Ο Γιώργος Φλωρίδης δεν μάσησε τα λόγια του. Είπε ξανά ότι η επίμαχη φράση του είναι «απολύτως δικαιωμένη».
Και ξεκαθάρισε αυτό που είχε πει εξαρχής: «Όσοι από τους πολιτικούς μιλούν για μπάζωμα, είναι για τα μπάζα».
Για τους πολιτικούς μιλούσε. Όχι για τους συγγενείς. Όχι για τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους.
Και τότε, μέσα στη Βουλή, ο Κυριάκος Βελόπουλος είχε δώσει την πιο απλή απάντηση σε όσους διαμαρτύρονταν: «Γιατί διαμαρτύρεστε; Για μένα το είπε». Μια ατάκα που περιγράφει καλύτερα από πολλές αναλύσεις τι ακριβώς είχε ειπωθεί και σε ποιον απευθυνόταν.
Σήμερα, λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας ζητά την παραίτηση του Φλωρίδη με αφορμή την παραπομπή του Χρήστου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο. Μιλά για «στοιχειώδη πολιτική ευθιξία» και θεωρεί ότι ο υπουργός πρέπει να αποχωρήσει. Μόνο που η ίδια η υπόθεση που χρησιμοποιείται ως πολιτικό επιχείρημα χρειάζεται λίγη ψυχραιμία. Η παραπομπή αφορά παρεμβάσεις στον χώρο των Τεμπών που εξετάζεται αν μπορούσαν να οδηγήσουν σε αλλοίωση στοιχείων. Ταυτόχρονα, όμως, από την έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και την ανακριτική διαδικασία δεν προέκυψε απώλεια στοιχείων. Ο Τριαντόπουλος παραπέμπεται για να κριθεί από το Ειδικό Δικαστήριο. Δεν έχει καταδικαστεί.
Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τον πρώην πρωθυπουργό.
Γιατί η λέξη που επέλεξε έχει ένα πολύ βαρύ παρελθόν.
Ας πάμε στο Μάτι για να θυμηθούμε την «πολιτική ευθιξία» εκείνης της εποχής.
102 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Άνθρωποι είχαν ήδη καεί και η περίφημη σύσκεψη στο Συντονιστικό Κέντρο της Πυροσβεστικής εκείνης της νύχτας έχει μείνει στη μνήμη για εικόνες και ερωτήσεις που ακόμη προκαλούν οργή. Ανάμεσά τους και η συζήτηση για τις καιρικές συνθήκες της επόμενης ημέρας.
Κι όμως, κανένας υπουργός της κυβέρνησης Τσίπρα δεν οδηγήθηκε σε παραίτηση. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν ζήτησε ούτε συγνώμη. Ο Υπουργός Άμυνας έριχνε της ευθύνες στους κατοίκους και στο…..ΝΑΤΟ. Η πολιτική ευθύνη δεν αντιμετωπίστηκε τότε ως αυτόματη συνέπεια μιας εθνικής τραγωδίας.
Σήμερα, αντιθέτως, ο ίδιος άνθρωπος ζητά την αποχώρηση ενός υπουργού επειδή διατύπωσε μια σκληρή πολιτική άποψη.
Και δεν είναι μόνο το Μάτι. Είναι και η στάση απέναντι στη δικαστική λογοδοσία στελεχών της κυβέρνησής του. Ο Νίκος Παππάς καταδικάστηκε αμετάκλητα από το Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος τον Φεβρουάριο του 2023. Η πολιτική διαχείριση εκείνης της καταδίκης δεν συνοδεύτηκε από το ίδιο πάθος για παραιτήσεις που βλέπουμε σήμερα. Ο Νίκος Παππάς συνέχισε να ασκεί τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα ως βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα και κατέβηκε μετά βαΐων και κλάδων υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 2023.
Ο Φλωρίδης μπορεί να κριθεί για τα λόγια του. Ο Τριαντόπουλος θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη για όσα του αποδίδονται.
Αλλά πριν ο Τσίπρας παραδώσει μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς, καλό θα ήταν να κοιτάξει για λίγο πίσω.
Γιατί η πολιτική μνήμη δεν είναι μονόδρομος.
Και η παραίτηση δεν γίνεται ξαφνικά ύψιστη αρετή μόνο όταν ζητείται από τον πολιτικό αντίπαλο.
Αυτό δεν είναι ευθιξία.
Είναι επιλεκτική μνήμη.
