Χθες βράδυ ο «Γάτος» μας δεν είχε ύπνο. Ξύπνησε αξημέρωτα με ένα ερώτημα να του βασανίζει το μυαλό: Πού τα βρήκες, Αλέξη, τα λεφτά;
Αν κάποιοι νομίζετε ότι επαναλαμβανόμαστε λόγω θέρους, κάνετε λάθος. Από 26/5 που ιδρύθηκε η ΕΛΑΣ κάθε μέρα που περνά είναι μία ακόμη ημέρα χωρίς λογοδοσία. Μία νέα ημέρα σιωπής. Και κάθε μέρα που περνά το ερώτημα αλλάζει, γιατί προστίθενται νέα έξοδα. Το ξεκαθαρίζουμε: δεν θα κουραστούμε να ρωτάμε.
Τα έξοδα της ΕΛΑΣ και τα «μαγικά» Τσίπρα
Ως παλιός στην αγορά, ο «Γάτος» μας ξέρει πόσο κάνει τι. Πόσο κοστίζουν τα γραφεία, πόσο χρεώνουν οι εταιρείες παραγωγής για τις εκδηλώσεις, το κόστος των εισιτηρίων και της διαμονής και τα λεφτά που χρειάζονται για τα βιντεάκια που έχουν κατακλύσει το Διαδίκτυο.
Ξέρει ότι όλα αυτά δεν καλύπτονται από ρεφενέ μελών και φίλων. Βέβαια, ο Αλέξης Τσίπρας έχει αποδείξει ότι ξέρει να διαπραγματεύεται. Όχι, δεν αναφερόμαστε στην κωλοτούμπα των Βρυξελλών, στο σπίτι του Σουνίου αναφερόμαστε που το νοίκιασε σε τιμή ευκαιρίας. Αν έχει κάνει αντίστοιχα μαγικά και για την ΕΛΑΣ, τι να πούμε τότε, όλα μπορεί να γίνουν.
Οικονομικά στοιχεία για Δημοκράτες και Καρυστιανού
Οικονομικό απολογισμό οφείλουν να παρουσιάσουν και τα υπόλοιπα νέα κόμματα. Οι Δημοκράτες έχουν ευκατάστατο πρόεδρο, αλλά το ερώτημα που θέσαμε για την ΕΛΑΣ ισχύει και για το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη: αρκεί η οικονομική επιφάνεια ενός πολιτικού για να λειτουργεί ένα κόμμα;
Διαβάσαμε και για συνεργασία με διεθνή εταιρεία επικοινωνίας, στην οποία μάλιστα εργάζεται ο εγγονός του Ανδρέα Παπανδρέου, Κωστής Κατσανέβας. Στο καταστατικό των Δημοκρατών βλέπουμε ότι προβλέπεται ανακοίνωση των οικονομικών στοιχείων ανά τρίμηνο. Στο σάιτ, που είναι σε… τέσσερις γλώσσες, είδαμε ότι τρέχει μία καμπάνια. Ζητούμενο τα 100 χιλιάδες ευρώ, αλλά μέχρι στιγμής έχουν γίνει δωρεές… 7.200 ευρώ, δηλαδή το 7% του στόχου!
Τα αντίστοιχα ισχύουν και για τη Μαρία Καρυστιανού. Η ίδια επέλεξε να κατέβει στην πολιτική για να αλλάξει τα κακώς κείμενα όπως έλεγε, οφείλει να ξεκινήσει δίνοντας το παράδειγμα η ίδια. Γενικότητες και καταγγελίες κάθε φορά που κάποιος ρωτά είναι απλά αστειότητες.
Λάσπη στον ανεμιστήρα
Μιλάμε για κόμματα τα οποία χαρακτηρίζουν σκάνδαλο κάθε υπόθεση που έρχεται στη δημοσιότητα. Όποιος σηκώνει τη ρομφαία της κάθαρσης θα πρέπει ο ίδιος να έχει πρώτα φροντίσει τα του οίκου του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα σκάνδαλα πρέπει να αποκαλύπτονται.
Η διαφθορά πρέπει να τιμωρείται. Η διαφάνεια αποτελεί προϋπόθεση της δημοκρατίας. Υπάρχει, όμως, μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην αποκάλυψη ενός πραγματικού σκανδάλου και στη βιομηχανία της σκανδαλολογίας που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια.
Η σκανδαλολογία δεν αναζητεί την αλήθεια. Αναζητεί τον πολιτικό αντίκτυπο. Δεν ενδιαφέρεται να αποδείξει την ενοχή κάποιου, αλλά να δημιουργήσει την εντύπωση ότι κάποιος είναι ένοχος. Δεν χρειάζεται στοιχεία, αρκούν οι υπαινιγμοί. Δεν απαιτούνται αποδείξεις, αρκεί η επανάληψη μιας κατηγορίας μέχρι αυτή να εδραιωθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης.
