Στο βιβλίο μου "Επιβλέμματ@ - Ένας φοιτητής Ιατρικής έγραφε" [που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις "Πασχαλίδης - Broken Hill"] φιλοξενούνται [στις σελ. 35-81], άρθρα μου για τη διαχρονικώς εκρηκτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, που δημοσιεύονταν ήδη από το 2001, όταν ήμουν φοιτητής Ιατρικής του Α.Π.Θ.
Η στρατηγική της «επιθετικής άμυνας» του Ιράν θεμελιώθηκε από τον υποστράτηγο και επικεφαλής των "Φρουρών της Επανάστασης" Κασέμ Σουλεϊμανί, ο οποίος είχε δολοφονηθεί με εντολή του τότε [και τώρα επανεκλεγέντος] Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, στις 3 Ιανουαρίου του 2020, σε μία επίθεση με drone. Σύμφωνα με τις επιταγές του στρατηγικού αυτού δόγματος, η Τεχεράνη είναι σταθερά και στρατηγικά προσανατολισμένη στην εργαλειακή αξιοποίηση των πολυάριθμων σιιτικών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής, έτσι ώστε να μπορεί να πιέζει έμμεσα και να πλήττει χώρες με τις οποίες δεν διατηρεί χερσαία ή θαλάσσια σύνορα... «Ήμουν και εγώ στον πόλεμο τοξότης, το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε...», όπως έγραψε στην «Ελένη» του, ο δικός μας Σεφέρης...
Για τους Σιίτες της Μέσης Ανατολής ο Κασέμ Σολεϊμάνι ήταν κάτι σαν τον James Bond, τον Erwin Rommel και τη Lady Gaga μαζί, όπως έγραψε ο Kenneth Pollack, πρώην αναλυτής της CIA, στους Times. Αντίθετα όμως με αυτά που μαρτυρούν οι τίτλοι των ταινιών του θρυλικού πράκτορα 007, ‘You live only twice’ («Ζεις μονάχα δυο φορές») και ‘Die another day’ («Πέθανε μια άλλη μέρα»), ο Κασέμ Σουλεϊμάνι έζησε μόνον μία φορά και δεν πέθανε κάποια άλλη μέρα, αλλά στις 03 Ιανουαρίου του 2020. Μπορεί, ο Ιρανός Υποστράτηγος να συγκρίνεται με την τακτική ιδιοφυΐα του Στρατάρχη Ρόμμελ, όμως οι πολεμικές συγκρούσεις στις οποίες ενεπλάκη ο Σολεϊμάνι, ως Διοικητής της επίλεκτης μονάδας [Αλ-] Κουντς (Quds - λέξη που στα Αραβικά δηλώνει την [Ιερή] Ιερουσαλήμ), κάθε άλλο παρά ως «Πόλεμος δίχως μίσος» (όπως τιτλοδοτείται ένα από τα βιβλία του Έρβιν Ρόμμελ), θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν.
Ο διάδοχος του Σολεϊμανί, στη διοίκηση της δύναμης Quds, μετά από το θάνατό του, στρατηγός των Φρουρών της Επανάστασης, Ισμαήλ Καανί, παρότι έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης του Χαμενεΐ, υποστηρίζεται ότι ήταν εκείνος που πρόδωσε στη Μοσαντ την ακριβή θέση του Ανώτατου Ηγέτη, κατά την πρόσφατη επίθεση που επέφερε την εξάλειψη της ιρανικής ηγεσίας. Έχουν, μάλιστα, διατυπωθεί έντονες υποψίες για ανάλογο ρόλο «διπλού πράκτορα» κατάδειξης ανθρώπινων στόχων, σε αντίστοιχες πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών και των Ισραηλινών εναντίον υψηλόβαθμων στελεχών του ριζοσπαστικού Ισλάμ, από τις οποίες -ο ίδιος- γλίτωνε στο παρελθόν, πάντα, την τελευταία στιγμή.
Ο μυθικός τοξότης
Στο Ιράν, παρομοιάζουν ήδη [από τις πρώτες ημέρες μετά τον θάνατό του, τον Ιανουάριο του 2020] τον Σολεϊμανί με τον Arash, τον μυθικό τοξότη και ήρωα του «Βιβλίου των Βασιλέων», έπους της προϊσλαμικής Περσίας, ο οποίος, όταν συμφωνήθηκε πως τα σύνορα μεταξύ Ιράν και Τουράν θα χαραχτούν με βάση τη μεγαλύτερη δυνατή βολή ενός περσικού βέλους, προθυμοποιήθηκε να ανέβει στο όρος Alborz και να εμφυσήσει όλη τη ζωτική του ενέργεια στη βολή του τόξου του [χάνοντας έτσι τη ζωή του]...Ιρανός δεύτερης γενιάς ήταν ο Καθηγητής μου στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου του Tufts, στη Βοστώνη, ο S Nassir Ghaemi, ο οποίος, στο βιβλίο του ‘First Rate Madness’, (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τρέλα Πρώτου Βαθμού»), αναφερόμενος στον Μαχάτμα Γκάντι περιγράφει τον όρο της «ριζοσπαστικής ενσυναίσθησης» (“radical empathy”), ως το ψυχολογικό και πολιτικό μέγεθος πάνω στο οποίο θα μπορούσαν να βασισθούν οι αρχές της αλληλοπεριχώρησης, της σύμπνοιας και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών.
