Χθες, 7 Ιανουαρίου 2026, ο Νικόλας Φαραντούρης διαγράφηκε από την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.
Το κόμμα ζήτησε την έδρα πίσω. Εκείνος αρνήθηκε. Παραιτήθηκε από το κόμμα, όχι όμως και από το αξίωμα. Άλλη μια πράξη υψηλής πολιτικής ηθικής, από αυτές που συνοδεύονται από τη σιωπηρή υποσημείωση «μέχρι εδώ». Το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς εμφανίστηκε ξανά, όχι ως ιδέα, αλλά ως έπιπλο. Σταθερό. Αναπαυτικό. Προσωπικό.
Από το 2023 και μετά, το έργο παίζεται σχεδόν χωρίς αλλαγές στο σενάριο. Τον Νοέμβριο του 2023, έντεκα βουλευτές αποχώρησαν μετά την εκλογή Κασσελάκη. Δήλωσαν ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά. Κανείς όμως δεν ένιωσε την ανάγκη να συνδέσει τη ρήξη με την επιστροφή της έδρας. Τσακαλώτος, Αχτσιόγλου, Χαρίτσης, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος και οι υπόλοιποι έφυγαν, ίδρυσαν νέο κόμμα και παρέμειναν βουλευτές σαν να μην τρέχει τίποτα. Ηθική ρήξη, κοινοβουλευτική συνέχεια.
Τον Αύγουστο του 2024, η Αθηνά Λινού ανεξαρτητοποιήθηκε μετά από απαίτηση της ηγεσίας. Παρέμεινε στη Βουλή. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μετά το συνέδριο του μπουζουξίδικου που μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό ερείπιο, ακολούθησε δεύτερο κύμα. Παππάς, Αυλωνίτης, Μάλαμα, Χρηστίδου, Τζάκρη, Πούλου. Όλοι ανεξάρτητοι. Όλοι με έδρα. Όλοι με τη βεβαιότητα ότι το πρόβλημα ήταν το κόμμα, όχι η θέση τους μέσα στο σύστημα.
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μοτίβο είναι παλιότερο και πιο κυνικό. Γεωργούλης, Κούλογλου και Κόκκαλης κράτησαν τις έδρες τους την περίοδο 2019 με 2024 παρά τις διαγραφές τους για διαφορετικό λόγο ο καθένας. Στα τέλη του 2025, προστέθηκε ο Νίκος Παππάς, ο οποίος διαγράφηκε από την ευρωομάδα μετά το επεισόδιο με τον ξυλοδαρμό δημοσιογράφου. Ούτε εκείνος παρέδωσε την έδρα. Παλικάρι κι αυτός. Και τώρα, στις αρχές του 2026, ο Φαραντούρης συμπληρώνει το παζλ. Παραίτηση από το κόμμα, προσκόλληση στο προνόμιο.
Το μοτίβο δεν είναι τυχαίο ούτε συγκυριακό. Είναι πολιτική κουλτούρα. Η παραίτηση παρουσιάζεται ως πράξη ανωτερότητας, ενώ στην πράξη λειτουργεί ως μηχανισμός αυτοσυντήρησης. Το κόμμα φταίει, η ηγεσία εκτροχιάστηκε, οι αξίες προδόθηκαν, αλλά η έδρα παραμένει ιερή. Κανείς δεν εκλέχθηκε προσωπικά, όλοι όμως θεωρούν την έδρα προσωπική υπόθεση. Η Αριστερά που μιλούσε για συλλογικότητα ανακάλυψε τελικά ότι η συνείδηση χωράει άνετα σε ένα κοινοβουλευτικό γραφείο.
Το πιο αποκαλυπτικό δεν είναι η πράξη, αλλά το αφήγημα. Φεύγουν από αρχή. Μένουν από ευθύνη. Και κάπου εκεί, το «ηθικό πλεονέκτημα» καταλήγει να μετριέται σε τετραγωνικά γραφείου.
Τελικά, δεν πρόκειται για αντίφαση. Είναι συνέπεια. Αρκεί να μην αγγίξει κανείς την καρέκλα
