Η συζήτηση γύρω από την εργασία στην Ελλάδα συχνά εγκλωβίζεται αντιπαραθέσεις.
Όμως, η ουσία βρίσκεται αλλού, στο αν οι αλλαγές βελτιώνουν πραγματικά την καθημερινότητα των εργαζομένων και ταυτόχρονα δημιουργούν ένα σταθερό και λειτουργικό πλαίσιο για την οικονομία. Ο νόμος «Δίκαιη Εργασία για Όλους» κινείται προς αυτή την κατεύθυνση και αξίζει να αξιολογηθεί με βάση το περιεχόμενό του και όχι με πολιτικά φίλτρα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η έμφαση που δίνεται στην υγεία και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας.
Για πρώτη φορά, η πρόληψη αντιμετωπίζεται ως ουσιαστικό κομμάτι της εργασιακής πολιτικής. Η υποχρεωτική εκπαίδευση εργαζομένων σε πρώτες βοήθειες και ΚΑΡΠΑ, καθώς και η ενίσχυση των κανόνων ασφάλειας, δείχνουν μια πιο σύγχρονη αντίληψη για το τι σημαίνει προστασία του ανθρώπινου δυναμικού.
Παράλληλα, ο ψηφιακός εκσυγχρονισμός μέσω του ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ μειώνει τη γραφειοκρατία και βάζει τάξη σε ένα πεδίο που για χρόνια ταλαιπωρούσε τόσο εργαζομένους όσο και επιχειρήσεις.
Λιγότερα χαρτιά και πιο ξεκάθαροι κανόνες σημαίνουν περισσότερος χρόνος για την ουσία, την ασφαλή και παραγωγική εργασία.
Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι οι καλές συνθήκες εργασίας δεν είναι μόνο κοινωνική απαίτηση, αλλά και οικονομική αναγκαιότητα. Ένας εργαζόμενος που νιώθει ασφαλής και προστατευμένος είναι πιο αποδοτικός, πιο σταθερός και πιο δεμένος με τη δουλειά του. Αυτό τελικά ενισχύει και τις ίδιες τις επιχειρήσεις, ειδικά τις μικρομεσαίες που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας.
Η κυβερνητική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας να επενδύσει σε ένα πιο ισορροπημένο πλαίσιο - με έμφαση στην πρόληψη, στον εκσυγχρονισμό και στη λειτουργικότητα - δείχνει μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από τις ακρότητες του παρελθόντος. Και να κάνουμε ένα βήμα προς μια αγορά εργασίας πιο ώριμη, πιο ασφαλή και πιο δίκαιη στην πράξη.
Σε τελική ανάλυση, ο νόμος «Δίκαιη Εργασία για Όλους», με έμφαση στην υγεία και ασφάλεια, μειωμένη γραφειοκρατία και σαφείς κανόνες, ανοίγει τον δρόμο για ένα εργασιακό περιβάλλον που προστατεύει, ενισχύει και εμπνέει.
