Το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων μετέτρεψε την κηδεία του Χαμενεΐ σε επίδειξη εσωτερικής ανθεκτικότητας και διεθνούς δικτύωσης.
Η ιρανική ηγεσία με την κηδεία του Χαμενεΐ έκανε επίδειξη διεθνούς νομιμότητας. Παράλληλα με τους εκπροσώπους της Ρωσίας, της Κίνας, του Πακιστάν, του Ιράκ, της Τουρκίας, μέχρι και της Σαουδικής Αραβίας αλλά και της Χαμάς, καθώς και πολλών ασιατικών και μεσανατολικών χωρών, με την παρουσία των Ταλιμπάν ενίσχυσε την εικόνα ενός δικτύου συνομιλητών με τη Δύση, το οποίο η Τεχεράνη θα επιδιώξει να εδραιώσει μετά τη σύγκρουση.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο «γάμος» με τους Ταλιμπάν χρησιμεύει στο καθεστώς ως μέσο για να δείξει ότι το Ιράν δεν είναι απομονωμένο, ακόμη και μετά τη σύγκρουση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Για την Καμπούλ, ωστόσο, η συμμετοχή αποτελεί ευκαιρία για νομιμοποίηση: το Ισλαμικό Εμιράτο παραμένει χωρίς διεθνή αναγνώριση, αλλά αναζητά διπλωματικό χώρο μέσω σχέσεων με περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν, η Κίνα, η Ρωσία και το Πακιστάν.
Υπάρχει επίσης ένα ιδιαίτερα σημαντικό συμβολικό στοιχείο, το γεγονός ότι, η Τεχεράνη δεν προσκάλεσε μόνο την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, αλλά και προσωπικότητες της αφγανικής αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του Αχμάντ Μασούντ. Αυτή η επιλογή επιβεβαιώνει την επιθυμία του Ιράν να διατηρήσει ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλες τις αφγανικές πολιτικές δυνάμεις, αποφεύγοντας τους αποκλειστικούς δεσμούς με την κυβέρνηση στην Καμπούλ.
Η πολιτική σημασία είναι επομένως σαφής: Δεν πρόκειται για ιδεολογικός άξονας Σιιτών-Σουνιτών ούτε θα δούμε να γεννιέται μια στρατιωτική συμμαχία. Αναδύεται μια τακτική σύγκλιση, ή μάλλον, εδραιώνεται. Το Ιράν και οι Ταλιμπάν συνήψαν έναν «γάμο» από συμφέρον που αποσκοπεί στη μείωση της δυτικής επιρροής στην περιοχή, τη σταθεροποίηση των συνόρων, την ανάπτυξη οικονομικών ανταλλαγών και τον έλεγχο των οδών μεταξύ Κεντρικής Ασίας, Αφγανιστάν και Μέσης Ανατολής.
Όσο για τη γεωγραφία της περιφερειακής ισχύος: λιγότερο βασισμένη στη θρησκευτική συγγένεια, περισσότερο στη στρατηγική σκοπιμότητα. Για το καθεστώς του Ιράν, αποτελεί δοκιμασία διπλωματικής ανθεκτικότητας. Για τους Ταλιμπάν, αποτελεί ένα περαιτέρω βήμα στην προσπάθειά τους για αναγνώριση.
