Τελικά, ζούμε σε έναν κόσμο όπου μετρά μόνο η εικόνα;
Όπου η πράξη, η προσφορά, η ουσία ενός ανθρώπου εξαφανίζονται μπροστά σε ένα σχόλιο για την εμφάνισή του;
Αφορμή είναι όσα γράφτηκαν για τη Σούζαν Ντελ μετά την παρουσία της στον Λευκό Οίκο, δίπλα στον σύζυγό της, για να μιλήσουν για τη δωρεά τους: 6,25 δισεκατομμύρια δολάρια, ώστε 25 εκατομμύρια παιδιά που πληρούν τα κριτήρια να λάβουν από 250 δολάρια σε επενδυτικούς λογαριασμούς. Κι όμως, αρκετοί δεν στάθηκαν σε αυτή την κίνηση. Στάθηκαν στην εμφάνισή της. Σαν να μην είχε σημασία τίποτε άλλο.
Και κάπου εδώ έχει χαθεί η μπάλα. Δεν είναι απλώς θλιβερό· είναι εξοργιστικό να κρίνουμε έναν άνθρωπο από το πρόσωπο, το σώμα, τα ρούχα του και να προσπερνάμε όσα κάνει. Να αποθεώνουμε κάποιον επειδή είναι όμορφος, ακόμη κι αν έχει αφαιρέσει μια ζωή, και να χλευάζουμε μια γυναίκα που προσφέρει, επειδή δεν ανταποκρίνεται στα μέτρα της δικής μας αισθητικής.
Δεν σημαίνει πως κάθε δωρεά ακυρώνει κάθε άλλη συζήτηση για τον δωρητή. Σημαίνει όμως ότι η εμφάνιση δεν είναι επιχείρημα, ούτε η ευγένεια προς έναν άνθρωπο ανταμοιβή που δίνεται μόνο όταν μας αρέσει η όψη του.
Η δημόσια συζήτηση έτσι μετατρέπει την προσφορά σε αφορμή για εύκολο κουτσομπολιό. Αν έστω κι ένας άνθρωπος ασχολείται περισσότερο με το πώς δείχνει μια γυναίκα παρά με το τι προσφέρει, το πρόβλημα δεν είναι εκείνη. Είναι το βλέμμα μας. Κι όταν αυτό το βλέμμα γίνεται κανόνας, δεν έχουμε απλώς γίνει επιφανειακοί. Έχουμε χάσει την κρίση μας.
