Φαιδρότητα, ψεκασμένη ψήφος και σημαία… το πτυχίο του Λαζαρίδη για τους δήθεν αντισυστημικούς.
Παρά την έντονη φημολογία για διεργασίες στον λεγόμενο χώρο της Κεντροαριστεράς, με στόχο τη συγκρότηση ενός δήθεν «προοδευτικού» πόλου που θα αναμετρηθεί εκλογικά με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, οι προσδοκίες είναι μικρές και… χλιαρές.
Η αντιπολιτευτική ατζέντα σχεδόν του συνόλου των νυν αλλά και των… αεί μικρομεσαίων πολιτικών σχηματισμών δεν εμφανίζει αρχή, μέση και τέλος στη θεματολογία της και σίγουρα δεν αναδεικνύει ζητήματα τα οποία απασχολούν τον πολίτη.
Γιατί η συζήτηση για το πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη και το αίτημα αποπομπής του είναι μόνο ένα ακόμη σύνθημα στην «αγαπημένη» ενότητα περί ηθικολογίας, αλλά δεν αγγίζει τον πολίτη και πολύ περισσότερο δεν αναμένεται να αποτελέσει κριτήριο για τον ψηφοφόρο στις κάλπες. Αντιπολίτευση… αφιερωμένη στην ηθικολογία και στα τσιτάτα.
Μοναδικό θέμα που, την τελευταία εβδομάδα, σηκώνουν τους τόνους τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ, το υπό δημιουργία κόμμα Τσίπρα, το αναγγελθέν κόμμα Καρυστιανού, τη διαλυμένη Νέα Αριστερά, την «ασταθή» Πλεύση της Κωνσταντοπούλου, τους «αδύναμους» –της τάξης του 1% στις δημοσκοπήσεις– Δημοκράτες του Στέφανου Κασσελάκη, αλλά και την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου και τη Νίκη του Νατσιού, είναι το πτυχίο του Λαζαρίδη και η επιστημονική βαρύτητά του. Αν εξαπάτησε ή όχι ο Λαζαρίδης και αν διορίστηκε έχοντας ή όχι τα τυπικά προσόντα.
Ζητήματα που μπορεί να τα λύσει η Δικαιοσύνη. Και εν τέλει, όποιες κι αν είναι οι απαντήσεις, πώς αυτές θα συμβάλουν στη διαμόρφωση πολιτικών για τη διακυβέρνηση της χώρας και πώς θα αντιμετωπίσουν τα ζητήματα που επηρεάζουν τη ζωή και την καθημερινότητα του πολίτη;
«Στην κοσμάρα της… Άχρηστη και ανίκανη η αντιπολίτευση», λέει σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Νίκος Καρανίκας, πρώην σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, αναφερόμενος συνολικά στα κόμματα της αντιπολίτευσης, που «καταλήγουν να ασχολούνται με δευτερεύοντα θέματα επειδή δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστική πολιτική κριτική».
Σχεδόν με την πρώτη εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στη διακυβέρνηση της χώρας και ταυτόχρονα με τις αναταράξεις και τις ανακατατάξεις στο εσωτερικό τους τα κόμματα της αντιπολίτευσης επένδυσαν αποκλειστικά στη φθορά της κυβέρνησης και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Με… ουρανομήκη ψέματα και την πολιτική ταυτότητα του «δήθεν αντισυστημικού» επιχειρούν επτά χρόνια τώρα να εκμεταλλευτούν την αναμπουμπούλα και τον θόρυβο που προκαλούν η τραγωδία των Τεμπών, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το θέμα των υποκλοπών, και προσπαθούν να διαμορφώσουν κλίμα αποσταθεροποίησης, κυνηγώντας την… ψεκασμένη ψήφο. Από την επομένη των εκλογών κήρυξαν οι ίδιοι για τον εαυτό τους τη νέα προεκλογική περίοδο και μεταφέρθηκαν στον χρόνο, στην τελευταία εβδομάδα πριν στηθούν και πάλι οι κάλπες!
Δεν κουράστηκαν να αναγιγνώσκουν το ίδιο αφήγημα, να ζητούν καθημερινά εκλογές και να θέτουν ανέξοδα ουτοπικούς στόχους; Ο Νίκος Ανδρουλάκης να μιλά για νίκη του ΠΑΣΟΚ με μία ψήφο διαφορά, χωρίς κανένα αφήγημα εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα λοιπά του να ορέγονται τη νέα ενωμένη Κεντροαριστερά υπό τον Αλέξη Τσίπρα (;)…
Και ο Τσίπρας, πότε κάνει ένα βήμα προς το Κέντρο, πότε δύο βήματα προς την εποχή των μεγάλων τσιτάτων (με το νταούλι και με τον ζουρνά…) του 2015, βλέποντας προφανώς ότι δεν μπορεί να ξανασυστηθεί στην κοινή γνώμη ως κεντρώος και μεταρρυθμιστής.
Έτσι θυμήθηκε ότι το 2023 αποκαλούσε τον Μητσοτάκη «πολιτικό απατεώνα» και το επανάφερε και κάπως έτσι μάλλον περιμένει να γεμίσουν τις άδειες θέσεις του κόμματός του τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς. Με αυτά τα δεδομένα ίσως και να βγει δεύτερος στις επόμενες εκλογές –ακόμη και αν είναι σε μεγάλη απόσταση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη– αρκεί να είναι μπροστά από τον Νίκο Ανδρουλάκη και ενδεχομένως τη Μαρία Καρυστιανού, προσβλέποντας, αν όχι στις δεύτερες εκλογές του 2027, τότε στις επόμενες.
Όσο για τη Μαρία Καρυστιανού, η δίκη για τα Τέμπη δημιούργησε συνθήκες επαναπροσέγγισης με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και δεν αποκλείεται να πιαστούν χέρι χέρι, πριν ή μετά τις κάλπες.
Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα… δήθεν αντισυστημικά κόμματα της αντιπολίτευσης βλέπουν από τώρα τις δεύτερες και τρίτες (;) κάλπες... Λειτουργούν λογιστικά και όχι πολιτικά. Μόνο που η κοινή γνώμη εξακολουθεί να αναζητά λύσεις πολιτικής σταθερότητας και όχι… λογιστικής ισορροπίας.
