Οι επόμενες εκλογές θα καθορίσουν τον ορίζοντα και τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί η χώρα σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον.
Το ερώτημα -που θέτουν κυρίως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά και εξωγενείς παράγοντες- είναι: «Γιατί να δοθεί μια τρίτη θητεία στον Κυριάκο Μητσοτάκη και στη Νέα Δημοκρατία;». Κάπου εκεί αρχίζει η καταστροφολογία και βγαίνει μπροστά ο λαϊκισμός της πλειοδοσίας και του υψωμένου δαχτύλου, που τελικά δείχνει ένα δέντρο και χάνει το δάσος.
«Έγιναν όλα τέλεια στις δύο θητείες;» -η δεύτερη οδεύει προς το τέλος της, αν και ο πολιτικός χρόνος που απομένει δεν είναι μικρός- είναι επίσης ένα ερώτημα για όλους όσοι δεν επενδύουν στην καταστροφολογία και στη δημιουργία μιας εικόνας «πείνας» και «δυστυχίας» για τους πολίτες της χώρας.
Η απάντηση είναι όχι. Όμως άλλο το αν έγιναν όλα τέλεια και άλλο αν υπήρξε έργο που συνεχίζεται.
Το έργο στην καθημερινότητα
Όταν μιλάμε για έργο, δεν αναφερόμαστε μόνο σε αυτό των υποδομών, που είναι απτό. Αναφερόμαστε στο κατά πόσο βελτιώθηκε η καθημερινότητα και στο αν, μετά ή κατά τη διάρκεια κρίσεων όπως η πανδημία, η ενεργειακή κρίση, οι πόλεμοι και η πληθωριστική ακρίβεια, υλοποιήθηκε ένα πρόγραμμα που οδήγησε στην ανάταξη της χώρας. Κατ’ επέκταση, το ζητούμενο είναι αν ενισχύθηκε η κοινωνία και διατηρήθηκε η κοινωνική συνοχή.
Σε αυτά πρέπει να προστεθούν όσα έγιναν μετά το 2019 ως προς την αμυντική και διπλωματική θωράκιση της χώρας, καθώς και η δημιουργία μιας αποτρεπτικής ασπίδας στο πλαίσιο ενός συγκεκριμένου σχεδίου, το οποίο αναπτύχθηκε βήμα βήμα σε βάθος χρόνου και συνεχίζεται.
Από το 2019, από την πρώτη ΔΕΘ του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού, ξεκίνησε η εφαρμογή των προεκλογικών δεσμεύσεων. Οι ΔΕΘ μετατράπηκαν σε σημείο αναφοράς με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Οι αναφορές της αντιπολίτευσης κάθε χρόνο ότι περιλάμβαναν προεκλογικές υποσχέσεις πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων, αφού ολοκληρώθηκε ο συνταγματικά προβλεπόμενος κύκλος της κυβερνητικής θητείας, όπως αναμένεται να γίνει και αυτή τη φορά.
Το «διαβατήριο αξιοπιστίας»
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την τρίτη θητεία που θα διεκδικήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας; Είναι αυτό που ο ίδιος χαρακτήρισε «διαβατήριο αξιοπιστίας» και το οποίο έχει τη σφραγίδα της πρώτης τετραετίας, ενώ αναμένει και εκείνη της δεύτερης. Διότι, αν κάτι μετρά, είναι ο βαθμός αξιοπιστίας στη σχέση μεταξύ εξαγγελιών ή υποσχέσεων και της εφαρμογής τους.
Εξίσου σημαντική είναι η διαχείριση των κρίσεων, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν διεθνή χαρακτήρα και δεν περιορίζονται στο ελληνικό ή έστω στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Οι κρίσεις συνεχίζονται, ενώ το διεθνές γεωπολιτικό και οικονομικό περιβάλλον αλλάζει δραματικά. Και δεν είναι μόνο αυτό. Όποιος δεν βλέπει τις αλλαγές που έρχονται τα επόμενα χρόνια είναι σαν να κοιτάζει όχι το δέντρο που δείχνει το δάχτυλο, αλλά μόνο το δάχτυλο.
Το δίλημμα των εκλογών
Ο κίνδυνος να πάμε «πίσω», τόσο ως οικονομία όσο και ως κοινωνία, δεν είναι μικρός ούτε αμελητέος. Οι επόμενες εκλογές θα καθορίσουν τον ορίζοντα και τον τρόπο με τον οποίο θα κινηθεί η χώρα σε αυτό το μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Θα ορίσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις. Το δίλημμα δεν είναι διχαστικό· είναι πραγματικό και δεν μπορεί να διαμορφωθεί με βάση υποσχέσεις και μαγικά ραβδιά.
Όταν οι προτεινόμενες ως εναλλακτικές λύσεις αγγίζουν ή ξεπερνούν τα όρια του λαϊκισμού, τότε τα διλήμματα προκύπτουν από μόνα τους. Αρκεί να σκεφτούμε, ως παράδειγμα, πώς μια κυβέρνηση συνεργασίας θα μπορούσε να λάβει άμεσες αποφάσεις για δύσκολα εθνικά και μη προβλήματα.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
