Η προσπάθεια της Άννας Διαμαντοπούλου να αποτρέψει την «κορμπινοποίηση» του ΠΑΣΟΚ και τη ρυμούλκησή του στην ΕΛΑΣ είναι προφανής.
Η οριοθέτηση απέναντι στα σχέδια του Χάρη Δούκα αποτελεί μια θεμιτή στρατηγική επιλογή για τη διατήρηση της αυτόνομης πορείας του Κινήματος. Ωστόσο, η ρητορική της «ούτε με τον Μητσοτάκη ούτε με τον Τσίπρα», εξισώνοντας τους δύο ηγέτες, γεννά σοβαρά ερωτήματα και αδικεί την ίδια της την πολιτική διαδρομή.
Η πρώην επίτροπος υποστηρίζει ότι και οι δύο «βαρύνονται» με «ασυγχώρητες εκτροπές» που έπληξαν το «δημοκρατικό κεκτημένο». Αυτός ο ισοπεδωτικός συμψηφισμός ξενίζει. Η ίδια η κυρία Διαμαντοπούλου, σε παρελθόντα χρόνο, δεν είχε διστάσει να εξάρει τον κεντρώο, φιλελεύθερο προσανατολισμό της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το να τοποθετούνται τώρα στο ίδιο κάδρο ένας πρωθυπουργός με θεσμικό ευρωπαϊκό προφίλ και ο Αλέξης Τσίπρας της περιόδου 2015-2019, στερείται πολιτικής συνέπειας.
Η κριτική και η διαφωνία προς την κυβέρνηση είναι απόλυτα θεμιτές σε μια ζωντανή δημοκρατία. Όμως, ο ισοπεδωτικός συμψηφισμός, χάριν εσωκομματικών σκοπιμοτήτων, θολώνει το στίγμα της ορθολογικής προσέγγισης που η ίδια πρεσβεύει. Η Άννα Διαμαντοπούλου έχει ταυτιστεί με τον εκσυγχρονισμό και τη μεταρρυθμιστική συνέπεια. Αυτή η άστοχη εξίσωση, αντί να ενισχύσει το προφίλ της, μειώνει το ειδικό πολιτικό της βάρος.
