Γιορτή του πατέρα σήμερα…
Γιορτάζουνε οι άνθρωποι που μας έκαναν πραγματικά δυνατούς! Αντιγράφω από το ημερολόγιο του πατέρα μου, για την πρώτη ημέρα που με πήγε στο σχολείο, το 1983: «[…] αλλά είσαι δυνατός και ας είσαι μικρός ακόμη, που ξέρεις να καταπίνεις τη λύπη σου για να μη στενοχωρείς τους γονείς σου, ακόμη και τους άλλους…».
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε εκείνους που μας έμαθαν να είμαστε «δυνατοί αν και μικροί» και να «καταπίνουμε τη λύπη μας» για να μη στενοχωρούμε «ακόμη και τους άλλους»… ίσως επειδή οι ίδιοι υπήρξαν δυνατοί απέναντι στη λύπη τους κι έτσι μας προετοίμασαν και για τις αληθινές λύπες και για τις μεγάλες χαρές που έρχονται όταν πια παύεις να «είσαι μικρός ακόμη»…
