Παρέμβαση Χρίστου Λιάπη για την επικινδυνότητα των ψυχικώς πασχόντων: «Ούτε λαϊκισμός, ούτε δαιμονοποίηση».
Στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Blue Sky φιλοξενήθηκε ο Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και Αναπληρωτής Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΚΕΘΕΑ, Χρίστος Λιάπης, με αφορμή το έγκλημα στη Γλυφάδα και τη δημόσια συζήτηση που άνοιξε γύρω από την επικινδυνότητα των ψυχικώς πασχόντων.
Ο πανεπιστημιακός γιατρός ξεκίνησε την τοποθέτησή του κάνοντας αναφορά στην τραγωδία που εκτυλίχθηκε στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ στα Τρίκαλα, επισημαίνοντας πως η κοινωνία έρχεται συχνά αντιμέτωπη με απρόβλεπτα και τραγικά γεγονότα, ωστόσο εκεί όπου η πρόληψη είναι εφικτή, η ευθύνη όλων είναι αυξημένη.
«Η ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα τραγικά συμβάντα. Όταν όμως κάτι μπορούμε να το προλάβουμε, οφείλουμε να είμαστε διπλά και τριπλά προσεκτικοί, πιστοί στις επιστημονικές επιταγές του ρόλου μας και του λειτουργήματός μας», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και τα δικαιώματα
Ο Χρίστος Λιάπης υπογράμμισε ότι κάθε ψυχίατρος και κάθε λειτουργός ψυχικής υγείας οφείλει να συνεκτιμά τον παράγοντα της επικινδυνότητας, χωρίς όμως να υπονομεύεται η ιστορική και κοινωνική κατάκτηση της αποασυλοποίησης.
Όπως τόνισε, η δημόσια συζήτηση συχνά εκτροχιάζεται, οδηγούμενη είτε σε εύκολες κατηγορίες είτε σε ακραίες προτάσεις που δεν στηρίζονται στην επιστήμη.
«Ο κόσμος ζητά την εφαρμογή των ορθών πρακτικών που βασίζονται στις σωστές επιστημονικές θεωρίες. Διαφορετικά, παρασυρόμαστε από το ποτάμι του λαϊκισμού και ενός αχαλίνωτου κοινωνικού αυθορμητισμού, που καταλήγει να λέει ότι “κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους” ή ότι η λύση είναι να κλείσουμε όλους τους δυνητικά επικίνδυνους ψυχιατρικούς ασθενείς ισόβια σε άσυλα, μακριά από την κοινωνία».
Αναφορά στον νόμο Παρασκευόπουλου
Στο πλαίσιο της συζήτησης για το έγκλημα στη Γλυφάδα, ο κ. Λιάπης αναφέρθηκε και στον ν. 4489/1979, γνωστό ως «νόμο Παρασκευόπουλου», βάσει του οποίου ο δράστης είχε αποφυλακιστεί, παρότι στο παρελθόν είχε διαπράξει διπλή ανθρωποκτονία.
Όπως είπε, πρόκειται για ένα νομοθέτημα που έχει κριθεί αυστηρά τόσο από την κοινωνία όσο και –κατά την εκτίμησή του– από την επιστημονική και νομική κοινότητα, η οποία είναι αρμοδιότερη να αποτιμήσει τις νομικές του προεκτάσεις.
«Η Ψυχιατρική δεν υπόσχεται μηδενικό ρίσκο»
Κλείνοντας, ο Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής επεσήμανε ότι η Ψυχιατρική ασχολείται με χρόνιες και υποτροπιάζουσες παθήσεις, γεγονός που καθιστά ουτοπική την προσδοκία απόλυτης ασφάλειας.
«Το να πιστεύουμε ότι θα υπάρξει κάποτε μια ημέρα κατά την οποία κανένας βαρέως ψυχικά πάσχων που λαμβάνει εξιτήριο δεν θα παρουσιάσει ξανά αυτοκτονική ή ετεροεπιθετική συμπεριφορά, είναι σαν να λέμε ότι μια καρδιολογική κλινική μπορεί να εξαλείψει για πάντα τον κίνδυνο εμφράγματος σε όλους τους ασθενείς της», ανέφερε, τονίζοντας ότι η λύση δεν μπορεί να είναι ο μόνιμος εγκλεισμός από φόβο
Δείτε την συνέντευξη εδώ:
