Την ανάγκη ευρύτερων πολιτικών και κομματικών συναινέσεων για το δημογραφικό, το οποίο χαρακτηρίζει «εθνικό ζήτημα», υπογραμμίζει ο Γιώργος Σταμάτης μιλώντας στο «Μανιφέστο».
Ο βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, με αφορμή τη συμμετοχή του στο συνέδριο «Η Ελλάδα σε μία κρίσιμη δημογραφική καμπή» που πραγματοποιείται στην Ιθάκη από τις 6 έως τις 8 Μαΐου, τονίζει ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο πρώτος που έθεσε το δημογραφικό στην πολιτική ατζέντα.
Επιπλέον, ο κ. Σταμάτης αναδεικνύει τη σημασία της υιοθέτησης φιλικών μέτρων προς την οικογένεια, αναφέρεται στις πολιτικές ένταξης ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και ειδικότερα των τσιγγάνων στο Δροσερό της Ξάνθης, ενώ εκτιμά ότι η μετανάστευση δεν συνιστά αντικατάσταση πληθυσμού.
Στο συνέδριο μιλήσατε για την ανάγκη δημιουργίας ενός κοινοβουλευτικού γραφείου που θα συνδέει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες με το δημογραφικό ζήτημα. Ποιο είναι το σκεπτικό;
Είναι κάτι που ενδεχομένως βρίσκεται σε εξέλιξη από τον πρόεδρο της Βουλής, το είχε πει και ο ίδιος. Χρειάζεται στο ελληνικό κοινοβούλιο ένα γραφείο δημογραφικής πολιτικής, όπου όλοι οι νόμοι που θα κατατίθενται θα πρέπει να διασυνδέονται με πολιτικές για το δημογραφικό. Απ' τη στιγμή που όλοι έχουμε αναγνωρίσει ότι το δημογραφικό είναι ένα εθνικό ζήτημα, όλοι οι νόμοι θα πρέπει να έχουν τις αιτιολογικές εκθέσεις που θα συμβαδίζουν με την ανάσχεση της υπογονιμότητας, της μείωση των γεννήσεων και ούτω κάθε εξής.
Η κυβέρνηση με το Εθνικό Σχέδιο Δράσης ως πρώτο στάδιο –και ως πρώτη χώρα που το κατάρτισε στην Ευρωπαϊκή Ένωση– ήταν προφανώς προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό που μένει είναι όλες αυτές οι πολιτικές να διασυνδεθούν και στο τέλος να φτάσουν στους πολίτες.
Ουσιαστικά οι πολίτες χρειάζονται μέτρα στήριξης, χρειάζονται περισσότερο φιλικές πολιτικές προς την οικογένεια. Και ταυτόχρονα μέσω της ανάπτυξης των νέων θέσεων εργασίας να δημιουργηθεί εκείνο το περιβάλλον ώστε οι νέοι άνθρωποι να αποφασίζουν, να θέλουν να κάνουν όχι μόνο οικογένεια και ένα παιδί, αλλά να κάνουν και δύο και τρία παιδιά.
Η πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι τόσο στοχευμένη που έχει αναδείξει το δημογραφικό ως μείζων θέμα για τη χώρα μας. Ευελπιστώ ότι θα έχει μια ευρύτερη κομματική συναίνεση γιατί σε τέτοιου είδους εθνικά ζητήματα όπως το δημογραφικό και τις πολιτικές προς την οικογένεια, πρέπει όλα τα κόμματα να μπορούν να συμπορευτούν σε μια κοινή γραμμή για συγκεκριμένες πολιτικές.
Για την Ελλάδα –και άλλες ευρωπαϊκές ή βαλκανικές χώρες– το δημογραφικό είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι θέμα που δεν διευθετείται στον εκλογικό κύκλο μιας τετραετίας. Και η ΝΔ βρίσκεται ήδη επτά χρόνια στη διακυβέρνηση. Είστε ικανοποιημένος από τις πολιτικές της;
Νομίζω ότι το δημογραφικό και οι πολιτικές προς την οικογένεια ξεπερνάνε τον συνταγματικό βίο της εκάστοτε κυβέρνησης. Αυτό που πιστώνεται η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ότι δημιούργησε ένα υπουργείο (σ.σ.: Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας) που αφορά την οικογένεια· δημιούργησε εξαρχής ένα σχέδιο προς την οικογένεια και αυτό είναι μια αρχή. Πάντα στην πολιτική, πέραν του να μετράμε εκ του αποτελέσματος την πολιτική μας, καλό είναι να την ξεκινήσουμε. Συζητούσαμε επί χρόνια για το δημογραφικό, βλέπαμε από το 1980 τη μείωση των γεννήσεων, αλλά ουδέποτε κανένας πολιτικός, πέραν του κ. Μητσοτάκη, δεν το έβαλε στην ατζέντα.
