Ο Φειδίας, που ερευνάται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για φερόμενη κατάχρηση κονδυλίων, θέλει συνεργασία με την Καρυστιανού.
Δεν λέει να κοπάσει ο θόρυβος γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού και τις δηλώσεις της περί «δημόσιας διαβούλευσης» για τις αμβλώσεις, μια κουβέντα που, είτε από άγνοια είτε από ιδεολογική εμμονή, ακούστηκε σαν να γυρίσαμε χρόνια πίσω. Η ίδια επανήλθε με μακροσκελή ανάρτηση, διαβεβαιώνοντας ότι «κανένα ανθρώπινο δικαίωμα δεν τίθεται σε διαβούλευση», αλλά ταυτόχρονα επέμεινε ότι χρειάζεται «δημόσιος διάλογος» για τα κοινωνικά αίτια που οδηγούν γυναίκες σε αυτή τη δύσκολη απόφαση.
Και κάπου εδώ αρχίζει το πρόβλημα, γιατί όταν ανοίγεις θέμα που έχει ήδη κλείσει θεσμικά και νομικά, δεν κάνεις κοινωνική πολιτική. Κάνεις πολιτικό σήμα σε ακροατήριο. Και το σήμα, όσο κι αν το παρουσιάζεις ως «Βιοηθική», παραμένει σήμα.
Στην ίδια ανάρτηση, η κ. Καρυστιανού επιτέθηκε στα ΜΜΕ, υποστηρίζοντας ότι «αποσιώπησαν όλα τα θεσμικά ζητήματα» και στάθηκαν μονοθεματικά στις αμβλώσεις. Το επιχείρημα θυμίζει εκείνο το παλιό κόλπο: λες κάτι που θα σηκώσει κύμα, μετά κατηγορείς τον καθρέφτη επειδή σε δείχνει.
Κι όμως, το ερώτημα είναι απλό: αν δεν ήθελε να γίνει σημαία, γιατί το έβαλε η ίδια στην κορυφή της συζήτησης; Το πολιτικό σύστημα, εν πολλοίς, αντέδρασε ως όφειλε. Δεν είναι όλα «ανοιχτά για κουβέντα» επειδή κάποιοι ανακαλύπτουν ξαφνικά τον δημόσιο διάλογο, ειδικά όταν αυτός ακουμπά κατακτημένα δικαιώματα.
Μέσα σε αυτό το ήδη φορτισμένο σκηνικό, ήρθε και ο Κύπριος ευρωβουλευτής Φειδίας Παναγιώτου να προτείνει κάτι που ακούγεται σαν… επιχειρηματική συγχώνευση: «ίσως στο μέλλον να γίνουμε αδελφό κόμμα» με το υπό διαμόρφωση εγχείρημα Καρυστιανού, λέγοντας ότι θα ήθελε συνεργασία, παρότι «δεν θα συμφωνούμε σε όλα» – αναφερόμενος στα των αμβλώσεων.
Το timing, όμως, είναι εκείνο που κάνει τη σκηνή σχεδόν σουρεαλιστική. Διότι την ίδια ώρα ο Φειδίας βρίσκεται στο επίκεντρο δημοσιευμάτων ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά καταγγελίες για πιθανή κατάχρηση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Ο ίδιος δηλώνει πως δεν έχει ενημερωθεί επίσημα και ότι θα απαντήσει με βίντεο. Με απλά λόγια, πριν μιλήσουμε για «αδελφοποιήσεις κομμάτων», ας ξεκαθαρίσει πρώτα το βασικό: τι ακριβώς πλήρωσε η Ευρώπη και γιατί.
Σε επίσημη έρευνα, λοιπόν, από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) βρίσκεται ο Κύπριος ευρωβουλευτής – κι αυτή προέκυψε ύστερα από καταγγελίες που κάνουν λόγο για διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων προς ίδιον όφελος και αδικαιολόγητες δαπάνες, σύμφωνα πάντα με όσα δημοσίευσε η κυπριακή ιστοσελίδα Politis.
Η υπόθεση ξεκίνησε πριν από περίπου δύο μήνες, όταν η κυπριακή Αρχή κατά της Διαφθοράς έλαβε σειρά καταγγελιών εναντίον του ευρωβουλευτή, οι οποίες στη συνέχεια διαβιβάστηκαν στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία – τον θεσμό που έχει την αρμοδιότητα να ελέγχει και να διώκει υποθέσεις που αφορούν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κεντρικό στοιχείο της έρευνας είναι η μίσθωση μίας βίλας στη Λεμεσό, την οποία, όπως καταγγέλλεται, ο Φειδίας Παναγιώτου είχε δηλώσει ως «γραφείο» του, αλλά στην πράξη χρησιμοποιείτο ως εξοχική κατοικία και χώρος κοινωνικών συγκεντρώσεων. Η μηνιαία δαπάνη για το ακίνητο φέρεται να φτάνει τα 5.000 έως 6.000 ευρώ, ποσό που εγείρει ερωτήματα για την καταλληλότητα και τη χρησιμότητα της χρήσης ευρωπαϊκών πόρων.
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, η Αρχή, αφού εξέτασε τα στοιχεία των καταγγελιών και τη σχετική τεκμηρίωση, απέστειλε την υπόθεση στην EPPO μαζί με τις δικές της παρατηρήσεις για τα ευρήματα. Από αυτήν τη στιγμή και μετά, η υπόθεση περνά στη φάση διερεύνησης από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία έχει τη δυνατότητα να ζητήσει περαιτέρω στοιχεία και να αποφασίσει για ενδεχόμενες κατηγορίες ή ποινικές διώξεις. Σε δηλώσεις του στο philenews, ο Παναγιώτου απάντησε πως δεν έχει επίσημη ενημέρωση ότι εξετάζεται καταγγελία εναντίον του.
Η υπόθεση δείχνει κάτι που η χώρα το έχει πληρώσει ακριβά: όταν ο θυμός, ο πόνος και η αγανάκτηση μετατρέπονται σε πολιτικό brand, κάποιοι θα τρέξουν να κολλήσουν δίπλα, είτε για ψήφους είτε για προβολή. Εκεί είναι που απαιτούνται ψυχραιμία, θεσμική σοβαρότητα και καθαρά όρια.
Η κυβέρνηση κάνει καλά που τραβά γραμμή: η πολιτική είναι συνολικό πρόγραμμα, όχι μονοθεματικό πανό. Και τα δικαιώματα δεν είναι «πιλοτικό project» για να τεστάρουμε αντιδράσεις. Αν κάποιοι θέλουν να παίξουν με αυτά, ο κόσμος θα τους κρίνει. Με τον παλιό τρόπο. Στην κάλπη.
