Ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται σε εσωκομματική κρίση, με τελεσίγραφα, διαρροές και συγκρούσεις στελεχών, ενώ η ηγεσία αδυνατεί να ανακόψει την αποσύνθεση και τη φυγή.
Είναι κάποιες στιγμές στην πολιτική ιστορία που η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμα και το πιο ευφάνταστο σενάριο. Και κοιτάζοντας κανείς το σημερινό σκηνικό στην Κουμουνδούρου δεν μπορεί παρά να νιώσει ότι παρακολουθεί τους τίτλους τέλους μιας παράστασης που ξεκίνησε ελπιδοφόρα και καταλήγει σε μια μάλλον κακόγουστη φάρσα.
Η εν κινήσει εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς μια εσωκομματική κρίση από αυτές που έχουμε συνηθίσει στα αριστερά έδρανα, αλλά το οριστικό φινάλε μιας ολόκληρης εποχής, το σκάσιμο μιας πολιτικής φούσκας που συντηρήθηκε με νύχια και με δόντια, αλλά πλέον ξέμεινε από καύσιμα και κυρίως από ακροατήριο.
Ο «γονυπετής» Φάμελλος
Η εικόνα του Σωκράτη Φάμελλου να εμφανίζεται σχεδόν «γονυπετής και να εκλιπαρεί το… φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα» για κάποια σανίδα σωτηρίας, συμπυκνώνει όλη την τραγικότητα της κατάστασης.
Ενας πολιτικός που βρέθηκε να σηκώνει βάρος μεγαλύτερο από αυτό που μπορούσε να αντέξει, αναζητεί απεγνωσμένα μια παρέμβαση από τον «μεγάλο αρχηγό» για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Μόνο που ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει επιλέξει τον ρόλο του αποστασιοποιημένου παρατηρητή, αφήνοντας τους πρώην συντρόφους του να βράζουν στο ζουμί τους.
Τα τελεσίγραφα προς τον Σ. Φάμελλο πέφτουν βροχή και οι προθεσμίες λήγουν η μία μετά την άλλη, την ώρα που κορυφαία στελέχη, όπως ο Νίκος Παππάς –ο οποίος προσπάθησε να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί πριν από την πρόσφατη αποκαθήλωσή του από τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου–, αδυνατούν να ελέγξουν το κύμα φυγής.
Από την άλλη πλευρά, ο Παύλος Πολάκης συνεχίζει να παίζει το δικό του, γνωστό αντάρτικο, θυμίζοντας μοναχικό καβαλάρη που υπόσχεται ένα ιδιότυπο, σύγχρονο «ΕΑΜ» που θα σαρώσει τα πάντα και θα πάρει τη θέση όλων.
Με επιθετικές παρεμβάσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Χανιώτης πολιτικός καλεί βουλευτές και στελέχη να διαλέξουν στρατόπεδο «καθαρά και ξάστερα», ενώ πολλά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής μοιάζουν να έχουν ήδη ανοίξει βήμα προς άλλες κατευθύνσεις, με κάποιους να ανηφορίζουν ήδη την οδό Αμαλίας, άλλοι προς το ΠΑΣΟΚ και άλλοι να ιδιωτεύουν απογοητευμένοι.
Οι προσπάθειες της εσωκομματικής αντιπολίτευσης να μαζέψει τις απαραίτητες 70 υπογραφές για να συγκληθεί εκ νέου η Κεντρική Επιτροπή και να ανατραπούν οι προηγούμενες αποφάσεις, μοιάζουν με ασκήσεις επί χάρτου.
Πηγές που βρίσκονται κοντά στην ηγεσία διαμηνύουν με νόημα πως ο στόχος αυτός δεν πρόκειται να επιτευχθεί, επιβεβαιώνοντας ότι η γραφειοκρατία του κόμματος ενδιαφέρεται περισσότερο για την επιβίωση των μηχανισμών της παρά για την… κοινωνική της γείωση (sic).
Μέσα σε αυτό το κλίμα απόλυτης περιδίνησης, οι δημόσιες τοποθετήσεις ανθρώπων που βρίσκονται ή βρέθηκαν κοντά στον στενό πυρήνα του Αλέξη Τσίπρα έρχονται να δώσουν τη χαριστική βολή.
Η δήλωση του συμβούλου του, Γιώργου Σιακαντάρη, ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ έκλεισαν τον ιστορικό τους κύκλο και πλέον λειτουργούν τοξικά για την κοινωνία, προκάλεσε σοκ, αλλά από την Κουμουνδούρου μόνο… σιωπή.
Αυτή η αφωνία ανάγκασε τον Νίκο Κοτζιά να βγει στο προσκήνιο και να θυμίσει με νόημα τα παλαιότερα γραπτά του συμβούλου του Τσίπρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία είχε χαρακτηρίσει κίνηση τακτικισμού του Α. Τσίπρα για να στριμώξει τον Κ. Μητσοτάκη.
Στο μεταξύ, την ανάγκη να σταματήσει η δημόσια συζήτηση να εγκλωβίζεται σε διαρροές, ερμηνείες και ανταλλαγές δηλώσεων στελεχών υπογράμμισε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Γιαννούλης, λέγοντας ότι «την όποια απάντηση οφείλει να τη δώσει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας. Οποια κι αν είναι. Οχι οι ερμηνείες, όχι οι διαρροές, όχι οι τρίτοι».
Βουβή αμηχανία
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον παρακολουθεί τις εξελίξεις σε κατάσταση σοκ. Αν η σιωπή της Ολγας Γεροβασίλη μπορεί να ερμηνευτεί ως στρατηγική στάση αναμονής, η παθητικότητα και η βουβή αμηχανία των υπολοίπων είναι ενδεικτική της κατάστασης.
Ανθρωποι που κάποτε γέμιζαν τα τηλεοπτικά παράθυρα με επαναστατικές κορόνες, τώρα κρύβονται πίσω από τους τοίχους των γραφείων τους, πνιγμένοι στην απογοήτευση και την αβεβαιότητα για το προσωπικό πολιτικό μέλλον τους.
Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ότι χάνει την πολιτική του παρέμβαση ή ότι υποχωρεί στα ποσοστά. Το δράμα του είναι ότι έχει χάσει κάθε ίχνος σοβαρότητας και αξιοπρέπειας. Οταν η καθημερινότητα αναλώνεται σε τελεσίγραφα, απειλές για διαγραφές, ικεσίες για επιστροφή του «σωτήρα» και εσωτερικούς καβγάδες για το ποιος κατάλαβε καλύτερα αποφάσεις όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, τότε η κοινωνία απλώς αλλάζει… κανάλι.
Το φινάλε του ΣΥΡΙΖΑ γράφεται με τρόπο άδοξο και θορυβώδη, και το μόνο που μένει να δούμε είναι ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα και θα σβήσει τα φώτα στην Κουμουνδούρου.