Και όχι μόνο στην ατζέντα ως κυβερνητική πολιτική αλλά και ως προσωπική δέσμευση του ιδίου ως πρωθυπουργού, κάτι που είναι καλό για τη χώρα. Τα αποτελέσματα θα πρέπει να τα αναμένουμε. Και θέλω να επαναλάβω ότι τέτοιου είδους πολιτικές χρειάζονται ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις, όχι μόνο μεταξύ των κομμάτων αλλά και μεταξύ της κοινωνίας, του κόσμου της αγοράς και ούτω καθεξής. Είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους.
Σε χώρες με δημογραφικό πρόβλημα και ταυτόχρονα αυξημένες μεταναστευτικές ροές, όπως η Ελλάδα, καταγράφονται απόψεις περί αντικατάστασης πληθυσμών. Για κάποιους αυτό δεν υφίσταται, ενώ για άλλους είναι θέμα αριθμητικής: ο ντόπιος πληθυσμός γερνά και δεν γεννά, ενώ οι μετανάστες είναι νεότερος πληθυσμός με περισσότερες γεννήσεις. Εσείς τι λέτε;
Τα έθνη δεν χάνονται τόσο εύκολα. Παρά τη δημογραφική κάμψη που έχει η χώρα μας –και όχι μόνο αυτή– τα έθνη δεν χάνονται. Οι Έλληνες έχουμε ζήσει πολύ δύσκολες στιγμές στην ιστορία μας. Ήμασταν πολύ λίγοι κάποια στιγμή, γίναμε πολλοί κάποια άλλη στιγμή και αντεπεξήλθαμε παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εν προκειμένω, χρειάζεται μια συνεκτική πολιτική, η οποία σε βάθος χρόνου και με την κατάλληλη χρηματοδότηση, θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Δεν έχει τεθεί ποτέ αντικατάσταση πληθυσμών.
Η Ελλάδα και η Ευρώπη είναι φτιαγμένες, δομημένες με συγκεκριμένα μοντέλα, με αναφορές στη χριστιανοσύνη, στο ρωμαϊκό δίκαιο και στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Αυτό δεν μπορεί να αλλάξει. Αν αλλάξει αυτό, προφανώς δεν θα είναι Ευρώπη. Προφανώς δεν λέμε όχι στους μετανάστες. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι που επιλέγουν να έρθουν στις χώρες μας, ζουν στις χώρες μας, βοηθούν στην οικονομική ανάπτυξη στις χώρες μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι γίνεται κάποια αντικατάσταση πληθυσμού.
Οπότε πρόκειται για λαϊκιστικές φωνές που δημιουργούν προβλήματα και διάφορα στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν έρθει στη χώρα μας.
Αναφέρεστε σε αυτούς που έρχονται νόμιμα; Γιατί υπάρχουν πολλοί που έρχονται παράνομα.
Για τους ανθρώπους που έρχονται παράνομα υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι όσον αφορά το άσυλο, το προσφυγικό καθεστώς κ.λπ. Αυτοί που δικαιούνται άσυλο, προσφυγικό καθεστώς ή διεθνή προστασία, η χώρα μας –ως δημοκρατία– το παρέχει, όπως και οι υπόλοιπες χώρες. Για τους υπόλοιπους που προσπαθούν να έρθουν με μη νόμιμες οδούς, ισχύουν οι νόμοι της απέλασης, όπως ισχύει για κάθε έναν ο οποίος δεν εισέρχεται στη χώρα μέσω της διαδικασίας που ορίζουν οι νόμοι της.
Πολιτικές ένταξης: θεωρείτε ότι η ελληνική πολιτεία διαχρονικά έχει καταβάλει ουσιώδεις προσπάθειες διαχείρισης του θέματος; Για παράδειγμα με τους Τσιγγάνους. Ακολουθεί το ελληνικό κράτος μια συγκροτημένη και στρατηγικά σχεδιασμένη ενταξιακή πολιτική ή περιορίζεται σε επιδοματικές, αποσπασματικές προσεγγίσεις; Και μιλάμε για Έλληνες πολίτες.