Ο ρους της Ιστορίας…
Το 2002, ως φοιτητής Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δεκαοχτώ περίπου χρόνια πριν ο Ντόναλντ Τραμπ δώσει τη διαταγή για την εκτέλεση του Σολεϊμανί (που το όνομά του αποτελεί, περσική παραφθορά του αραβικού Σουλεϊμάν που και αυτό με τη σειρά του ριζώνει ετυμολογικά στο εβραϊκό Σολομών), έγραφα στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», για τα «Δάκρυα του Ιορδάνη» και τους πολέμους στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής…
Η Μ. Ανατολή είναι ένα μέρος όπου εκφορτίζονται βίαια αντιθέσεις και ανταγωνισμοί χιλιετηρίδων. Η διαμάχη των Εβραίων με τους Παλαιστίνιους έλκει τις καταβολές της από τα βιβλικά χρόνια, όταν οι σάλπιγγες γκρέμιζαν τα τείχη της Ιεριχούς και οι Ισραηλίτες του Δαυίδ συγκρούονταν με τους Φιλισταίους του Γολιάθ. Ο πόλεμος του Ιράν με το Ιράκ, εκτός από τις σύγχρονες αιτίες που τον προκάλεσαν, δεν ήταν παρά η ιστορική προβολή στο σήμερα της αρχαίας διαμάχης Βαβυλωνίων και Περσών. Η διεθνής πολιτική και οι εκφραστές της αποδεικνύονται δραματικά ανεπαρκείς όταν επιχειρούν να επιλύσουν τα ακανθώδη ζητήματα της περιοχής παραγνωρίζοντας την παράμετρο της ιστορίας.
Και δεν αναφερόμαστε στην ιστορία που μονοσήμαντα και μεροληπτικά ανασκάπτει το πολιτισμικό παρελθόν αναζητώντας ερείσματα για την φανατική όξυνση των αντιθέσεων και την προώθηση των σκοπιμοτήτων. Μπορεί βαθιές ιστορικές διαφορές και αποκλίσεις να χωρίζουν τους λαούς της Μέσης Ανατολής, όμως η ίδια η ιστορία –στην αντικειμενική προσέγγισή της- κρύβει μέσα της τη δυναμική της πολύτροπης συνύπαρξης και της πολυσήμαντης συνδιαλλαγής των λαών αυτών...Το εβραϊκό έθνος, στη διαδρομή του στον ιστορικό χρόνο, ήρθε συχνά αντιμέτωπο με τη δυσμένεια της ιστορικής συγκυρίας. Από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, μέχρι τα κρεματόρια του Άουσβιτς προβάλλει ανάγλυφα το δικαίωμα των Ισραηλινών να ζούνε με ασφάλεια στο κράτος τους. Όμως και ο Παλαιστινιακός λαός, με τις βαθιές του ρίζες στην περιοχή, δικαιούται να αποκτήσει πατρίδα και κρατική υπόσταση στη γη των προγόνων του...
«Ας φιλήσουμε το χέρι αυτού που έσκισε το λαιμό του εχθρού του Θεού με ένα μαχαίρι», γράφανε τα φονταμενταλικά ιρανικά δημοσιεύματα, ενώ ο Σαλμάν Ρουσντί δίνει τη μάχη της σωματικής αποκατάστασής του, καθώς τα τραχηλικά του αγγεία και νεύρα ετρώθησαν, παρολίγον μοιραία, από τη μάχαιρα του θρησκευτικού μίσους [Στις 12 Αυγούστου του 2022, ο ινδικής καταγωγής πολυβραβευμένος συγγραφέας Σαλμάν Ρουσντί μαχαιρώθηκε πολλαπλές φορές στον λαιμό και το σώμα λίγο πριν ξεκινήσει μια ομιλία του στη Νέα Υόρκη. Για δεκαετίες ζούσε υπό το καθεστώς απειλών (φετφά για τη θανάτωσή του, από τον -τότε ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν- Αγιατολάχ Χομεϊνί), μετά την έκδοση του βιβλίου του με τίτλο "Οι Σατανικοί Στίχοι", το 1988, καθώς -το τελευταίο- θεωρήθηκε βλάσφημο για τον Προφήτη Μωάμεθ]...
Ο μουσουλμανικός κόσμος, σε ολόκληρη την ιστορική του διαδρομή, δεν έχει να επιδείξει μόνο σφαγές και εξισλαμισμούς, ούτε εκπροσωπείται ιστορικά και πολιτιστικά, στο σύνολό του, από τους διαβόητους Ασσασίνους, τους χασισοπότες φανατικούς ισλαμιστές του 11ου αιώνα που, καθοδηγούμενοι από τον «Γέροντα του Βουνού» με τις πολιτικές δολοφονίες στις οποίες προέβησαν εισήγαγαν στην ιστορία την έννοια της τρομοκρατίας. Ο Μπιν Λάντεν, που ως σύγχρονος «Γέρος του Βουνού» οργάνωσε από τις σπηλιές των αφγανικών βουνών δολοφονικές επιθέσεις εναντίον αθώων πολιτών, είναι λάθος να εμφανίζεται ως ο αποκλειστικός εκφραστής του αραβικού πολιτισμού [όπως συνέβαινε το διάστημα που ακολούθησε την επίθεση στους δίδυμους πύργους του Μανχάταν στις 11/09/2001], ενός πολιτισμού του οποίου οι αστρονόμοι έστρεφαν ερευνητικά τα βλέμματα στον έναστρο ουρανό της ερήμου, όταν η Ευρώπη διήνυε τον σκοτεινό ιστορικό και πνευματικό της Μεσαίωνα...Η παγκόσμια τρομοκρατία αναπτύσσεται στις παρυφές της πολιτισμικής ανάπτυξης των κοινωνιών και η καταπολέμησή της είναι ταυτόσημη με την επίλυση των προβλημάτων της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της αμάθειας και της εκμετάλλευσης του αραβικού κόσμου.
