Η νίκη του εξτρεμιστικού AfD στις τοπικές εκλογές στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ στη Γερμανία άνοιξε και πάλι τη συζήτηση για τη ραγδαία άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Μαζί και τη συζήτηση για τους σκοπούς που συχνά εξυπηρετούν αυτά τα κόμματα, καθώς δεν είναι άγνωστες οι σχέσεις που φέρεται να έχει το AfD με τη Μόσχα και τον ρωσικό δάκτυλο ακόμη και σε εκλογικές αναμετρήσεις αρκετών ευρωπαϊκών χωρών με «όχημα» είτε την οργανωμένη εκστρατεία παραπληροφόρησης με bots στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είτε ακριβώς αυτές τις στενές σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών του Κρεμλίνου με τα εξτρεμιστικά κόμματα.
Ας μην ξεχνάμε ότι και στην Ελλάδα η υπόθεση της Χρυσής Αυγής ήταν η αφορμή για να ξεσκεπαστούν οι υπόγειες διαδρομές της εγκληματικής οργάνωσης με τη Ρωσία, ενώ κατά καιρούς διατηρείται στο προσκήνιο συζήτηση για τις σχέσεις και τις επιρροές του ρωσικού παράγοντα με διάφορους πολιτικούς και κόμματα που εμφανίζονται ισχυρά κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα – και δεν ανήκουν, όπως ίσως θα περίμενε κάποιος, στον χώρο της Αριστεράς.
Με αφορμή λοιπόν την επικράτηση του AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ και ευρύτερα τον πολιτικό σεισμό που έχει προκαλέσει αυτή στη Γερμανία εν όψει τοπικών εκλογών και σε άλλα κρατίδια και των ομοσπονδιακών εκλογών το 2029, η συζήτηση περνά τα γερμανικά σύνορα και μοιραία αγγίζει και την Ελλάδα.
Ποιες είναι όμως οι ακριβείς εκλογικές επιρροές της ακροδεξιάς σήμερα στη χώρα μας και πώς ακριβώς διαμορφώνεται ο πολιτικός χάρτης; Μεγάλη συζήτηση, για παράδειγμα, γίνεται και με αφορμή το κυοφορούμενο «κόμμα Σαμαρά» και την ανάγκη για την οποία μιλούν αρκετοί δημοσιολογούντες να υπάρξει κάτι «δεξιότερα της ΝΔ».
Άλλοι πάλι μιλούν για «μετατόπιση της ΝΔ προς το Κέντρο», ενώ η φόρτιση που έχει γενικότερα ο όρος «ακροδεξιά» κάνει τους περισσότερους –αν όχι όλους– οι οποίοι κινούνται πράγματι σ’ αυτό τον ιδεολογικό χώρο να μην επιθυμούν αυτήν την «ταμπέλα». Πρόκειται συγκεκριμένα για την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, για τη Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και τη Νίκη του Δημήτρη Νατσιού – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις υπολογίσιμες με βάση τα ποσοστά τους στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις και τις δημοσκοπήσεις.
Υπενθυμίζεται εξάλλου ότι οι Σπαρτιάτες, που ήταν μία από τις εκπλήξεις των εκλογών του 2023, έχουν διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθησαν και αυτό διότι μάλλον ήταν το πιο… αυθεντικά ακροδεξιό κόμμα σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Ένας από τους λόγους άλλωστε που προκλήθηκε η παρέμβαση του Εκλογοδικείου και του Αρείου Πάγου ήταν οι σχέσεις που φερόταν να έχει με κορυφαία στελέχη του κόμματος ο καταδικασμένος για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Κασιδιάρης.
Η επικείμενη αποφυλάκισή του μάλιστα εντός των επομένων ημερών φουντώνει τα σενάρια περί επαναδραστηριοποίησής του στην πολιτική είτε με ένα «προσωπικό» κόμμα είτε με ένα κόμμα στο οποίο θα κινεί τα νήματα, όπως ακριβώς φέρεται να έκανε με τους Σπαρτιάτες.
Υπάρχει επίσης το σενάριο ο ίδιος να κατέλθει ως μεμονωμένος, ανεξάρτητος υποψήφιος σε μία εκλογική περιφέρεια, καθώς τα θεσμικά κωλύματα που υπάρχουν αφορούν κομματικούς σχηματισμούς και όχι ανεξάρτητες υποψηφιότητες.
Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία έχει δείξει πως όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού το ανάχωμα στην ακροδεξιά μπορεί να είναι μόνο η ασφάλεια και η σταθερότητα που νιώθουν οι πολίτες και οι πολιτικοί να εμπνέουν το αντίστοιχο αίσθημα σ’ αυτούς.
Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε για τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης βάζει κατ’ αυτόν τον τρόπο το δίλημμα των επόμενων εκλογών και τονίζει την ανάγκη να υπάρξει σταθερότητα και ασφάλεια σε όλα τα επίπεδα. Η ψήφος άλλωστε στην ακροδεξιά διαχρονικά έχει αποδειχθεί ψήφος αντισυστημική και αντιδραστική απέναντι στο εκάστοτε πολιτικό σύστημα και δεν υποκρύπτει πολιτική ταύτιση.
Ακόμη και στη Γερμανία π.χ. δεν έγιναν ξαφνικά το 45% των πολιτών στη Σαξονία-Άνχαλτ ακροδεξιοί και φιλοναζιστές – ασχέτως βέβαια του αν οι νεαρότερες ηλικίες στις οποίες θριάμβευσε το AfD έχουν σημαντικά κενά στην ιστορική τους μνήμη.
