Επανέρχομαι στην προχθεσινή συνεδρίαση της Βουλής, επειδή τις κρίσιμες καμπές δεν τις συνειδητοποιούμε πάντα την ώρα που συμβαίνουν. Με την ομιλία του, ο Πρωθυπουργός έθεσε αδρά και ωμά το μέγα δίλημμα του καιρού μας, έδωσε εκείνη την απάντηση που περίμενε να ακούσει ο περισσότερος κόσμος, ενώ η αριστερή αντιπολίτευση είτε δεν κατάλαβε είτε έκανε ότι δεν κατάλαβε. Το ζήτημα, για το οποίο έγινε η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών, ήταν αν, απέναντι στο κοσμοϊστορικό γεγονός της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, εμείς είμαστε Δύση (και όχι απλώς αν είμαστε με τη Δύση) ή όχι. Αν, με άλλα λόγια, καταλαβαίνουμε ότι απειλείται ο τρόπος ζωής μας, οι ελευθερίες και τα δικαιώματά μας, εφόσον στην Ουκρανία καταπατώνται οι βασικοί κανόνες πάνω στους οποίους εδράζονται.
Αυτό ήταν το δίλημμα και ο Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος που έδωσε με τον πιο σαφή και κατηγορηματικό τρόπο την απάντηση εκείνη, που έρχεται αυθόρμητα στους περισσότερους γύρω μας και δεν σηκώνει κουβέντα: είμαστε Δύση, τέλος της συζήτησης! Γι’ αυτό επικαλέστηκε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, την περίφημη δήλωσή του, γι’ αυτό εξήγησε ότι ανήκω σημαίνει είμαι. (Παρεμπιπτόντως, και ο Καραμανλής το είχε εξηγήσει στον Παπανδρέου, στη διάρκεια της ρητορικής αντιπαράθεσής τους, αλλά ο πονηρός Ανδρέας, που ήξερε τι πουλούσε στον κόσμο, έκανε ότι δεν καταλάβαινε…)
Ο Μητσοτάκης έδωσε τόση έμφαση στην απάντησή του, επειδή καταλαβαίνει ότι, έπειτα από τόσα χρόνια, η πλειοψηφία του κόσμου ασπάζεται πλήρως και ασυζητητί τα δύο σπουδαιότερα στοιχεία της κληρονομιάς του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη χώρα: την επιστροφή στη Δημοκρατία και την ένταξη της χώρας στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Αυτά τα δύο ουδείς στοιχειωδώς σώφρων διανοείται να τα διαπραγματευθεί και μάλιστα με τανκς και πυραύλους από την απέναντι πλευρά. Ο Κυριάκος διάβασε καλύτερα από τους άλλους αρχηγούς τη διεθνή πραγματικότητα κι έστησε πρώτος τη σημαία του στο πεδίο της πολιτικής αναμέτρησης. Αυτή η ιστορία που άνοιξε ο Πούτιν στην Ουκρανία θα κρατήσει πολύ καιρό, ακόμη και αν η πλήρης κατάπαυση τους πυρός γίνει τώρα, που λέει ο λόγος. Επομένως, η σημασία της θέσης ότι είμαστε Δύση θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη.
Είναι απορίας άξιον πώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν αντελήφθη τι παιζόταν εκείνη την ώρα στη Βουλή. Δεν το λέω επειδή συμβαίνει να έχω σε καμία υπόληψη τη συγκρότησή του, αλλ’ επειδή επρόκειτο ουσιαστικά για το δίλημμα του 2015, έστω και αν οι όροι είναι διαφορετικοί. Και τώρα, όπως και τότε, αυτό που παίζεται για εμάς στον τομέα των διεθνών εξελίξεων είναι αν υπερασπιζόμαστε τον κόσμο μας ή αν τον παρατάμε στην τύχη του, ώστε να την ορίζει ο κάθε τραμπούκος της KGB ανάλογα με τα συμπλέγματά του. Το προχθεσινό ήταν το δίλημμα που έθεσε ο ίδιος ο Τσίπρας το 2015 με το δημοψήφισμά του: Ευρώπη ή κάτι άλλο; Με τη διαφορά ότι, μετά την περιπέτεια του με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος πια ξέρει και δεν εξαπατάται το ίδιο εύκολα.
Γι’ αυτό και απορώ πώς ο Αλέξης δεν κατάλαβε ότι εκείνη ακριβώς ήταν η ώρα για kolotoumba και έπρεπε να την εκτελέσει με χάρη και αυτοπεποίθηση, αντί να αγωνίζεται τόσο άχαρα να ισορροπήσει πάνω σ’ έναν ετοιμόρροπο φράχτη. Ξέρετε, όμως, μπορεί το τραύμα του 2015 να είναι τόσο δεινό, ώστε ακόμη να μην μπορεί να το αντιμετωπίσει μέσα του. Ισως δεν έχει κιόλας τον χρόνο για ψυχανάλυση – ιδιαίτερα αγγλικών, ιδιαίτερα ελληνικών, πού να μείνει χρόνος για το ντιβάνι; Ισως πάλι, μια και εξετάζω μία προς μία τις πιθανές εξηγήσεις, να είχε πλήρη αντίληψη του τι διακυβευόταν, αλλά να μην είχε τη δύναμη να επιβάλει το σωστό στο κόμμα του, που ως ρωσόφιλο προσπαθεί να συνέλθει από το πατατράκ.
Από την Αριστερά, θα πρέπει να εξαιρέσω πάντως το ΠΑΣΟΚ, που με τη στάση του δείχνει τουλάχιστον να διαισθάνεται τον κίνδυνο, καθώς και τι διακυβεύεται με την τρέχουσα κρίση. Εκεί, όμως, κυκλοφορεί ακόμη το φάντασμα του Ανδρέα και τους προκαλεί κάτι ψυχολογικά. Εχει γούστο αυτό, γιατί αν ζούσε σήμερα ο Ανδρέας δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα ήταν αναφανδόν υπέρ της Δύσης. Ηταν αμοραλιστής και ηδονοθήρας· βλάκας όμως δεν ήταν σε καμία περίπτωση!
Του Στέφανου Κασιμάτη από τα Νέα
