Υπάρχουν προτάσεις που προσπαθούν να διορθώσουν μια στρεβλή αγορά.
Και υπάρχουν και προτάσεις που απλώς ντύνονται κοινωνική ευαισθησία για να κρύψουν την πολιτική τους ευκολία.
Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη για τα «κόκκινα» δάνεια, η δεύτερη εκδοχή φαίνεται να κυριαρχεί.
Κορυφαίο παράδειγμα το δικαίωμα επαναγοράς του δανείου από τον ίδιο τον οφειλέτη στην τιμή που το αγοράζει το fund. Με απλά λόγια, ο πολίτης που επί χρόνια δεν πληρώνει θα μπορεί κάποια στιγμή να εμφανίζεται και να λέει στην τράπεζα: «Αφού το δίνεις στο fund στο 20%, δώσ’ το και σε μένα». Μόνο που μια οικονομία δεν λειτουργεί σαν παζάρι Κυριακής ούτε σαν τηλεπαιχνίδι προσφορών.
Αν εφαρμοζόταν μια τέτοια λογική, το μήνυμα θα ήταν ξεκάθαρο: σταματήστε να πληρώνετε, περιμένετε λίγα χρόνια και μετά αγοράστε πίσω το δάνειό σας με έκπτωση. Ο συνεπής δανειολήπτης θα έμοιαζε με τον αφελή της υπόθεσης. Εκείνον που πλήρωνε κανονικά ενώ ο «έξυπνος» περίμενε το πολιτικό δώρο της επαναγοράς.
Και κάπου εδώ αρχίζει το γνώριμο έργο του ΠΑΣΟΚ. Λίγους μήνες πριν, το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη κατήγγελλε την τετραήμερη εργασία μέσω διευθέτησης χρόνου ως σχεδόν εργασιακή βαρβαρότητα. Τώρα ανακάλυψε ξαφνικά την τετραήμερη εργασία με ίδιες αποδοχές και λιγότερες ώρες. Χθες το 10ωρο ήταν κοινωνική απειλή. Σήμερα οι 32 ώρες με πλήρη μισθό παρουσιάζονται σαν οικονομικό θαύμα που θα εφαρμοστεί μαγικά σε καφετέριες, μαγαζιά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Η κοινή συνισταμένη είναι προφανής. Όχι σοβαρό κοστολογημένο σχέδιο. Όχι επεξεργασμένη μεταρρύθμιση. Αλλά εύκολες εξαγγελίες με στόχο το χειροκρότημα της στιγμής. Ό,τι ακούγεται ευχάριστο βαφτίζεται «προοδευτικό», ακόμη κι αν διαλύει κάθε έννοια οικονομικής ισορροπίας.
Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η ταχύτητα με την οποία το ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται σε σχολή παλαιού λαϊκισμού. Κάποτε διαφήμιζε τον «εκσυγχρονισμό». Σήμερα θυμίζει όλο και περισσότερο πολιτικό τηλεμάρκετινγκ υποσχέσεων. Λίγο από νόμο Κατσέλη, λίγο από εύκολα κουρέματα, λίγο από τετραήμερα χωρίς κόστος και το μενού της δημαγωγίας ολοκληρώθηκε.
Ο κ. Ανδρουλάκης ίσως πιστεύει ότι αναβιώνει το παλιό ΠΑΣΟΚ, το ορθόδοξο, των μεγάλων συνθημάτων. Και πράγματι το πετυχαίνει. Μόνο που δεν θυμίζει την εποχή της ανάπτυξης. Θυμίζει την εποχή όπου η πολιτική αντιμετωπιζόταν σαν ανοιχτός μπουφές υποσχέσεων. Ο ιδρυτής του θα ήταν περήφανος για τον άξιο απόγονο της σχολής του «δώστα όλα».
