Η αντιπολίτευση σύσσωμη, δηλαδή και το ΠΑΣΟΚ, επικαλέστηκε στοιχεία της Ομοσπονδίας Εργαζομένων για να επιτεθεί στην κυβέρνηση.
Επιχειρώντας έτσι να στήσει ένα νέο αφήγημα προκειμένου να προκαλέσει την οργή του κόσμου αναφορικά με τα εργατικά δυστυχήματα χωρίς να ελέγξει καν πώς έχουν προκύψει αυτά.
Ας παρακάμψουμε το γεγονός ότι πρόεδρος σε αυτήν την Ομοσπονδία είναι πρόσωπο που, σύμφωνα με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, έχει ετοιμάσει το πρόγραμμα του κόμματός της για τα εργασιακά ενώ πριν ήταν στο ΠΑΣΟΚ.
Ας δούμε τι λέει, μεταξύ άλλων, ο ίδιος επιχειρώντας να απαντήσει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο που αναφέρθηκε στην ιδιότητά του. Πρώτα απ’ όλα κάνει λόγο για «ανθρωποθυσία που εξελίσσεται στην πατρίδα μας στους εργασιακούς χώρους».
Επίσης μιλά για «μονόπλευρη ζοφερή ατμόσφαιρα έντασης» και ζητεί συνεργασία «με όλες τις πλευρές για την ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης στους χώρους εργασίας». Μετά τα περί ανθρωποθυσίας δηλαδή κάνει λόγο για ανθρωπιστική κρίση.
Λέει ότι καταθέτει προτάσεις και στο αρμόδιο υπουργείο και στο υπουργείο Εργασίας και στα πολιτικά κόμματα και «είναι πολιτική τους επιλογή για το αν θα γίνουν αποδεκτές και αν θα συμπεριληφθούν στους εργασιακούς νόμους ή στο πρόγραμμα των κομμάτων» και οι προτάσεις αυτές «βασίζονται στην ευρωπαϊκή εμπειρία, διεθνείς καλές πρακτικές και την ελληνική πραγματικότητα».
Ποια είναι η ευρωπαϊκή εμπειρία και ποιες οι καλές πρακτικές δεν εξηγεί, όπως δεν εξηγεί και το πώς προέκυψαν τα νούμερα που αναγράφει αναφορικά με τα εργατικά δυστυχήματα, σημειώνοντας πως «ο περιορισμός της συζήτησης στη μέθοδο καταγραφής παρουσιάζει την απροθυμία να συζητήσουμε για θέματα ουσίας».
Το τελευταίο αναφορικά με την καταγραφή δεν δίνει κάποια εξήγηση. Κι όμως η αντιπολίτευση στήνει την τακτική της πάνω σε νούμερα που ακούστηκαν και δημοσιοποιήθηκαν και δεν υιοθετεί αυτά της ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακόμη και οι μικρότεροι αριθμοί δεν αφορούν ανθρώπινες ζωές.
Όμως ποια αξιοπιστία έχουν τα κόμματα όταν λειτουργούν έτσι; Όταν υιοθετούν νούμερα χωρίς να ξέρουν πώς έχουν προκύψει; Μόνο και μόνο για να στηρίξουν το αφήγημά τους περί συγκάλυψης και μπαζώματος της αλήθειας με το οποίο θέλουν να επαναφέρουν στο προσκήνιο τα περί «οργής και αγανάκτησης» έναν χρόνο μετά τις αθλιότητες για δήθεν παράνομο φορτίο, χαμένα βαγόνια και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Μυαλό δεν βάζουν. Πέφτουν πάνω σε ό,τι μπορούν να αξιοποιήσουν για να καλύψουν την πολιτική αδυναμία τους πιστεύοντας ότι βρίσκουν τρόπο να φθείρουν την κυβέρνηση. Το ίδιο έκαναν με τους νεκρούς της τραγωδίας των Τεμπών, το ίδιο γίνεται και τώρα. Το ερώτημα είναι πόσες φορές μπορεί κάποιος να κοροϊδέψει έναν λαό με fake news και μαύρη προπαγάνδα.
