Και εκεί που σκρολάρω όμορφα και ωραία, τσουπ, πετιέται μπροστά μου ένα βίντεο από τηλεοπτική εκπομπή, με ένα εφηβάκι-θαύμα, που μόνο εφηβάκι δεν το λες, αφού συνεργάζεται με τη ΝΑSΑ, και αρθρώνει λόγο που θα ζήλευε και 50χρονος κοσμήτορας.
Ομολογώ πως σπάνια μένω πραγματικά άφωνη, όμως, βλέποντας τον 15χρονο Βίκτορα Γιαννικόπουλο, ένιωσα εκείνο το καθαρό, αυθεντικό δέος που δεν προσποιείται, εκείνο που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι κάτι ξεχωριστό συμβαίνει μπροστά σου, και σήμερα ναι, θέλω να γράψω για αυτό.
Ο Βίκτορας δεν είναι απλώς ένα παιδί που μιλάει διαφορετικά από τους συνομηλίκους του. Είναι ένας νέος άνθρωπος με λόγο συγκροτημένο, με σκέψη που τρέχει πιο μπροστά από την ηλικία του και με ένα όραμα που, ειλικρινά, δεν συναντάς εύκολα ούτε σε ενήλικες.
Ακούγοντάς τον να μιλά για συνεργασία με τη NASA, για έρευνες που φιλοδοξούν να ενώσουν την ιατρική με την αστροφυσική, ένιωσα πως δεν παρακολουθώ απλώς μια συνέντευξη· παρακολουθώ μια υπόσχεση για το μέλλον. Και αυτό που με άγγιξε περισσότερο δεν ήταν μόνο η γνώση του, αλλά η κατεύθυνσή της. Δεν μίλησε για προσωπική καταξίωση, αλλά για το πώς μπορεί να συμβάλει σε κάτι μεγαλύτερο, σε κάτι συλλογικό, για το πώς μπορεί το εγώ να γίνει εμείς, για το πώς θα πάει η κοινωνία μέσα από τη δική του συμβολή μπροστά.
Δεν μπορώ να μη σταθώ και στην οικογένειά του. Όταν οι γονείς δείχνουν σε ένα παιδί τα «αστέρια», δεν του δίνουν απλώς ερεθίσματα -του ανοίγουν ορίζοντες. Και τότε το παιδί, αν έχει τη σπίθα, βρίσκει τον τρόπο να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι και την άλλη πλευρά: πόσα παιδιά με αντίστοιχες δυνατότητες δεν βρίσκουν ποτέ αυτό το περιβάλλον; Πόσα μυαλά χάνονται πριν καν προλάβουν να ανθίσουν;
Ο Βίκτορας, για μένα, είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι υπάρχουν ακόμη νέοι που δεν ονειρεύονται απλώς, αλλά σχεδιάζουν, τολμούν, και κοιτούν την ανθρωπότητα συνολικά. Και ναι, θέλω πραγματικά να τον καμαρώσω στο μέλλον. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν έρχονται απλώς να πετύχουν· έρχονται για να μας πάνε όλους ένα βήμα μπροστά.
