Ο επαναλαμβανόμενος στείρος και αντιπαραγωγικός «αντιμητσοτακισμός» δεν αποτελεί πρόταση, σημειώνει, ανάμεσα σε άλλα, σε άρθρο του στο Liberal.gr, ο δημοσιογράφος Άρης Πορτοσάλτε.
Αναλυτικά το άρθρο του Άρη Πορτοσάλτε έχει ως εξής:
Είναι εφαρμοστέα πολιτική, την οποία ακολουθεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η διαφωνία του υπουργού Νίκου Δένδια φαίνεται πως είναι προσωπική του άποψη. Δικαίωμα του προφανώς. Όμως, ως έχων την πολιτική ευθύνη του χαρτοφυλακίου Άμυνας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, τηρεί κι ο ίδιος την ακολουθητέα κυβερνητική γραμμή. Αλλιώς, η άρνηση του θα καθίστατο ουσιώδες ρήγμα.
Έχει ενδιαφέρον όμως ότι διατυπώθηκε δημοσίως. Ο υπουργός Δένδιας δεν έχει κρύψει την προτίμηση του στον στιγματισμό της επιθετικής τακτικής της Τουρκίας, ακόμη και εντός έδρας, στην Άγκυρα. Και τις προάλλες ευρισκόμενος στο περιβάλλον Συνεδρίου που οργάνωσε ο Ευ. Βενιζέλος, βρήκε παράθυρο ευκαιρίας να ενώσει τη φωνή του με εκείνους που «ψάχνονται» εναντίον του Μητσοτάκη…
Η χρονική διάρκεια της περιόδου των ήρεμων νερών δεν εξαρτάται μόνο από την Ελλάδα. Προϋποθέτει και τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας. Δεν θέλει και σοφία να γίνει αντιληπτό πως το «καθεστώς» της ηρεμίας θα ήταν επωφελές και για τα δύο κράτη. Από την άλλη, είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι έχει τη δύναμη η Αθήνα να καθορίσει τα «ψυχονευρωτικά» των γειτόνων της. Αδυνατώ να σκεφτώ νοήμονα πολιτικό και συμπολίτη, που θα φαντασιωνόταν «ταραγμένα νερά» στο Αιγαίο.
Ή μήπως θα έπρεπε να τον φαντάζομαι, να διεκδικεί ψήφους στο περιβάλλον του άκρατου λαϊκισμού!..
Εξηγείστε πώς συμβαίνει, να εγκαλείται ο πρωθυπουργός για «ενδοτισμό» προς την Τουρκία και πιο ακραία για «προδοσία» ο υπουργός Εξωτερικών, και ταυτοχρόνως να αναδύεται υπογείως κρυφός, ανομολόγητος βέβαια, θαυμασμός προς τον πρόεδρο Ερντογάν, πως δήθεν «ταπεινώνει» τον Μητσοτάκη διεθνώς, όταν η Τουρκία βρίσκεται σε εμφανή νευρική κρίση από τις λανθασμένες επιλογές και τακτικές του προέδρου της, αλλά κυρίως λόγω της αναβαθμισμένης θέσης της Ελλάδας, αποτέλεσμα της στρατηγικής συνεργασίας με το Ισραήλ και την Κύπρο, μετά και την ανανέωση της συμμαχίας με τη Γαλλία;
Η πολιτική της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ δεν προκαλεί παροξυσμό εθνικισμού μόνο στην Τουρκία, η οποία έχει κυριευτεί από την αυθυποβολή ότι η Ελλάδα της ασκεί «πολιορκία» μαζί με το Ισραήλ και την Κύπρο. Αλλά και εδώ, εσωτερικά, παράγει ζηλόφθονες συμπεριφορές…
Είναι σωστό να ερμηνεύουμε τους πολιτικούς με όρους ψυχολογίας; Φυσικά λάθος. Πώς δικαιολογείται να μην ακούμε επιχειρήματα ουσίας από αντιπάλους που εκφράζουν σφοδρή αντιπάθεια προς τον πρωθυπουργό; Κι όμως, αντί να θέλγουν με ελκυστικές θέσεις και προτάσεις, ξιφουλκούν εκνευρισμένα με παιδικά επιχειρήματα, όπως «να μας πει ο Μητσοτάκης ποιοι θα του απαντούσαν σ’ ένα τηλεφώνημα ανάγκης», εννοώντας ηγέτες υπερδυνάμεων, άλλων κρατών ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου φυσικά θα του μιλούσαν όλοι…
Ας πούμε, ότι σκεφτόμαστε να αρνηθούμε τρίτη τετραετία στον Μητσοτάκη. Σε ποιες ακριβώς προτάσεις και συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα που απασχολούν, όσων εποφθαλμιούν τον Μητσοτάκη, μπορεί να στηριχτεί το 40% της κοινωνίας, το οποίο επιθυμεί κανονικότητα και σταθερότητα; Ο επαναλαμβανόμενος στείρος και αντιπαραγωγικός «αντιμητσοτακισμός» δεν αποτελεί πρόταση.
Συνεπώς, θα έλεγα να βάλουμε στους πολιτικούς αναλυτές, επικοινωνιολόγους και ειδικούς του στρατηγικού σχεδιασμού, μια υποθετική άσκηση:
«Έχω διατελέσει πρωθυπουργός στο πρόσφατο παρελθόν, έχω προσφέρει στην πατρίδα ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και τώρα θέλω διακαώς να επανέλθω! Πώς μπορώ να αντιπολιτευτώ και να «ρίξω» τον Μητσοτάκη, χωρίς να χρησιμοποιήσω επιχειρήματα λαϊκισμού και αερολογίες;».
Εν αναμονή των απαντήσεων…
