Το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ είναι οι μικρές πιθανότητες να ξεκολλήσει η «βελόνα» και να ξεπεράσει το δημοσκοπικό ταβάνι που κινείται μεταξύ 13% και 14%.
Αύριο Τετάρτη, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος θα υπερψηφίσει τον αντικαταστάτη του στη θέση του –προερχόμενου από το ΠΑΣΟΚ– αντιπροέδρου της Βουλής και την Πέμπτη θα παραδώσει τη θέση στο πρόσωπο που θα εκλεγεί και αφού κάνει μια ομιλία θα αποχωρήσει επιστρέφοντας την έδρα του και κλείνοντας, με τη στάση του, την παραφιλολογία και την προσπάθεια να τονωθεί κάπως το αρχηγικό προφίλ του Νίκου Ανδρουλάκη.
Στα τέλη Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί και το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όπου –σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις– κυρίαρχο ρόλο και λόγο θα έχουν οι σύνεδροι που εξελέγησαν την Κυριακή που μας πέρασε και οι οποίοι στην πλειοψηφία τους φέρονται να ανήκουν στην πλευρά του προέδρου του κόμματος και ως εκ τούτου οι όποιες αποφάσεις ληφθούν θα είναι στη γραμμή της ηγετικής ομάδας.
Το αν το Συνέδριο θα εξελιχθεί σε ξεκαθάρισμα εσωκομματικών διαφορών ή όχι θα φανεί, αν και έναν χρόνο πριν από τις εθνικές εκλογές, δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να θέσει θέμα ηγεσίας ή οτιδήποτε σχετικό. Εν τούτοις, είναι βέβαιο ότι θα τεθούν ζητήματα από την πλευρά προβεβλημένων στελεχών που έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην τακτική που ακολουθεί η ηγεσία του κόμματος και πάλι όμως στο τέλος της ημέρας η καταγραφή των ψηφοφοριών θα κλείνει στην πλευρά του Νίκου Ανδρουλάκη.
Ως εδώ καλά για την ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τα δύσκολα όμως αρχίζουν μετά το Συνέδριο. Όπου λίγες είναι οι πιθανότητες να ξεκολλήσει η «κολλημένη βελόνα» και να ξεπεράσει ένα ταβάνι που διαμορφώνεται στις δημοσκοπήσεις, στο σύνολό τους όλο αυτό το διάστημα, και το οποίο κινείται μεταξύ 13% και 14%.
Μετά το Συνέδριο πιάνει… Πάσχα – το δεύτερο χρονικό ορόσημο που καθορίστηκε για να ξεκολλήσει η δημοσκοπική βελόνα– και έπειτα οδεύουμε προς το καλοκαίρι, οπότε τα περιθώρια παρεμβάσεων προκειμένου να πειστούν ψηφοφόροι για τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό σκηνικό, στενεύουν ακόμα περισσότερο.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχοντας την ηγεμονία εντός κόμματος, είναι αυτός που αναλαμβάνει και το βάρος για την επόμενη ημέρα στον δρόμο προς τις εκλογές και μάλιστα υποτίθεται απαλλαγμένος από τις εσωκομματικές έριδες και συγκρούσεις. Αναλαμβάνει το βάρος της βελόνας για το κόμμα αλλά και για τον εαυτό του δεδομένου ότι στην καταλληλότητα καταγράφει ποσοστά κατά πολύ χαμηλότερα απ’ αυτά που καταγράφει το ΠΑΣΟΚ στην πρόθεση ψήφου.
Με απλά λόγια, δεν έχει μόνο να πείσει για τον ρόλο του κόμματός του αλλά και για τη δική του… πρωθυπουργισιμότητα, τόσο τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, όσο και εκείνους που έφυγαν στο παρελθόν και όσους βρίσκονται σε άλλα κόμματα, αλλά και όσους κινούνται στην γκρίζα ζώνη.
Την ίδια στιγμή, μετά το Συνέδριο, ο Ν. Ανδρουλάκης έχει και την ευθύνη να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στη νίκη, έστω και με μία ψήφο, στόχο που έχει θέσει ο ίδιος και διαγράφοντας τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο διότι τον αμφισβήτησε, επί της ουσίας καθίσταται μονόδρομος. Και αυτό θα πρέπει να γίνει με δεδομένη και την άφιξη –κάποια στιγμή– του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που θα επιχειρήσει να πλαγιοκοπήσει το ΠΑΣΟΚ προκειμένου να το κερδίσει έστω και με μία… ψήφο διαφορά για να βγει μπροστά στις επόμενες εκλογές.