Πρόκειται για ένα βρόμικο πολιτικό παιχνίδι που δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο. Οι πολιτικοί αντίπαλοι μετατρέπονται σε «εγκληματίες» προτού αποφανθεί η Δικαιοσύνη, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε λαϊκά δικαστήρια και οι θεωρίες σε δήθεν αδιαμφισβήτητες αλήθειες.
Η λάσπη, άλλωστε, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: ακόμη κι όταν ξεπλένεται, αφήνει πάντα ένα ίχνος. Η συνεχής παραγωγή σκανδάλων έχει και μια άλλη, ιδιαίτερα επικίνδυνη, συνέπεια. Απονομιμοποιεί τους θεσμούς. Όταν τα πάντα παρουσιάζονται ως σκάνδαλο, ο πολίτης καταλήγει να πιστεύει ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι, όλοι είναι ένοχοι και όλοι υπηρετούν σκοτεινά συμφέροντα.
Έτσι, η εμπιστοσύνη στη δημοκρατία, στη Δικαιοσύνη και στους θεσμούς διαβρώνεται καθημερινά. Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι η σκανδαλολογία υποκαθιστά την πολιτική. Αντί να συζητάμε για την οικονομία, την παιδεία, το δημογραφικό, την ανάπτυξη και τις προκλήσεις της εποχής μας, αναλωνόμαστε σε διαρροές, υπονοούμενα και κατασκευασμένες κρίσεις.
Η δημοκρατία χρειάζεται λογοδοσία, όχι κυνήγι μαγισσών. Χρειάζεται αποδείξεις, όχι φήμες. Χρειάζεται θεσμούς που λειτουργούν ανεξάρτητα, όχι τηλεοπτικά δικαστήρια και κομματικά κατηγορητήρια.
Έπεσε από τα σύννεφα
Ακριβώς… 1.193 λέξεις χρειάστηκε για να εκφράσει την απογοήτευσή του από τη Μαρία Καρυστιανού ο Δημήτρης Σαββίδης, Έλληνας που εργάζεται στην Ολλανδία και ο οποίος είναι εξαιρετικά δραστήριος στα κοινωνικά δίκτυα, γνωστός για τις αντισυστημικές (να το πούμε ευγενικά) αναρτήσεις.
Συνήθως καθόλου κολακευτικές για την Ελλάδα, αλλά αυτό είναι δικαίωμά του.
«Κυρία Καρυστιανού, με το χέρι στην καρδιά… όσα βλέπω δεν μου αρέσουν καθόλου… Αρχικά δηλώνατε πως σκοπός σας ήταν η δικαιοσύνη και όχι η πολιτική. Στη συνέχεια σας είδαμε να απομακρύνεστε από τον Σύλλογο Συγγενών των Τεμπών. Να αφήνετε αιχμές ακόμη και για αυτούς… Στη συνέχεια δηλώνατε πως το κίνημα θα είναι δημοκρατικό…
Και τι βλέπουμε σήμερα; Το κίνημα φέρει το όνομά σας. Δεν υπήρξε καμία δημοκρατική διαδικασία. Καμία εκλογή από τη βάση. Εσείς και ο στενός σας κύκλος αποφασίζετε ποιοι συμμετέχουν…»
Διάψευση των προσδοκιών
Και συνεχίζει, αναφερόμενος στην αγορά ακινήτου σε πλειστηριασμό, την οποία η Μαρία Καρυστιανού δεν θυμόταν, και στα… χαμόγελα στις περιοδείες της προέδρου της Ελπίδας.
«Την ίδια στιγμή σας βλέπουμε να επισκέπτεστε τη Λάρισα και να φωτογραφίζεστε χαμογελώντας. Τη Λάρισα! Την ώρα που η Ελλάδα καίγεται, σας βλέπουμε να πραγματοποιείτε περιοδείες με ένα πλατύ χαμόγελο. Γύρω σας κυρίως μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι. Πλάι σας πρόσωπα με κομματικό παρελθόν».
Είναι άσχημο πράγμα η διάψευση των προσδοκιών.
Πήρε… ψαροντούφεκο
Με ρυθμό πολυβόλου κάνει αναρτήσεις για τις πυρκαγιές ο Παύλος Πολάκης. Ο αψύς Σφακιανός έχει στην κυριολεξία ανοίξει πυρ κατά βούληση, κατηγορώντας την κυβέρνηση για τα πάντα. Δίνει έτσι το δικό του στίγμα για το πώς πρέπει να γίνεται η αντιπολίτευση.
Την ώρα που η νέα πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κάνει θεσμικές συναντήσεις, όπως με τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης ή ανεβάζει ποστ για τη μεταναστευτική κρίση. Δείτε τους δύο λογαριασμούς (Δούρου και Πολάκη) στο facebook και θα καταλάβετε τι έχει να γίνει στην Κουμουνδούρου.
