Μέσα από τη δοκιμασία του πολέμου, αναδύεται το διαχρονικό πρόβλημα της Ευρώπης: ολιγωρία στη λήψη των αποφάσεων.
Η ταχύτητα με την οποία φαίνεται να έρχεται μια νέα οικονομική κρίση ξεπερνά την ταχύτητα λήψης των αποφάσεων. Οι Βρυξέλλες, για άλλη μια φορά, συνεχίζουν να προσφέρουν προσωρινές λύσεις, περισσότερο για τη διατήρηση εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών παρά για την προστασία της πραγματικής οικονομίας.
Ο πόλεμος, τηρουμένων των αναλογιών, δεν αποκλείεται να δημιουργήσει μεγαλύτερη κρίση στην πραγματική οικονομία απ’ ό,τι ο COVID, γεγονός που η ΕΕ οφείλει να προβλέψει και να πάρει δραστικά μέτρα όπως στα χρόνια της πανδημίας.
Η αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας δεν συνιστά δημοσιονομική χαλαρότητα, αλλά ένα ουσιαστικό μέτρο οικονομικής αυτοάμυνας.
Χωρίς περιθώρια ελιγμών, οι εθνικές κυβερνήσεις θα παραλύσουν ακριβώς όταν απαιτούνται ταχείες παρεμβάσεις στην ενέργεια προς όφελος των καταναλωτών και των επιχειρήσεων.
Το ζήτημα είναι πολιτικό και, πριν γίνει οικονομικό, η ΕΕ πρέπει να πάρει γρήγορα αποφάσεις, αντί να αδρανεί περιμένοντας την κρίση να πλήξει τις ευρωπαϊκές οικονομίες.
Εάν οι Βρυξέλλες συνεχίσουν να ενεργούν «λογιστικά», ενώ οι αγορές «φλέγονται», οι επιπτώσεις θα είναι ανυπολόγιστες. Και τότε δεν θα είναι η κρίση που θα κατακλύσει την Ευρώπη, αλλά η αδράνεια.
