Η λέξη «εκεχειρία» ακούγεται καθησυχαστική. Στην περίπτωση του Ιράν, είναι μάλλον παραπλανητική.
Δύο εβδομάδες παύσης πυρός δεν είναι ειρήνη. Είναι χρόνος και στη Μέση Ανατολή ο χρόνος χρησιμοποιείται συχνά για ανασύνταξη, όχι για συμφιλίωση.
Πίσω από τη ρητορική της «νίκης», η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Το Ιράν έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα: η αεράμυνα και το ναυτικό του έχουν διαλυθεί, σημαντικό μέρος των πυραυλικών του δυνατοτήτων έχει καταστραφεί και το καθεστώς έχει, σε μεγάλο μέρος, αποσυντεθεί. Την ίδια στιγμή, η οικονομία του βρίσκεται σε τραγική κατάσταση. Το καθεστώς επιβιώνει, αλλά δεν είναι τόσο ισχυρό όσο προσπαθεί να δείξει.
Υπάρχει και το εσωτερικό μέτωπο. Οι μουλάδες κυβερνούν μέσω καταστολής, με τουλάχιστον 30.000 νεκρούς διαδηλωτές μόνο τον Ιανουάριο. Η ιρανική ηγεσία δεν πιέζεται μόνο από έξω, αλλά και από μέσα. Και η ιστορία δείχνει ότι τέτοια καθεστώτα δύσκολα αντέχουν μακροπρόθεσμα.
Απέναντι, η εικόνα δεν είναι πιο ξεκάθαρη. Ο Ντόναλντ Τραμπ εμφανίζεται αποδυναμωμένος, με ανοιχτά μέτωπα σε Ουκρανία, Γάζα και τώρα Ιράν. Καμία από αυτές τις συγκρούσεις δεν έχει λυθεί. Αντίθετα, δημιουργούν ένα πλέγμα αστάθειας χωρίς σαφή διέξοδο.
Η εκεχειρία λοιπόν, δεν είναι λύση. Είναι μια εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα σε αδυναμίες. Όλοι κερδίζουν χρόνο: το Ιράν για να ανασυνταχθεί, οι ΗΠΑ για να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους, το Ισραήλ για να διατηρήσει την πίεση. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επιδιώκει να τελειώσει με όσους απειλούν την ύπαρξη του Ισραήλ, ενώ η εκεχειρία δεν περιλαμβάνει τον Λίβανο. Οι επιχειρήσεις κατά της Χεζμπολάχ συνεχίζονται.
Οι όροι της σύγκρουσης δεν έχουν αλλάξει. Η ένταση δεν εξαφανίζεται, απλώς παγώνει. Και αυτό κάνει την επόμενη φάση ακόμη πιο απρόβλεπτη.
Δύο δύσκολες εβδομάδες ξεκινούν. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα κρατήσει η εκεχειρία, αλλά πώς μπορούν να συγκλίνουν ΗΠΑ και Ιράν, όταν η καχυποψία κυριαρχεί και οι στόχοι τους παραμένουν τόσο μακρινοί.
Όσο για το Ισραήλ, δεν πρόκειται να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τους μουλάδες ούτε να κάνει οποιαδήποτε συμφωνία με ένα καθεστώς που, εδώ και 50 χρόνια, υπόσχεται την καταστροφή του και συνεχίζει να χρηματοδοτεί ισλαμιστικές οργανώσεις της περιοχής, κυρίως Χαμάς, Χεζμπολάχ και Χούθι.
Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς…
