Κοινωνία και πολιτική κάνουν λάθη. Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι ενδεικτική.
Την περίοδο 2012 – 2014, η ελληνική κοινωνία έβλεπε στα τηλεπαράθυρα κάτι ανεκδιήγητους τύπους να διατυμπανίζουν ότι η λιτότητα καταργείται δια νόμου, ότι τα μνημόνια σκίζονται, ότι η χώρα μας μπορεί να χορέψει στο ταψί τις αγορές και τους δανειστές της και ότι όλα αυτά δεν τα κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου επειδή είναι εθελόδουλοι και «γερμανοτσολιάδες».
Τελικώς, ο πάνσοφος ελληνικός λαός τους έκανε κυβέρνηση και τους παρέδωσε την τύχη της χώρας στα χέρια τους. Ωστόσο, όπως κατέγραψε η σύγχρονη Ιστορία, οι τύποι αυτοί ήταν άεργοι ρεμπεσκέδες που είτε έλεγαν αναίσχυντα ψεύδη (στη συντριπτική τους πλειοψηφία), είτε ήταν άσχετοι πανηγυρτζήδες που «είδαν φως και μπήκαν».
Νομοτελειακά, ο λογαριασμός της επιλογής ήρθε. Ο πάνσοφος λαός κλήθηκε να πληρώσει ακριβά «τη σωτηρία του» από αυτόν τον συρφετό μαθητευόμενων μάγων. Συν ότι η χώρα βυθίστηκε στη διεθνή ανυποληψία και τη χλεύη.
Στη νουβέλα «Η ήμερη – Η ανατομία μιας πτώσης» ο Φ. Ντοστογιέφσκι περιγράφει έναν σαραντάχρονο ενεχυροδανειστή, ο οποίος παντρεύεται μια πολύ νέα κοπέλα και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο μέχρι να πετύχει τον στόχο του: να συγκεντρώσει μια περιουσία 30.000 ρουβλίων για να αποσυρθούν στην εξοχή και μόνο τότε να της δείξει την αγάπη του.
Όμως, αντί για την ευγνωμοσύνη που περιμένει να εισπράξει, βρίσκεται να διαχειρίζεται την αυτοκτονία της συζύγου του, ενώ η εντύπωση που είχε ότι ο χρόνος που είχε στη διάθεσή του θα ήταν άφθονος αποδείχθηκε απατηλή.
Στην πολιτική, ο διαθέσιμος χρόνος είναι εξίσου απατηλός και πάντοτε λιγότερος απ’ όσο πίστευες αρχικά. Εξ ου και κοινωνία και πολιτική κάνουν λάθη. Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι ενδεικτική.
Ένα πρόσωπο άφθαρτο, αντισυστημικό, αντιπολιτικό (ή, ορθότερα, μεταπολιτικό), που με συνεχή επίκληση στο συναίσθημα κατάφερε να μετασχηματίσει ένα συλλογικό τραύμα που απαιτεί δικαιοσύνη σε προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο. Όμως, όπως και στη νουβέλα του Ντοστογιέφσκι, ο χρόνος δεν είναι όσος είχες αρχικά πιστέψει. Και τότε αρχίζουν τα λάθη. Και η πτώση.
Το πρόβλημα με την πτώση είναι ότι –σχεδόν ποτέ– δεν είναι μετεωρική. Αντίθετα, είναι αργή και επώδυνη.
