Υπό πίεση από τις δημοσκοπήσεις, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιστρέφει στις γνωστές συνταγές των παροχών και των υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα.
Όταν τα ποσοστά πέφτουν, τα «λεφτόδεντρα» ανθίζουν. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και στη Χαριλάου Τρικούπη, όπου η δημοσκοπική πίεση οδηγεί τον Νίκο Ανδρουλάκη σε έναν διαγωνισμό παροχών με έπαθλο τη νεανική ψήφο. Η νέα εξαγγελία για καθολικά δωρεάν Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) σε όλους τους νέους έως 24 ετών θυμίζει περισσότερο προεκλογικό φυλλάδιο παλαιάς κοπής παρά σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης. Γιατί όσο εύκολο είναι να υπόσχεσαι δωρεάν υπηρεσίες σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, τόσο δυσκολότερο είναι να εξηγήσεις ποιος θα πληρώσει τελικά τον λογαριασμό.
Κάπως έτσι, η συζήτηση μεταφέρεται από το αν το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα πειστικό σχέδιο για την οικονομία, την παραγωγικότητα και τη δημιουργία καλύτερα αμειβόμενων θέσεων εργασίας, στο ποιος μπορεί να μοιράσει περισσότερες παροχές σε περισσότερους ψηφοφόρους. Και όσο η δημοσκοπική πίεση εντείνεται, τόσο μεγαλώνει η αίσθηση ότι στη Χαριλάου Τρικούπη επιχειρούν να ανακαλύψουν ξανά τη χαμένη συνταγή των εύκολων υποσχέσεων. Μόνο που η πολιτική εμπειρία έχει δείξει ότι τα δωρεάν εισιτήρια, οι γενικευμένες παροχές και οι εξαγγελίες χωρίς σαφή χρηματοδότηση μπορεί να φέρνουν πρόσκαιρους τίτλους, αλλά δύσκολα πείθουν μια κοινωνία που έχει πληρώσει ακριβά τα «λεφτόδεντρα» του παρελθόντος.
Όταν οι δημοσκοπήσεις πιέζουν, οι υποσχέσεις πολλαπλασιάζονται
Αυτό το μοτίβο ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης, καθώς παίζει το τελευταίο του χαρτί, δεδομένου πως το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται υπό πίεση από τις δημοσκοπήσεις, την πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας και την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Έτσι, επιχειρεί να ξαναμπεί στην επικαιρότητα με παροχές και κάθε εβδομάδα εμφανίζεται και μια νέα εξαγγελία. Πλέον η πολιτική συζήτηση μετατρέπεται σε πλειοδοτικό διαγωνισμό.
Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι η ίδια η εξαγγελία. Είναι η χρονική στιγμή. Για μήνες το ΠΑΣΟΚ μιλούσε για σοβαρότητα, θεσμούς και υπεύθυνη διακυβέρνηση. Τώρα που οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν απώλειες και η πίεση αυξάνεται, επανέρχεται η παλιά, γνώριμη συνταγή: υποσχέσεις σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες με την ελπίδα πολιτικής ανάκαμψης.
Οι νέοι ασφαλώς δεν θα έλεγαν όχι στα δωρεάν εισιτήρια. Όπως κανείς δεν θα έλεγε όχι σε λιγότερους φόρους, υψηλότερους μισθούς ή φθηνότερη στέγη. Η πολιτική όμως κρίνεται όταν έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Και μέχρι στιγμής η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει πολύ πρόθυμη να μοιράζει παροχές, αλλά πολύ λιγότερο πρόθυμη να εξηγήσει από πού θα βρεθούν τα χρήματα. Γιατί τα λεφτόδεντρα μπορεί να δίνουν τίτλους και χειροκροτήματα, αλλά συνήθως δεν παράγουν κυβερνητική αξιοπιστία.
