Η απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να μη μετάσχει στο ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ με τίτλο «Στο χιλιοστό» προκάλεσε και κάποια έκπληξη δεδομένου ότι ο ίδιος εξέδωσε ένα βιβλίο στο οποίο επίσης αναφέρεται στην περίοδο του δραματικού πρώτου εξαμήνου του 2015.
Ενα βιβλίο που αν μη τι άλλο επανέφερε μνήμες από ένα παρελθόν που πολλοί θα ήθελαν να ξεχάσουν, ενώ ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίσθηκε να επιρρίπτει ευθύνες σε στελέχη του –πρώην– κόμματός του τα οποία εκείνος είχε τοποθετήσει σε θέσεις-κλειδιά εκείνης της περιόδου. Μιας περιόδου δραματικής που, πέραν του τρίτου μνημονίου, έφερε τις κλειστές τράπεζες –που καθ’ ομολογίαν του έπρεπε να είχε κλείσει ο ίδιος όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας–, τα capital controls, τις ουρές στα ΑΤΜs για τα 60 ευρώ αλλά και σειρά άλλων δυσμενών επιπτώσεων στην κοινωνική συνοχή της χώρας. Οπότε το λογικό θα ήταν να επιδιώξει να πει τη δική του «αλήθεια», όπως αναφέρει συχνά όταν μιλά για το βιβλίο του, να αντικρούσει δηλαδή τα όσα ειπώθηκαν και θα ειπωθούν στα έξι επεισόδια του ντοκιμαντέρ, το πρώτο εκ των οποίων προβλήθηκε τη Δευτέρα που μας πέρασε.
Αυτό που κάποιοι δεν περίμεναν δεν ήταν το ν’ αρνηθεί –όπως έχει κάθε δικαίωμα– αλλά ο επιθετικός τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε τις δύο δημοσιογράφους-συγγραφείς του βιβλίου με τίτλο «Η τελευταία μπλόφα», στο οποίο βασίστηκε και το ντοκιμαντέρ. Ισως να μη θέλει να τοποθετηθεί για αποκαλύψεις όπως αυτή του πρώην Γερμανού πρέσβη στην Ελλάδα για τη μυστική συνάντηση πριν από τις εκλογές του 2015 και τα όσα –σύμφωνα με τον ίδιο– συζητήθηκαν ή να αντικρούσει πρώην συντρόφους του –υπουργούς της κυβέρνησής του– που είπαν πολλά και διάφορα για τις υποσχέσεις που δόθηκαν και δεν τηρήθηκαν.
Η πραγματικότητα είναι πως το εν λόγω ντοκιμαντέρ αποδομεί την προσπάθεια που έγινε το προηγούμενο διάστημα να δοθεί μια άλλη εικόνα για την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου. Αντιπαρατίθεται στα επιχειρήματα που αποτυπώνονται σε ένα βιβλίο το οποίο χαρακτηρίστηκε ως προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία, να αλλάξει δηλαδή το παρελθόν. Μόνο που το πρόβλημα με το παρελθόν είναι ότι δεν αλλάζει και ίσως αυτό να είναι θετικό διότι επί της ουσίας αποτελεί και τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να πατήσει κάποιος για να διαμορφώσει το παρόν και να δείξει το μέλλον.
Από την άλλη, μπορεί ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρωθυπουργός να διαπίστωσε ότι η επίκληση του παρελθόντος δεν βοηθά στην προσπάθειά του να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή με τη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Οταν υπενθυμίζονται περιπτώσεις όπως αυτή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και δηλώσεις περί σκισίματος των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο» και αντιμετωπίζονται με ειρωνικό τρόπο ακόμη και από πρώην συντρόφους του, μόνο προβλήματα δημιουργούνται σε μια νέα πορεία. Ειδικά όταν στις δημόσιες τοποθετήσεις η ρητορική που υιοθετείται θυμίζει αυτές τις περιόδους των αυταπατών και των θεωριών περί αγορών που θα χόρευαν επειδή εμείς θα χτυπούσαμε τα νταούλια. Σε κάθε περίπτωση, όλα τα κρίνουν οι πολίτες που στις επόμενες εκλογές θα κληθούν να αποφασίσουν για την πορεία της χώρας.
* To άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
