Απέναντι στις όποιες αστοχίες της κυβέρνησης, η αντιπολίτευση αντιπαρατάσσει μόνο αδιέξοδα και αδιαφάνεια τη στιγμή που ζητάει την εξουσία.
Ηρεμιστικά χάπια, βλάκες, σεξιστικές επιθέσεις, ανταλλαγή ύβρεων και αδιανόητων χαρακτηρισμών, λαϊκισμός και σκανδαλολογία. Η αντιπολίτευση, σε όλες της τις εκδοχές, κινδυνεύει να κουράσει τους πολίτες περισσότερο από τη ΝΔ που κυβερνά οκτώ χρόνια. Γιατί, απέναντι στις όποιες αστοχίες της κυβέρνησης, αντιπαρατάσσει μόνο αδιέξοδα και αδιαφάνεια.
Νέα κόμματα χωρίς λογοδοσία για τα οικονομικά τους, παλιοί σύμβουλοι σε ρόλους δολοφονίας χαρακτήρων κ.ο.κ. Με αυτά και με αυτά, δεν πρέπει πλέον να εκπλήσσεται κανείς που ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει την άνεση να θέτει ο ίδιος τον πήχη των εκλογών. Το επισημαίνουμε γιατί πολλοί αιφνιδιάστηκαν με το όριο του 25% που ανέφερε σε πρόσφατη ραδιοφωνική του συνέντευξη.
Είναι προφανές πως ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι κρατά την τύχη του στα χέρια του, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις πρωτοβουλίες και τις κινήσεις των πολιτικών του αντιπάλων. Για τη ζωή κανείς και ποτέ δεν πρέπει να είναι σίγουρος. Αλλά, αν συγκριθούν κρούσματα αλαζονείας (π.χ.) μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, το πιθανότερο είναι πως θα βρεθούν περισσότερα στα κόμματα που καταλαμβάνουν τις λιγότερες έδρες στη Βουλή, ακόμη και σε εκείνα που είναι εκτός και προσπαθούν να κερδίσουν την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση.
Η εξουσία προϋποθέτει απαντήσεις
Αλαζονεία δεν είναι μόνο να κυβερνάς οκτώ χρόνια. Είναι και να ζητάς την εξουσία χωρίς να έχεις απαντήσει ποιος σε χρηματοδοτεί, ποια είναι η οικονομική σου πρόταση και πού θα βρεις τα λεφτά. Είναι να μιλάς για πολιτικό πολιτισμό, ενώ δεν σέβεσαι τον αντίπαλό σου και δεν κρατάς ούτε τα προσχήματα στην αντιπαράθεση μαζί του. Είναι να θεωρείς αυτονόητο ότι η κόπωση των πολιτών από την κυβέρνηση θα μεταφραστεί αυτόματα σε ψήφο για σένα, χωρίς να κάνεις τίποτα για να τον κερδίσεις.
Η κυβέρνηση έχει πράγματι τα προβλήματά της, η αντιπολίτευση όμως έχει καταφέρει το απίθανο: να τα κάνει να ωχριούν μπροστά στα δικά της. Οσο ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από τα ηρεμιστικά, τις ύβρεις και τα εσωκομματικά, ο πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα περιλαμβάνει η δουλειά του. Και αυτό, για μια αντιπολίτευση που θέλει να φέρει την αλλαγή, είναι ίσως η πιο βαριά καταδίκη.
Θλιβερό θέαμα
Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ προσφέρουν χωρίς υπερβολή θλιβερό θέαμα στις τηλεοπτικές εμφανίσεις τους. Και δεν είναι μόνο το επίπεδο της αντιπαράθεσης με τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Είναι και το κλίμα μεταξύ των δικών τους στελεχών. Η κόντρα Κωνσταντόπουλου-Παπαδοπούλου δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, ούτε πρόκειται για ένα μεμονωμένο φαινόμενο. Τα δύο κόμματα δίνουν μάχη επιβίωσης, και αυτό έχει προκαλέσει νευρικότητα στα ηγετικά στελέχη και τα ανώτερα κλιμάκιά τους.
