Τα περί κυβερνήσεων ειδικού σκοπού με πρωθυπουργό οποιονδήποτε άλλον εκτός του Κ. Μητσοτάκη, επαναφέρουν στη μνήμη τα όσα σοκαριστικά βίωσε η χώρα από το 2010 έως το 2019.
Έρση Παπαδάκη
Ανάμεσα στις πολλές συζητήσεις και στα σενάρια για τις εκλογές, υπάρχει και μία παράμετρος που περνά συνήθως κάτω από τα ραντάρ, αλλά απασχολεί έντονα αρκετούς κύκλους και έχει βάση. Κατά μία έννοια δε, αποτελεί βασικό διακύβευμα της εκλογικής αναμέτρησης, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα της λεγόμενης «χαλαρής ψήφου» και των αποτελεσμάτων που μπορεί αυτή να έχει ως προς τους πολιτικούς συσχετισμούς που θα προκύψουν από την κάλπη.
Η παράμετρος αυτή δεν είναι άλλη από την πολιτική αστάθεια, η οποία ακόμη και ως ενδεχόμενο δεν τρομάζει μόνο τους (σημερινούς) κυβερνώντες, αλλά ολόκληρη την κοινωνία που έχει ζήσει στο πετσί της ανάλογες καταστάσεις και μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης και μνημονίων.
Απασχολεί όμως και ξένους παράγοντες, όπως τις θεσμικές αρχές της ΕΕ στις Βρυξέλλες –ιδιαίτερα με δεδομένο ότι η χώρα μας προεδρεύει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο β΄ εξάμηνο του 2027– αλλά και την ΕΚΤ, αφού μια ενδεχόμενη νέα οικονομική κρίση στην Ελλάδα, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή για την Ευρωζώνη και ολόκληρο τον κόσμο λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή, μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες.
Οπως αναφέρθηκε και παραπάνω, οι μνήμες είναι εξαιρετικά νωπές από την πολιτική αστάθεια που βίωσε η χώρα ύστερα από το 2010 και το πρώτο μνημόνιο. Μια κυβέρνηση, που είχε πάρει άνετα τη λαϊκή εντολή λίγους μήνες νωρίτερα, βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και μαζί ολόκληρη η χώρα, με αποτέλεσμα να χρειαστεί η χείρα βοηθείας από την αντιπολίτευση και να σχηματιστεί η κυβέρνηση Παπαδήμου και να εμπνεύσει έτσι την ελάχιστη δυνατή εμπιστοσύνη στις Βρυξέλλες και στη Φρανκφούρτη. Ακολούθησαν οι εκλογές-σοκ του 2012 και εν συνεχεία ο εθνικός διχασμός που υπέθαλψε ο ΣΥΡΙΖΑ για να ανέλθει στην εξουσία το 2015.
Η συνέχεια είναι επίσης γνωστή: το καταστροφικό α’ εξάμηνο της «περήφανης διαπραγμάτευσης», το δημοψήφισμα και η απειλή του Grexit που λίγο έφτασε να γίνει πραγματικότητα. Εως ότου η νίκη της ΝΔ στις εκλογές του 2019 και η διακυβέρνηση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη επανέφεραν την Ελλάδα οριστικά στον δρόμο της Ευρώπης εμπνέοντας σταθερότητα και εμπιστοσύνη μέσα και έξω από τα σύνορα.
Μακριά από περιπέτειες
Ουδείς, λοιπόν, φαντάζει αυτή τη στιγμή διατεθειμένος να θυσιάσει τα κεκτημένα της περιόδου από το 2019 έως σήμερα και πρώτοι οι ίδιοι οι πολίτες. Ούτε βέβαια οι Ευρωπαίοι εταίροι και η ΕΚΤ επιθυμούν η Ελλάδα να εκτροχιαστεί από τον σωστό δρόμο και να γίνει για μία ακόμη φορά το «κακό παιδί» της Ευρώπης και της Ευρωζώνης.
Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα σε μια περίοδο κατά την οποία δοκιμάζεται από τους κραδασμούς που προκαλούν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία αλλά και η κρίση ηγεσίας που βιώνουν π.χ. η Γερμανία και η Γαλλία. Και γι’ αυτόν τον λόγο η ΕΕ δεν μπορεί να μείνει ακέφαλη εάν η Ελλάδα, όταν αναλάβει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, έχει υπηρεσιακή και όχι πλήρως λειτουργική κυβέρνηση.
Ο τρόπος, λοιπόν, με τον οποίο μπορεί να προκύψει πολιτική αστάθεια στη χώρα δεν είναι άλλος από την ακυβερνησία μετά τις εκλογές. Ενα εφιαλτικό για τον τόπο σενάριο, το οποίο ωστόσο έχουν ήδη αρχίσει και διακινούν ορισμένοι, ωθούμενοι μονάχα από το μένος τους κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ.
Είναι οι ίδιοι που διακινούν σενάρια για κυβερνήσεις ειδικού σκοπού και άλλο πρόσωπο ως πρωθυπουργό, «για να καθαρίσει ο τόπος», όπως λένε χαρακτηριστικά και αποκαλύπτουν έτσι τον πραγματικό τους χαρακτήρα και τις αληθινές τους προθέσεις. Αδιαφορώντας στο τέλος της ημέρας αν θα πάνε χαμένες οι θυσίες όλων των Ελλήνων πολιτών που είδαν, επιτέλους, από το 2019 έως και σήμερα να πιάνουν τόπο.
Οχι ότι ξαφνικά η χώρα έγινε παράδεισος, αλλά φίλοι και (πολιτικοί) αντίπαλοι επιβεβαιώνουν και επικροτούν ότι η διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη έφερε αξιοπρόσεκτη σταθερότητα και αποκατέστησε την εμπιστοσύνη των εταίρων.
Γι’ αυτό και πρωτίστως οι πολίτες και οι εταίροι είναι εκείνοι που ανησυχούν σφόδρα με τα σενάρια ακυβερνησίας και πολιτικής αστάθειας που έχουν κάνει την εμφάνισή τους.
