Σήμερα θα γράψω για τη φίλη μου την Αφροδίτη Νέστορα.
Αλλά δεν θα γράψω όλα αυτά που ξέρετε, και όλα αυτά που βγήκαν στη δημοσιότητα εξαιτίας της τρομοκρατικής επίθεσης.
Σήμερα, μια μέρα μετά την κηδεία, δεν θα γράψω για την κηδεία. Σήμερα θα γράψω για όλο αυτό το μεγάλο που η Αφροδίτη ξεκίνησε να κάνει στη μνήμη της αδελφής της.
Σήμερα θα γράψω για το RED-Y, για το Σωματείο Εθελοντών Δοτών Μυελού των Οστών.
Η Νικολέτα έφυγε από λευχαιμία. Και η Αφροδίτη δεν έμεινε στον χαμό της. Δεν κλείστηκε στον πόνο της. Πήρε αυτόν τον πόνο και τον έκανε δύναμη. Έφτιαξε ένα σωματείο για να μη φύγουν κι άλλοι άνθρωποι σαν τη Νικολέτα. Και αν μπορεί έστω και ένας άνθρωπος να σωθεί, να σωθεί.
Πώς; Γράφοντας αμέτρητες λίστες ανθρώπων. Βρίσκοντας διαρκώς νέους εθελοντές δότες μυελού των οστών.
Η Αφροδίτη έτρεχε όπου υπήρχε εθελοντική δράση. Έπαιρνε τα σημαιάκια του RED-Y , στηνόταν εκεί, μιλούσε στον κόσμο, εξηγούσε, προσπαθούσε να μαζέψει όσο το δυνατόν περισσότερες εγγραφές, διοργάνωνε ομιλίες με αιματολόγους να ενημερωθεί ο κόσμος.
Πολλές φορές είχαμε συζητήσει για το πώς θα αναπτύξει επικοινωνιακά το σωματείο.
Και της έλεγα: «Αφροδίτη, βγες στον κόσμο και πες ότι αυτό για σένα έχει ένα πολύ προσωπικό κίνητρο. Έχει μια απώλεια πίσω του που δεν θέλεις να βιώσουν άλλοι άνθρωποι. Πες ότι το κάνεις γιατί έχασες την αδελφή σου».
Και πάντα. Μα πάντα. Η απάντησή της ήταν αρνητική.
«Όχι. Δεν θέλω να βγω και να πω τη δική μου προσωπική ιστορία. Δεν θέλω ούτε να την εργαλειοποιήσω, ούτε να την εκμεταλλευτώ. Θέλω απλά να μιλάω στον κόσμο γι’ αυτό. Μήπως και σωθεί μία ζωή».
Χθες ήταν η κηδεία της μαμάς της. Και η Αφροδίτη ήταν εκεί. Σε ένα αμαξίδιο.
Αλλά εγώ ξέρω ότι η Αφροδίτη θα σηκωθεί.
Γιατί η Αφροδίτη έχει μάθει να σηκώνεται.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ζωή τής ζητάει να βρει δύναμη εκεί που οι περισσότεροι άνθρωποι θα λύγιζαν. Δεν είναι η πρώτη φορά που καλείται να σταθεί απέναντι σε κάτι αδιανόητο.
Και είμαι σίγουρη πως, όταν ξανασταθεί όρθια, θα κάνει αυτό που έκανε πάντα: θα πάρει τον πόνο και θα τον μετατρέψει σε προσφορά.
Για τη Νικολέτα. Για την κυρία Βάγια. Για όλους εκείνους που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά πάλεψε για να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.
