Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν είναι ένα ακόμη εξοπλιστικό πρόγραμμα ρουτίνας.
Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας που συνδυάζει αναχαίτιση βαλλιστικών απειλών, drones, αεροσκαφών και θαλάσσιων στόχων. Μια αρχιτεκτονική άμυνας που χτίζεται για να καλύψει τα κενά δεκαετιών. Και όμως, απέναντι σε αυτό το σχέδιο, η αντιπολίτευση βρήκε τον τρόπο να πει… «παρών».
Δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική υπεκφυγή.
Το ΠΑΣΟΚ επιχείρησε ξανά να ισορροπήσει στο γνωστό σχοινί. Από τη μία δηλώνει υπεύθυνη δύναμη εξουσίας. Από την άλλη, φοβάται το πολιτικό κόστος μιας καθαρής απόφασης. Το αποτέλεσμα είναι μια στάση χωρίς πυρήνα. Ούτε στήριξη, ούτε αντίθεση. Μια θολή γραμμή που εξυπηρετεί μόνο τακτικισμούς. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θέλει να εμφανίζεται ως θεσμικός εγγυητής σταθερότητας. Στην πράξη, όμως, αποφεύγει να πάρει θέση όταν αυτή έχει βάρος.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Σε επενδύσεις, σε μεταρρυθμίσεις, τώρα και στην άμυνα. Το «παρών» γίνεται εργαλείο αποφυγής ευθύνης. Μόνο που στην εθνική ασφάλεια δεν υπάρχουν ουδέτερες ζώνες.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση των λεγόμενων «πατριωτικών» κομμάτων. Ρητορική υψηλών τόνων για απειλές, καταγγελίες περί ενδοτικότητας, σενάρια για αποστρατικοποίηση νησιών και ξεπούλημα του Αιγαίου. Και όταν έρχεται η ώρα της πράξης; Ψήφος «παρών». Δηλαδή αποχή. Δηλαδή καμία δέσμευση.
Ο πατριωτισμός του καναπέ έχει πάντα μια δικαιολογία. Ποτέ μια ευθύνη.
Δεν γίνεται να καταγγέλλεις αδυναμία στην εξωτερική πολιτική και ταυτόχρονα να αποφεύγεις να στηρίξεις ένα πρόγραμμα που ενισχύει χειροπιαστά την αποτρεπτική ισχύ της χώρας. Δεν γίνεται να μιλάς για απειλές και να σφυρίζεις αδιάφορα όταν μπαίνουν τα θεμέλια για την αντιμετώπισή τους.
Και υπάρχει και η άλλη αντίφαση. Τα ίδια κόμματα που χειροκροτούν την ενίσχυση της Κύπρου με μέσα και παρουσία, αποφεύγουν να στηρίξουν την ενίσχυση της ίδιας της Ελλάδας. Θέλουν ισχύ… αλλά χωρίς το πολιτικό κόστος της απόφασης. Θέλουν άμυνα… αλλά χωρίς να την ψηφίσουν.
Και κάπου εδώ, η Αριστερά ήταν η μόνη «συνεπής». Ένα καθαρό «όχι» σε ένα πρόγραμμα ενίσχυσης της άμυνας, στο όνομα ιδεοληψιών που αγνοούν την πραγματικότητα. Όταν όμως μιλά υποκριτικά για ειρήνη, ξεχνά ότι αυτή προϋποθέτει ισχύ. Η άρνηση δεν είναι θέση ευθύνης. Είναι πολυτέλεια χωρίς αντίκρισμα.
Η αλήθεια είναι απλή. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» πέρασε χωρίς την αντιπολίτευση. Όχι γιατί δεν ήταν αναγκαία. Αλλά γιατί εκείνη δεν τόλμησε.
Και αυτό λέει περισσότερα από οποιαδήποτε ομιλία.
Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να λέγεται δύναμη διακυβέρνησης, οφείλει πρώτα να μάθει να κυβερνά τις ίδιες του τις αντιφάσεις. Όσο επιλέγει τον δρόμο του «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», θα μένει απλός παρατηρητής των εξελίξεων.
Όσο για τους υπερπατριώτες; Η πατρίδα δεν θωρακίζεται με δηλώσεις. Θωρακίζεται με αποφάσεις. Και χθες, απλώς… έλειπαν.