Και μακριά από τις κάμερες, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης περισσότερο επειδή διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ παρά επειδή έπεισε το εκλογικό σώμα. Τη χρονιά που πέρασε την έκλεισε με εσωκομματικά μέτωπα, με ηγεσία που δέχεται αμφισβήτηση από δικά της στελέχη και με δημοσκοπικά ποσοστά που δεν συνάδουν με τον θόρυβο που κάνει. Στην Αριστερά, οι ανακατατάξεις είναι τόσο συχνές που ο πίνακας ανακοινώσεων δεν προλαβαίνει να ενημερωθεί. Η περίφημη Κεντροαριστερά, που δεν έχει τακτοποιήσει τα του οίκου της, είναι εξαιρετικά απίθανο να πείσει τους πολίτες πως μπορεί να τακτοποιήσει τα του κράτους.
Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι κάτι που πέρα από κάθε άλλον αφορά κυρίως τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα. Οι δύο αρχηγοί είναι που δίνουν τον ρυθμό και ορίζουν το ύφος των δημόσιων παρεμβάσεων. Και η ένταση τους εξυπηρετεί, καθώς εμφανίζονται να αντιπολιτεύονται την κυβέρνηση, ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούν απλώς να κρύψουν τον κακό τους εαυτό.
Για ποιους μιλά ο Κασσελάκης;
«Πλέον δεν έχω πολλά να μοιραστώ με τους κλασικούς πολιτικούς… Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να λένε ψέματα, ξέροντας ότι λένε ψέματα. Κάνουν το σόου στα πάνελ, δήθεν τσακώνονται, και μετά είναι φίλοι. Μιλάνε για τους αγώνες της κοινωνίας, ενώ την ίδια στιγμή επιδιώκουν συναντήσεις με επιχειρηματίες και ολιγάρχες και αρνούνται να αποκαλύψουν από πού παίρνουν τα χρήματα». Η φράση ανήκει στον Στέφανο Κασσελάκη. Για να μην είναι και αυτός, όμως, μέρος του… πολιτικοί είμαστε, ό,τι θέλουμε λέμε, καλό θα ήταν ο πρόεδρος των Δημοκρατών να γίνει πιο σαφής. Μπορεί π.χ. να μιλήσει για τα μαύρα που είπε ότι βρήκε στο ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ.
Και μία απορία
Μιας και μιλά για τους παλιούς πολιτικούς, ο κ. Κασσελάκης θα μπορούσε να δώσει το παράδειγμα ανακοινώνοντας πόσο κοστίζει το κόμμα του. Γιατί, προφανώς, η μέχρι σήμερα παρουσία των Δημοκρατών δεν έχει κοστίσει δέκα χιλιάδες ευρώ, που έχει μαζέψει από εισφορές. Θα μου πείτε, ο πρόεδρος Στέφανος δεν χρειάζεται επαφές με επιχειρηματίες, είναι ο ίδιος επιχειρηματίας. Αλλά καλό θα είναι να μάθουν οι πολίτες πόσα βάζει, αν βάζει, από την τσέπη του. Ή ποιος άλλος χρηματοδοτεί.
Ξεπέρασε την αμφισβήτηση
Ο λόγος για τη Θεώνη Κουφονικολάκου, η οποία άφησε πίσω της τον δύσκολο Σεπτέμβριο, οπότε και βρέθηκε (μετά τις διακοπές της) αντιμέτωπη με αμφισβήτηση σχετικά με το πόσο καλά κάνει τη δουλειά της. Βοήθησαν σε αυτό και τα φάλτσα των άλλων στελεχών του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Βλέπετε, δεν είναι και πολλοί όσοι έχουν το «πακέτο» της επικοινωνίας.
