπάσει. Τα πρόσωπα που τηρούν στάση αναμονής θα ξεδιπλώσουν τη δική τους στρατηγική:
- Ο Χάρης Δούκας θα προβάλει το παράδειγμα της Αθήνας, ζητώντας συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.
- Η Aννα Διαμαντοπούλου και ο Παύλος Γερουλάνος θα επιμείνουν στην αυτόνομη πορεία, χωρίς όμως αυστηρούς όρους πολιτικής απομόνωσης.
- Ο Παύλος Χρηστίδης και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης κομίζουν την ανάγκη για ηλικιακή και ιδεολογική ανανέωση.
Παρά τις τεράστιες διαφορές στις αφετηρίες τους, φαίνεται να συγκλίνουν στην ίδια διαπίστωση: το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται ένα ισχυρό πολιτικό ηλεκτροσόκ. Η σιωπή, συνεπώς, θα δώσει τη θέση της στην ανοιχτή σύγκρουση. Ο χειμώνας στην ευρύτερη περιοχή της Χαριλάου Τρικούπη θα είναι βαρύς.
Του ξέφυγε;
«Εθνικό σούργελο ο Σιακαντάρης, όχι γιατί έθεσε ζήτημα συνεργασίας ΝΔ πασοκ ΙΧ Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ ώστε να κερδίσει την άκρα δεξιά, αλλά γιατί όποτε λέει κάτι και δεν ρωτάει πιο πριν τον ηγεμόνα του το ανασκευάζει.
»Το βλέπω να κάνουμε καινούριο συκώτι με τα ρετάλια του ΙΧ κόμμα Τσίπρα. Εξάλλου ο ΙΧ Τσίπρας εξουσία και προνόμια θέλει. Γιατί ανασκεύασε; Τζάμπα σουργελιάστηκε»!
Λοιπόν, η είδηση στην επίθεση Καρανίκα στον Σιακαντάρη δεν είναι οι χαρακτηρισμοί και το ύφος. Είναι το υπονοούμενο: ότι ο σοφός του προέδρου Αλέξη απλά είπε αυτό που ο ηγέτης έχει στο μυαλό του!
Θα βρέξει κεραυνούς
Σε θέση μάχης βρίσκεται η Ζωή Κωνσταντοπούλου εν όψει της σημερινής της συνέντευξης Τύπου στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Οσοι γνωρίζουν τον πολιτικό σχεδιασμό της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, προεξοφλούν ότι το σκηνικό θα θυμίζει πεδίο βολής και αναμένεται κυριολεκτικά να «βρέξει κεραυνούς».
Στο στόχαστρό της αναμένεται να βρεθεί πρώτιστα το Μέγαρο Μαξίμου, με οξεία κριτική σε ζητήματα θεσμών και καθημερινότητας. Ωστόσο, η επικεφαλής της Πλεύσης δεν θα χαριστεί ούτε στον υπόλοιπο προοδευτικό χώρο, καθώς επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την κρίση της Κεντροαριστεράς, διεκδικώντας μέσα από τον πύρινο λόγο της τον ρόλο της πιο ανυποχώρητης, σκληρής αντιπολιτευτικής φωνής εντός και εκτός Βουλής.
Κυρίως σε σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα και το περίφημο rebranding του.
Πολιτική… χυλόπιτα
Το «όχι» του Γιάνη Βαρουφάκη στο κάλεσμα του Γαβριήλ Σακελλαρίδη για συνεργασία του ΜέΡΑ25 με τη Νέα Αριστερά ήταν πέρα από κάθε αμφιβολία μια ηχηρή πολιτική «χυλόπιτα». Ο γραμματέας του ΜέΡΑ 25 έκλεισε ερμητικά την πόρτα, ξεκαθαρίζοντας πως μια τέτοια σύμπραξη δεν έχει απολύτως καμία προοπτική.
Για τον Βαρουφάκη, το χάσμα δεν είναι απλώς τακτικό, αλλά βαθιά πολιτικό και αξιακό. Θεωρεί τα περισσότερα στελέχη της Νέας Αριστεράς συνυπεύθυνα για τη μνημονιακή μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, απορρίπτοντας κάθε συζήτηση για κοινό μέτωπο με όσους ψήφισαν ή εφάρμοσαν μνημόνια.
Ετσι, το άνοιγμα Σακελλαρίδη –παρότι ο ίδιος είχε αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ του προέδρου Αλέξη– έπεσε στο κενό.
