Αν αρχίσουμε να ψάχνουμε «δικαιολογίες» σε πράξεις όπως του 89χρονου, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτός που τράβηξε τη σκανδάλη.
Λοιπόν, για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτό που έκανε ο 89χρονος και, επίσης, δεν είναι η ψυχιατρική του κατάσταση αντιπολιτευτικό χαρτί για να ζητάει σχετικά με το περιστατικό παραιτήσεις ο Στέφανος Κασσελάκης.
Πάμε να τα αναλύσουμε ένα ένα:
Κάθε προσπάθεια να «εξηγηθεί» ή –ακόμα χειρότερα– να δικαιολογηθεί μια τέτοια πράξη, ξεφεύγει από τα όρια της λογικής και αγγίζει την επικίνδυνη κανονικοποίηση της βίας. Δεν μιλάμε για μια αυθόρμητη αντίδραση, αλλά για συνειδητή επιλογή: να πάρει κάποιος όπλο και να στραφεί εναντίον ανθρώπων, αδιακρίτως.
Και όμως, εμφανίζονται φωνές –συνήθως πίσω από ανώνυμα προφίλ– που σπεύδουν να μετατοπίσουν τη συζήτηση. «Ναι, αλλά γιατί έφτασε εκεί;». Το ερώτημα αυτό, όταν τίθεται με τέτοιο τρόπο, λειτουργεί σαν έμμεση δικαιολόγηση.
Βάλτε τον εαυτό σας στη θέση των τραυματιών και μετά να σας δω, «μάγκες» μου, τι θα γράφατε.
Και μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια, κάπου πήρε το μάτι μου και ένα τουίτ του Στέφανου Σκέτου –ας μην τα ξεχνάμε κι αυτά– που ζήτησε παραιτήσεις από τη Νέα Δημοκρατία, αναφερόμενος στο περιστατικό. Εντυπωσιακό πράγματι το γεγονός ότι δεν ενέπλεξε κανείς και τη σύζυγο του πρωθυπουργού, ακόμα βέβαια έχουμε ολόκληρη μέρα μπροστά μας, δεν ξέρουμε τι μπορεί να διαβάσουμε ως το βράδυ.
Επανέρχομαι στο πρώτο σκέλος και κλείνω: αν αρχίσουμε να ψάχνουμε «δικαιολογίες» σε τέτοιες πράξεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτός που τράβηξε τη σκανδάλη. Είναι και η κοινωνία που αρχίζει να ανέχεται το αδιανόητο. Και αυτό είναι ακόμη πιο επικίνδυνο.
