Ο Τσίπρας με face control, rebranding της συμφοράς και ανόθευτη τοξικότητα, συνεχίζει το «χτίσιμο» του… νέου με… υλικά κατεδαφίσεως.
Η ελληνική αριστερή πολιτική σκηνή μοιάζει εδώ και πολύ καιρό με ένα διαρκές, επαναλαμβανόμενο déjà vu, όπου οι πρωταγωνιστές αλλάζουν προσωπεία, αλλά διατηρούν τις ίδιες ακριβώς συνήθειες από το παρελθόν.
Στο επίκεντρο των εξελίξεων βρίσκεται ακόμη μία φορά ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος πάει προς την τελική ευθεία για το νέο κόμμα του, το οποίο έχει ξεκάθαρα προσωποπαγή χαρακτηριστικά.
Η στρατηγική αυτή, ωστόσο, δεν έρχεται ως μια δημιουργική προσθήκη στο υπάρχον κομματικό παζλ, αλλά ως ένα σχέδιο που προϋποθέτει τη διάλυση και την απορρόφηση των υφιστάμενων σχηματισμών του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, καθώς ο ίδιος επιθυμεί ένα απολύτως «καθαρό έδαφος» για να κινείται μόνος του στον χώρο.
Η ανάγκη για αυτή τη ριζική ανακατάταξη πηγάζει πρωτίστως από τα αδυσώπητα νούμερα των δημοσκοπήσεων, όπου τα ποιοτικά στοιχεία και οι δείκτες δημοφιλίας δεν τον ευνοούν σε καμία περίπτωση, αναγκάζοντάς τον να αναζητήσει μια νομιμοποιητική βάση μέσα από μια ελεγχόμενη οργανωτική επανεκκίνηση.
Στην πραγματικότητα, αυτό που επιχειρείται δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πολιτική αναπαλαίωση του παλιού, φθαρμένου ΣΥΡΙΖΑ, η οποία σχεδιάζεται και εκτελείται από τον ίδιο, έναν αναπαλαιωμένο αρχηγό, ο οποίος αρνείται πεισματικά να αναλάβει την ουσιαστική ευθύνη του παρελθόντος του.
Το μεγάλο παράδοξο και η κύρια αδυναμία αυτού του εγχειρήματος εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει κάνει στο ελάχιστο την απαραίτητη και ειλικρινή αυτοκριτική για τα κυβερνητικά του πεπραγμένα, τις διαψεύσεις των προσδοκιών και τις στρατηγικές ήττες που οδήγησαν στην κατάρρευση του χώρου του.
Πολιτικοί παρατηρητές που παρακολουθούν στενά τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις επισημαίνουν με νόημα ότι στο υπό διαμόρφωση κόμμα εφαρμόζεται ένα ιδιότυπο, αυστηρό face control για όσους εκδηλώνουν την επιθυμία να συμμετάσχουν, το οποίο λειτουργεί ανάλογα με το πώς έχουν πορευτεί στο παρελθόν και πόσο τυφλά πιστοί παρέμειναν στις βουλές του αρχηγού.
Η επιλογή των προσώπων δεν γίνεται με όρους ανανέωσης ή αξιοκρατίας, αλλά με κριτήριο την προστασία του αρχηγικού προφίλ από εσωτερικές αμφισβητήσεις. Παράλληλα, επιστρατεύεται ένα επικοινωνιακό rebranding της συμφοράς, μια βιτρίνα σύγχρονου αριστερού προφίλ που προσπαθεί αδέξια να κρύψει τις βαθιές ιδεολογικές αντιφάσεις και την έλλειψη φρέσκων ιδεών. Στο τελευταίο βιντεάκι με ατάκες νέων ακούγεται έξι φορές η λέξη… πυξίδα, για πιθανό νέο σύνθημα ή όνομα του εκκολαπτόμενου κόμματος.
