Κάποιοι βάζουν στην άκρη την πολιτική γενναιοδωρία που έχει κατ’ επανάληψη εκφράσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός και λειτουργούν ανάλογα με την επικοινωνιακή συγκυρία.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Η κλεψύδρα έχει αρχίσει να αδειάζει και οι κάλπες πλησιάζουν, οπότε έχει πολύ μεγάλη σημασία πέρα από οποιαδήποτε δημοσκόπηση και οποιαδήποτε πολιτική ανάλυση το πώς στέκεται καθένας απέναντι στους ψηφοφόρους του και πώς διαχειρίζεται την εξουσία.
Είναι άλλο η αυτοπεποίθηση που οφείλει να έχει ένας πολιτικός –ιδιαίτερα όταν όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν αξιόπιστες εναλλακτικές λύσεις– και άλλο η αίσθηση ότι όλα αρχίζουν και τελειώνουν στο πρόσωπό του. Διότι κάπου εκεί αρχίζει να χάνεται το μέτρο και κάπως έτσι χάνεται και η ουσία.
Η περίφημη φράση «σεμνά και ταπεινά» του Κώστα Καραμανλή προς τους υπουργούς του το 2004 παραμένει έτσι ζωντανή. Και οι περισσότεροι γνωρίζουν –μαζί και εμείς, οι πολίτες– πως η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση της ΝΔ ξεκίνησε τότε, όταν υπουργοί και κυβερνητικά στελέχη άφησαν σε δεύτερη μοίρα το «σεμνά και ταπεινά» και το αντικατέστησαν με άλλα… συνθήματα.
Η Ντόρα Μπακογιάννη
Επαψε δηλαδή να είναι μια στάση ζωής, όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά και πυξίδα για την πολιτική τους δράση. Στις πρόσφατες δηλώσεις της, λοιπόν, η Ντόρα Μπακογιάννη είπε κάτι που στα μάτια των περισσότερων –αν όχι όλων– των ψηφοφόρων φαντάζει ως αυτονόητο. Οτι δηλαδή δεν μπορούν να υπάρχουν αλαζονικές συμπεριφορές και πως αυτές τιμωρούνται στο τέλος της ημέρας από τους ίδιους τους πολίτες.
Τι φταίει όμως γι’ αυτό; Ισως να φταίει γι’ αυτό η κόπωση από τα επτά χρόνια διακυβέρνησης από τη ΝΔ. Ισως, πάλι, το γεγονός ότι η αλαζονεία πηγάζει συχνά από την πραγματική, αντικειμενική έλλειψη ενός ικανού αντιπάλου.
Ισως να φταίει, όμως, και ότι δεν υπάρχει πια ο κεντρικός συντονισμός που υπήρχε το προηγούμενο διάστημα στο Μέγαρο Μαξίμου. Εμφανίζονται έτσι στελέχη –όχι απαραιτήτως υπουργοί μόνο– που περισσότερο ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τον προσωπικό τους χώρο, να υπερασπιστούν την εικόνα τους και να επιβεβαιώσουν τη σημασία και την παρουσία τους παρά να υπηρετήσουν τον κεντρικό σχεδιασμό.
Και αυτό επίσης εν πολλοίς οφείλεται στο γεγονός ότι στις επικείμενες εκλογές είναι εξαιρετικά πιθανό να έχει απώλειες εάν δεν είναι αυτοδύναμη – να εκλεγεί δηλαδή σημαντικά μικρότερος αριθμός βουλευτών, με αποτέλεσμα να εντείνονται οι προσωπικοί διαγκωνισμοί και ανταγωνισμοί στις διάφορες εκλογικές περιφέρειες.
Αντιφατικά μηνύματα
Το τελευταίο, ωστόσο, δεν μπορεί ν’ αποτελεί δικαιολογία για τις δημόσιες διαφοροποιήσεις και τα αντιφατικά μηνύματα που προκύπτουν από αλλεπάλληλες δηλώσεις στελεχών.
Δεν δύναται η προσωπική φιλοδοξία να υπερισχύει της συλλογικής λειτουργίας και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία οι πολίτες αντιμετωπίζουν έντονα προβλήματα στην καθημερινότητά τους, με πρώτο ασφαλώς την ακρίβεια, να υπάρχουν όλες αυτές οι συμπεριφορές.
Συμπεριφορές που απαξιώνουν τους πολίτες και βάζουν στην άκρη την πολιτική γενναιοδωρία που έχει κατ’ επανάληψη εκφράσει αυτή η κυβέρνηση, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πρωθυπουργός. Με απλά λόγια: δεν μπορεί καθένας να θέλει να εκπέμπει το δικό του μήνυμα και οι προτεραιότητες να μεταβάλλονται ανάλογα με την επικοινωνιακή συγκυρία.
Δεν μπορεί οι αποφάσεις να μοιάζουν σαν να ακολουθούν τις διαθέσεις των πρωταγωνιστών της πολιτικής ζωής και να μην έχουν γνώμονα το όφελος των πολιτών. Διότι σ’ αυτή την περίπτωση οι όποιες αρρυθμίες μετατρέπονται από ένα τεχνικό, εσωτερικό ζήτημα της κυβέρνησης σε πολιτικό πρόβλημα που έχει βαρύ αντίκτυπο στην αξιοπιστία της και υπονομεύει την προσπάθεια που καταβάλλεται.
Οταν η πολιτική ηγεσία ζητάει από την κοινωνία σοβαρότητα, συνέπεια, ωριμότητα και υπευθυνότητα και να μείνει μακριά από δημαγωγούς και αυτόκλητους «σωτήρες» που έχουμε κατ’ επανάληψη πληρώσει ακριβά στο παρελθόν –κυριολεκτικά και μεταφορικά– δεν μπορεί παρά να εκπέμπει η ίδια αυτά τα χαρακτηριστικά.
Και τούτο δεν αφορά ατομικά τον πρωθυπουργό, αλλά την κυβέρνηση και τη ΝΔ στο σύνολό της. Χρειάζεται τα κυβερνητικά στελέχη να γνωρίζουν πότε πρέπει να μιλούν και πότε να ακούν και –κυρίως– πότε πρέπει να εργάζονται δίχως να νιώθουν την ανάγκη να το διαφημίσουν…
