Όσο στην Ελλάδα η Ζωή Κωνσταντοπούλου κάνει αντιπολίτευση με τα κρακεράκια, στην Ευρώπη η Ρομπέρτα Μετσόλα, η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μιλάει για το success story.
Μιλάει ανοιχτά και δημοσίως από το βήμα στα γενέθλια του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για το success story της Ελλάδας με τον Κυριάκο. Θα μου πείτε, τί σχέση έχει το ένα με το άλλο; Προφανώς καμία. Και γι’ αυτό τα γράφω από τις πρώτες γραμμές.
Σήμερα δεν μιλάμε απλώς για δύο διαφορετικές καταστάσεις στην πολιτική. Μιλάμε για δύο κόσμους. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετους κόσμους που ωστόσο, συνυπάρχουν στο ίδιο κοινοβούλιο.
Από τη μία, μια αντιπολίτευση τύπου «μαγνητοσκοπώ και ανεβάζω στο TikTok», που θυμίζει περισσότερο εφηβική αντίδραση μέσα σε σχολική αίθουσα παρά θεσμική στάση. Η εικόνα είναι σχεδόν σουρεαλιστική: καταγραφή, ειρωνεία, στιγμιαία εντύπωση. Ένα πολιτικό στιγμιότυπο που περισσότερο προκαλεί προβληματισμό για τη ρηχότητα της παρά χαμόγελα.
Από την άλλη, ένας πρωθυπουργός που επιχειρεί να τοποθετήσει τη χώρα σταθερά μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, διαχειριζόμενος ταυτόχρονα πολλαπλές κρίσεις: ενεργειακή πίεση λόγω γεωπολιτικών εξελίξεων, αυξημένο κόστος στην καθημερινότητα, αλλά και πιθανές μεταναστευτικές ροές που απαιτούν ευρωπαϊκή, όχι αποσπασματική, αντιμετώπιση. Με σαφή θέση ότι η Ευρώπη οφείλει να προστατευθεί, χωρίς να επαναλάβει λάθη του παρελθόντος.
Και κάπου εκεί, το πολιτικό σκηνικό συμπληρώνεται: κόμματα που διαλύονται και επανασυντίθενται, πρόσωπα που αναδύονται και εξαφανίζονται, μια εικόνα ρευστότητας που δεν επιτρέπει ακόμα σαφή ανάγνωση.
Σε έναν χρόνο έχουμε εκλογές. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τάσεις, όχι όμως τελικές αποφάσεις. Το ερώτημα παραμένει απλό: οι πολίτες θα επιλέξουν πολιτική ουσίας ή πολιτική εντυπώσεων; Θα ψηφίσουν «κρακεράκια» ή ευρωπαϊκές κατευθύνσεις για το μέλλον της χώρας;