Αυτό το τεχνητό λίφτινγκ συνδυάζεται, δυστυχώς, με τη γνωστή, γνήσια και ανόθευτη τοξικότητα που χαρακτήρισε την άνοδο και τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία συνεχίζει να αποτελεί το βασικό DNA της συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας. Το πρόβλημα για τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι αυτή η συνταγή έχει πλέον δοκιμαστεί, έχει κριθεί και έχει απορριφθεί από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.
Όπως τονίζουν με έμφαση και πολλοί πρώην σύντροφοί του, οι οποίοι βίωσαν από πρώτο χέρι τις εσωκομματικές εκκαθαρίσεις και τις διαδοχικές διασπάσεις, το νέο αυτό εγχείρημα δεν πείθει στο ελάχιστο, καθώς η κοινωνία έχει αποκτήσει πλέον ισχυρά αντισώματα απέναντι σε εύκολα συνθήματα και μεσσιανικές επιστροφές.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί το παλιό ως καινούργιο, χωρίς καμία ουσιαστική αλλαγή στη νοοτροπία και στις πολιτικές πρακτικές, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ακόμη πολιτική φάρσα.
Το face control και το επιφανειακό rebranding της συμφοράς δεν μπορούν να κρύψουν τη δομική γύμνια ενός εγχειρήματος που γεννιέται μέσα από την ανάγκη για προσωπική ρεβάνς και όχι από ένα συγκροτημένο εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.
Η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, που παρουσιάζεται άτυπα ως αναγκαία θυσία για τη γέννηση του νέου, είναι στην πραγματικότητα η ομολογία μιας ιστορικής αποτυχίας.
Αντί για έναν ειλικρινή διάλογο, επιλέγεται η μέθοδος της τεχνητής αναζωογόνησης μέσω της τοξικότητας, η οποία όμως έχει χάσει την παλιά της δυναμική.
Οι πρώην σύντροφοί του, που τώρα παρακολουθούν με σκεπτικισμό ή και οργή αυτές τις κινήσεις, γνωρίζουν καλά ότι οι ίδιοι μηχανισμοί που οδήγησαν στην απαξίωση του παρελθόντος επιστρατεύονται ξανά.
Καθώς το πολιτικό σκηνικό μεταβάλλεται, γίνεται σαφές ότι η στρατηγική του καθαρού εδάφους δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια απέλπιδα προσπάθεια να διαγραφεί η ιστορική μνήμη. Όμως, η ιστορία δεν παραγράφεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα ούτε με την ίδρυση νέων κομματικών τίτλων. Ο αναπαλαιωμένος αρχηγός, παγιδευμένος στην ίδια του την εικόνα, συνεχίζει να πορεύεται με εργαλείο τον διχασμό, αγνοώντας ότι οι πολίτες έχουν πλέον προχωρήσει.
Από την άλλη πλευρά, στο αριστεροχώρι του ΣΥΡΙΖΑ, σε δεινή θέση βρίσκεται πλέον ο πρόεδρος, Σωκράτης Φάμελλος, καθώς στην παραίτησή του ο γραμματέας, που ήταν δική του επιλογή, του ασκεί σκληρή κριτική.
Ο Στέργιος Καλπάκης στην επιστολή του καταλογίζει ευθύνες στην ηγεσία για το γεγονός ότι μέχρι και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εικόνα των δυνατοτήτων σύγκλισης με τον Αλέξη Τσίπρα.
Άλλοι παράγοντες της Κουμουνδούρου τόνιζαν ότι ο ίδιος ο Καλπάκης ως εκ της θέσεώς του έπρεπε να είχε πάρει τόσο καιρό την πρωτοβουλία και να συγκαλέσει τα όργανα ακόμα και χωρίς την εισήγηση του προέδρου.
Τέλος, ο Παύλος Πολάκης, με φόντο την παραίτηση Καλπάκη, υποστήριξε ότι η απόφαση για την απομάκρυνσή του από την κοινοβουλευτική ομάδα πρέπει να αναθεωρηθεί άμεσα.
