Στην Τουρκία φουντώνουν τα σενάρια διαδοχής, με τον Μπιλάλ Ερντογάν να εμφανίζεται ως πιθανός διάδοχος.
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό για περισσότερα από είκοσι χρόνια, όμως το μέχρι πρότινος άτυπο ταμπού της διαδοχής αρχίζει να αμφισβητείται. Ο νεότερος γιος του, Μπιλάλ Ερντογάν, εμφανίζεται ολοένα συχνότερα στο δημόσιο πεδίο, τροφοδοτώντας σενάρια περί οργανωμένης προετοιμασίας για την «επόμενη ημέρα».
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων της Τουρκίας αναδεικνύει πλέον συστηματικά τις δραστηριότητες του Μπιλάλ, ενώ ο πατέρας του τον συνοδεύει όλο και πιο συχνά σε διεθνείς αποστολές, από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ έως το Πακιστάν και τη Μαλαισία. Πηγές αναφέρουν ότι στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος η συζήτηση περί μετάβασης εξουσίας γίνεται πλέον ανοιχτά, έστω και παρασκηνιακά.
Ο 44χρονος Μπιλάλ, με μεταπτυχιακές σπουδές στη δημόσια πολιτική στο Χάρβαρντ, δηλώνει ότι δεν έχει άμεσες πολιτικές φιλοδοξίες. Ωστόσο, φέρεται να εμπλέκεται στην επιλογή ανώτερων στελεχών του κόμματος και της κυβέρνησης, ενώ χτίζει δίκτυο υποστηρικτών σε νεολαιίστικες και ισλαμικές οργανώσεις. Σε συνέντευξή του στο Atheer, podcast του Al Jazeera, υπογράμμισε ότι όσοι ακολουθήσουν τον πατέρα του «οφείλουν να εργαστούν για να επιτύχουν και να αναδείξουν το ίδιο πνεύμα».
Το πολιτικό περιβάλλον εμφανίζεται συγκυριακά ευνοϊκό για τον Τούρκο πρόεδρο. Η σταδιακή αποκλιμάκωση του πληθωρισμού και η ενίσχυση των συναλλαγματικών αποθεμάτων μετά τις εκλογές του 2023 βελτιώνουν το οικονομικό κλίμα, ενώ ο βασικός του αντίπαλος, ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, βρίσκεται στη φυλακή αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες, τις οποίες ο ίδιος αποδίδει σε πολιτική στοχοποίηση.
Θεσμικά, ο Ερντογάν μπορεί να ολοκληρώσει την τρέχουσα θητεία του έως το 2028, με το ενδεχόμενο νέας υποψηφιότητας να παραμένει ανοικτό σε περίπτωση πρόωρων εκλογών ή συνταγματικής αναθεώρησης. Σε ένα τέτοιο σενάριο, εκτιμάται ότι θα μπορούσε να ανοίξει σταδιακά τον δρόμο για την ανάδειξη του γιου του στην ηγεσία του κόμματος ή ακόμη και να τον διορίσει αντιπρόεδρο.
Παρά τα σενάρια, δεν υπάρχει καμία εγγύηση επιτυχίας μιας τέτοιας μετάβασης. Η κρίση κόστους ζωής παραμένει ο μεγαλύτερος εσωτερικός κίνδυνος για την κυβέρνηση, ενώ η εύθραυστη ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους συνιστά αβέβαιο παράγοντα.
