Υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με όσους πιστεύουν ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μπορεί να πέσει με πορείες, συλλαλητήρια και διαρκή ένταση.
Η πρόσφατη πολιτική ιστορία έχει ήδη δώσει την απάντηση. Και δεν ήταν καθόλου αυτή που περίμεναν.
Την προηγούμενη φορά που η Αριστερά και οι λοιπές αντισυστημικές δυνάμεις, με μπροστάρη τον Αλέξη Τσίπρα, επιχείρησαν να μετατρέψουν κάθε κοινωνική διαμαρτυρία σε πολιορκητικό κριό για την ανατροπή της κυβέρνησης, το αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτικό. Πορείες, συλλαλητήρια για τον Δημήτρη Κουφοντίνα και τη 17 Νοέμβρη, πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, φοιτητικές καταλήψεις, διαδηλώσεις κατά των υποχρεωτήτων του εμβολιασμού. Κάθε αφορμή γινόταν ευκαιρία για πολιτική σύγκρουση. Κάθε διαφωνία παρουσιαζόταν ως απόδειξη ότι η κυβέρνηση δήθεν έχανε τη νομιμοποίησή της.
Η αντιπολίτευση επένδυσε στην κοινωνική αναταραχή, ποντάροντας στην κόπωση των πολιτών και στην υποτιθέμενη αδυναμία της κυβέρνησης να αντέξει την πίεση. Μόνο που υποτίμησε κάτι βασικό. Οι Έλληνες δεν αποφασίζουν αποκλειστικά με βάση τον θόρυβο των δρόμων ούτε παραδίδουν την ψήφο τους σε εκείνους που φωνάζουν περισσότερο.
Τον Μάιο του 2023, με την απλή αναλογική, η Νέα Δημοκρατία συγκέντρωσε το 40,79% των ψήφων και 146 έδρες. Βρέθηκε μόλις πέντε έδρες μακριά από την αυτοδυναμία, παρά το εκλογικό σύστημα που δυσκόλευε την επίτευξή της. Έναν μήνα αργότερα, στις εκλογές του Ιουνίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξασφάλισε ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Όσοι είχαν προεξοφλήσει την πολιτική του κατάρρευση βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια εκκωφαντική διάψευση.
Και τώρα, ορισμένοι μοιάζουν να επαναλαμβάνουν την ίδια συνταγή, σαν να μην έμαθαν τίποτα. Νομίζουν ότι η διαρκής ένταση, η καλλιέργεια θυμού και η προσπάθεια να μετατραπεί κάθε ζήτημα σε μετωπική σύγκρουση θα φθείρουν αυτομάτως την κυβέρνηση. Στην πραγματικότητα, κινδυνεύουν να αποκαλύψουν ξανά τη δική τους πολιτική ένδεια. Γιατί άλλο η υπαρκτή κοινωνική δυσαρέσκεια και άλλο η αυταπάτη ότι αυτή μετατρέπεται αυτομάτως σε ψήφο υπέρ όσων επιδιώκουν να την εκμεταλλευτούν.
Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει καλά τι σημαίνει να επενδύεις στην οργή και να ανακαλύπτεις στην κάλπη ότι οι πολίτες δεν ακολουθούν το σχέδιό σου. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι η επιστροφή του ή η ανακύκλωση των παλιών συνθημάτων αρκούν για να αλλάξουν τους πολιτικούς συσχετισμούς, ας θυμηθούν το 2023.
Η δημοκρατία δεν κρίνεται από το ποιος γεμίζει περισσότερο τους δρόμους, αλλά από το ποιος πείθει την κοινωνία. Και όσοι επιλέγουν την πόλωση ως υποκατάστατο πολιτικής πρότασης ενδέχεται να πάρουν ξανά την απάντησή τους από τον ελληνικό λαό. Όχι με συνθήματα, αλλά με την ψήφο του.
