Μια γυναίκα δολοφονείται με τον πιο φρικτό τρόπο. Το σώμα της βρίσκεται μέσα σε μια βαλίτσα, εγκαταλελειμμένο σε ένα άδειο κτήριο.
Η 38χρονη Ελίζαμπεθ Τζέιν Ρος δεν ήταν απλώς ακόμη ένα θύμα. Ήταν μια εθελόντρια που αφιέρωσε τη ζωή της στην προσφορά. Βοηθούσε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Πίστευε στην αλληλεγγύη.
Κι όμως, μετά τον θάνατό της επικράτησε σιωπή.
Πού ήταν οι πορείες; Πού ήταν τα πανό; Πού ήταν οι ανακοινώσεις; Πού ήταν το γνώριμο «Καμία Μόνη» που τόσο συχνά ακούγεται σε αντίστοιχες υποθέσεις;
Αυτή τη φορά, τίποτα.
Δεν άλλαξε η αγριότητα του εγκλήματος. Δεν άλλαξε η αξία της ανθρώπινης ζωής. Άλλαξαν μόνο τα πρόσωπα της υπόθεσης. Σύμφωνα με τις Αρχές, κατηγορούμενος είναι ένας 26χρονος Αφγανός. Το θύμα ήταν γνωστό για την εθελοντική της δράση και τη χριστιανική της πίστη.
Κάπου εκεί, η δημόσια οργή φαίνεται πως έχασε τη φωνή της.
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρατηρείται αυτή η αντίφαση. Όταν μια υπόθεση ταιριάζει σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό αφήγημα, οι αντιδράσεις είναι άμεσες, δυναμικές και δικαιολογημένα έντονες. Όταν όμως τα πραγματικά περιστατικά δυσκολεύουν αυτό το αφήγημα, η ένταση υποχωρεί. Οι βεβαιότητες εξαφανίζονται. Η σιωπή παίρνει τη θέση της καταγγελίας.
Αυτό δεν είναι συνέπεια. Είναι επιλεκτική ευαισθησία.
Η βία κατά των γυναικών δεν αποκτά διαφορετικό νόημα ανάλογα με την εθνικότητα του δράστη. Ούτε η ζωή ενός θύματος αξίζει περισσότερο ή λιγότερο ανάλογα με τη θρησκεία του. Αν πιστεύεις πραγματικά στην ισότητα, τότε υπερασπίζεσαι κάθε θύμα με την ίδια αποφασιστικότητα. Χωρίς αστερίσκους. Χωρίς υποσημειώσεις. Χωρίς πολιτικά φίλτρα.
Η αλήθεια δεν είναι ρατσιστική. Τα γεγονότα δεν έχουν ιδεολογία. Η αποσιώπησή τους, όμως, είναι επιλογή. Και κάθε επιλογή έχει κόστος. Πρώτα για την αξιοπιστία όσων την κάνουν και ύστερα για την ίδια την κοινωνία.
Η Ελίζαμπεθ Τζέιν Ρος πίστεψε ότι η προσφορά και η ανθρωπιά μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Αξίζει να τη θυμόμαστε γι’ αυτό. Αξίζει τη δικαιοσύνη που αξίζει κάθε θύμα. Όχι λιγότερη επειδή η ιστορία της είναι άβολη. Όχι λιγότερη επειδή δεν εξυπηρετεί καμία πολιτική αφήγηση.
Η πραγματική δοκιμασία των αρχών δεν είναι όταν τα γεγονότα επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις μας. Είναι όταν τις αμφισβητούν. Εκεί ξεχωρίζει η συνέπεια από την υποκρισία.
Και όταν η οργή εμφανίζεται μόνο για ορισμένα θύματα, τότε δεν μιλάμε πια για δικαιοσύνη. Μιλάμε για επιλεκτική οργή.
