Διαβάζω μόλις για σεισμό 7,1 Ρίχτερ που έγινε πριν λίγες ώρες στην Ιαπωνία, και πατάω αμέσως κλικ στον τίτλο για να μάθω τι ακριβώς συνέβη και πού.
Και ευτυχώς –το ξαναγράφω– ευτυχώς, δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά για νεκρούς. Την ίδια στιγμή, μου έρχεται στο μυαλό ο σεισμός της Βενεζουέλας πριν από περίπου έναν μήνα, όπου σημειώθηκαν δύο ισχυροί σεισμοί άνω των 7 Ρίχτερ, με εικόνες απόλυτης καταστροφής, ανθρώπους κάτω από τα ερείπια, χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους και επιζώντες που θρηνούσαν τις απώλειές τους. Δύο διαφορετικοί κόσμοι, δύο ίδιου μεγέθους σεισμοί με τόσο διαφορετικά αποτελέσματα.
Η Ιαπωνία δεν είναι άτρωτη απέναντι στη φύση. Είναι όμως ίσως το κορυφαίο παράδειγμα του πώς η επιστήμη, η τεχνογνωσία και οι αυστηροί αντισεισμικοί κανονισμοί μεταφράζονται σε ανθρώπινες ζωές που σώζονται. Στις περισσότερες χώρες του πλανήτη, αν εκδηλωνόταν σεισμός άνω των 7 Ρίχτερ, θα βλέπαμε σχεδόν βέβαια καταρρεύσεις κτηρίων· ακόμη και στη δική μας χώρα, το πιθανότερο θα ήταν να μετρούσαμε τουλάχιστον σοβαρούς τραυματισμούς, αν όχι κάτι πολύ χειρότερο.
Το εντυπωσιακό στην Ιαπωνία είναι ότι, μετά από έναν τόσο ισχυρό σεισμό, η μεγαλύτερη ανησυχία στρέφεται στην πιθανότητα για τσουνάμι, και όχι στην αντοχή των κτιρίων ή σε μαζικές καταρρεύσεις.
Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών έρευνας, επενδύσεων και εφαρμογής της επιστημονικής γνώσης. Κι όμως, η πρόοδος και τα επιτεύγματα της επιστήμης εξακολουθούν να αμφισβητούνται από πολλούς. Κι όμως, είναι ακριβώς αυτή η πρόοδος που πέρασε την ανθρωπότητα από την επιβίωση στην προστασία της ζωής και αποτελεί παράδειγμα που αξίζει να ακολουθήσει ο υπόλοιπος κόσμος.
Η γνώση για να επιφέρει τους καρπούς της χρειάζεται καταρχάς αποδοχή, όσο μερίδα της κοινωνίας την πολεμάει, τόσο η ανθρωπότητα θα καθυστερεί να χαίρεται τους καρπούς της.