Αυτό που μπορώ να σας πω σίγουρα είναι ότι από το 2019 έως το 2023 που είχα την αρμοδιότητα του γενικού γραμματέα (σ.σ.: Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Καταπολέμησης της Φτώχειας) περίπου 17.000 τσιγγανόπαιδες πήγαν στο σχολείο ενώ προηγουμένως δεν πήγαιναν. Ήταν μια προσπάθεια συντονισμένη πολλών υπουργείων, πολλών γενικών γραμματέων, αλλά ουσιαστικά ήταν αποτέλεσμα μιας εθνικής στρατηγικής της χώρας μας υπό την πρωθυπουργία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Για την κοινωνική ένταξη των ευάλωτων ατόμων ή των Ρομά που με ρωτάτε τώρα: όταν μια κοινωνική ομάδα δυσκολεύεται να ενταχθεί ή δεν εντάσσεται αυτό δεν αφορά την ίδια την ομάδα, αφορά την υπόλοιπη κοινωνία που δεν τα έχει καταφέρει. Πότε μια ομάδα που δεν έχει καταφέρει να ενταχθεί φέρει την ευθύνη. Το θέμα είναι πώς προσεγγίζεις το θέμα, αν γνωρίζεις τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά, τα εθιμικοπολιτιστικά χαρακτηριστικά, τον τρόπο και τα μοντέλα ένταξης.
Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται συνεχής αγώνας και ήδη πολλά αποτελέσματα της ένταξης έχουν φανεί. Τι έχει φανεί όταν μιλάμε για ένταξη; Ότι αυτοί οι άνθρωποι κάποιον καιρό δεν πήγαν στο σχολείο και τώρα πάνε στο σχολείο. Από εκεί ξεκινάνε τα πάντα. Το σχολείο είναι ο βασικός μοχλος –πέραν της συνταγματικής υποχρέωσης– για να μπορείς να ενταχθείς σε ένα δομημένο περιβάλλον και να συμμετέχεις μετά ως πολίτης μέσα σε μια κοινωνία.
Εκεί νομίζω έχουμε κάνει πάρα πολλά βήματα που δεν είχαν γίνει στο παρελθόν. Από εκεί και πέρα, προφανώς και οι Έλληνες τσιγγάνοι αντιμετωπίζουν στεγαστικό πρόβλημα – όπως και οι υπόλοιποι. Έχουμε ακόμα αρκετούς καταυλισμούς. Κάποιοι πρέπει να κλείσουν και αυτοί οι άνθρωποι να ενταχθούν. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να αρνούμαστε ότι υπάρχουν και πολλά στερεότυπα που δυσχεραίνουν την ομαλή κοινωνική ένταξη των Τσιγγάνων μέσα στην κοινωνία. Είναι ένα στοίχημα, μια πολιτική της πολιτείας. Χρόνο με τον χρόνο γίνονται πράγματα που δεν γίνονταν στο παρελθόν.
Κάποιοι δεν πίστευαν ότι η Νέα Δημοκρατία θα ασχοληθεί με θέματα, όπως οι Τσιγγάνοι, οι ουσιοεξαρτημένοι κ.λπ. Ωστόσο, έχουν αναπτυχθεί υπηρεσίες και δομές. Γιατί όταν είσαι μεγάλη παράταξη, η πολιτική σου είναι για όλους τους πολίτες.
Επισκέφθηκα το Δροσερό της Ξάνθης όπου διαμένουν Έλληνες Τσιγγάνοι. Πολλά παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. Επιπλέον, ο αναλφαβητισμός και η οικονομική ένδεια των Ελλήνων πολιτών, τόσο στη συγκεκριμένη περιοχή όσο και ευρύτερα στη Θράκη, επιχειρείται να εργαλειοποιηθεί από τρίτες, κακόβουλες, δυνάμεις. Τι κάνει η κυβέρνηση για αυτό;
Το Δροσερό είναι μια ιδιαίτερη περιοχή της Ξάνθης με πολύ καλούς ανθρώπους. Εκεί έχουμε κάνει αρκετές προσπάθειες και πλέον τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο. Και πηγαίνουν με χαμόγελο. Αυτό σημαίνει ότι έχει δημιουργηθεί το περιβάλλον ώστε και οι γονείς να μην αντιδρούν. Είχαμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις, που οι γονείς δεν ήθελαν να αφήσουν τα παιδιά τους να πάνε σχολείο, κάποιες υπάρχουν ακόμα και τώρα.
Όταν όμως προσεγγίσεις τον γονέα, του εξηγήσεις μέσω των διαμεσολαβητών, μέσω μιας στοχευμένης πολιτικής που έχει αρχή, μέση και τέλος τότε τα αποτελέσματα αρχίζουν και φαίνονται. Οι άνθρωποι στο Δροσερό είναι χαρμόσυνοι, φιλόξενοι, διατηρούν τα τοπικά τους έθιμα. Στην τελική, είναι Έλληνες πολίτες και ό,τι κάνει η κυβέρνηση για όλους τους πολίτες το κάνει και για αυτούς.
