Με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, τα δύο κόμματα που ταυτίστηκαν με το ρουσφέτι, καταγγέλλουν με περίσσιο θράσος την κυβέρνηση για εξυπηρετήσεις.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ είναι αναμφισβήτητα πολύ σοβαρή –ως τέτοια τη χαρακτήρισε, άλλωστε, δίχως περιστροφές και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης– προαναγγέλλοντας την ενδελεχή έρευνα για το περιεχόμενο της δικογραφίας, αλλά και πολιτικές εξελίξεις – όχι όμως και προσφυγή στις κάλπες, όπως μανιωδώς ζητάει η αντιπολίτευση, παρά το γεγονός ότι γνωρίζει πως θα χάσει.
Και πάνω κάτω, αυτό που αποδεικνύει η υπόθεση αυτή είναι ότι, δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα και οι ψηφοφόροι δεν έχουν ακόμη απαλλαγεί από ορισμένες από τις «παιδικές ασθένειες» της μεταπολίτευσης και συγκεκριμένα από τις εξυπηρετήσεις και τις προσωπικές συναλλαγές.
Αποτελεί, ωστόσο, μέγα θράσος τα στελέχη της αντιπολίτευσης να κάνουν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για την ταμπακιέρα. Όσοι έχουν μνήμη θυμούνται ότι στη δεκαετία του ’80 και τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ στήθηκε ένα πελατειακό κράτος, το οποίο στη συνέχεια έβαλε φρένο σε οποιαδήποτε προσπάθεια εκσυγχρονισμού από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της ΝΔ στις αρχές της δεκαετίας του ’90.
Ενώ είναι χαρακτηριστικό πως και αργότερα, επί ΠΑΣΟΚ, ο Κώστας Σημίτης απέτυχε και εκείνος να ξεριζώσει το πελατειακό κράτος με τον περίφημο «εκσυγχρονισμό» του, ενώ ο Κώστας Καραμανλής, που ήρθε το 2004 στην εξουσία με τη σημαία της κάθαρσης και υποσχέθηκε να πολεμήσει τους περίφημους «νταβατζήδες της διαπλοκής», εν τέλει και εκείνος νικήθηκε απ’ αυτό το τέρας που λέγεται «ρουσφέτι».
Κάπως έτσι, η χώρα στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας οδηγήθηκε στη χρεοκοπία και την επανεκκίνηση. Οι νοοτροπίες, ωστόσο, ελάχιστα άλλαξαν. Η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν εκείνη που παρά τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, αντιμετώπισε το κράτος ως λάφυρο και έγινε ένα με το πελατειακό κράτος –κι ας κόπτονται σήμερα τόσο ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ για τη διαφάνεια στον δημόσιο βίο.
Ποιος ξέχασε την περίφημη ατάκα του Παύλου Πολάκη για τη «δεύτερη φορά που θα ήταν αλλιώς» ή τη σοκαριστική παραδοχή του ίδιου του Τσίπρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αν ξαναγίνει κυβέρνηση θα πρέπει να ελέγξει «τους αρμούς της εξουσίας»; Και όμως, η κυβέρνησή του ήταν αυτή που έστησε σκευωρίες όπως αυτή της Novartis, που παρουσιάστηκε ως δήθεν «μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» μόνο και μόνο για να σπιλώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους…
Αξίζει να σημειωθεί ότι και για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ και τη διερεύνησή της από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία οι ρίζες της βρίσκονται στην περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ενδεχομένως, δε, το γεγονός ότι οι δικογραφίες που φτάνουν στη Βουλή αφορούν μόνο στελέχη της κυβέρνησης της ΝΔ να είναι απλώς τυχαίο, δεδομένου ότι οι αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για διακριτή διερεύνηση θεσπίστηκαν μετά το 2019.
Αλλά και για τα Τέμπη και την περιβόητη Σύμβαση 717 η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι εκείνη που έχει καταλογίσει ευθύνες και στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και αυτές έχουν προσωποποιηθεί σε υπουργούς της, όπως ο Χρήστος Σπίρτζης.
Επίσης, η διερεύνηση της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ από τις εγχώριες αρχές έδειξε ότι οι περίφημοι… κουμπάροι που εμπλέκονταν σε κυκλώματα παράνομων επιδοτήσεων κάθε άλλο παρά στη ΝΔ ανήκαν ή είχαν σχέσεις με «γαλάζιους» υπουργούς και βουλευτές, αντιθέτως γνωρίζονταν πάρα πολύ καλά με τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη.
Όλοι αυτοί λοιπόν κουνάνε το δάχτυλο στην κυβέρνηση, η οποία παράλληλα έπραξε δίχως περιστροφές και καθυστερήσεις το αυτονόητο: δεσμεύτηκε για την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και συναίνεσε στην άρση ασυλίας βουλευτών και υπουργών, έδειξε ή πρόκειται να δείξει την πόρτα της εξόδου στους εμπλεκομένους –έως ότου βέβαια ολοκληρωθεί οριστικά η δικαστική έρευνα και διαπιστωθεί εάν όντως διέπραξαν ή όχι κάποιο αδίκημα– και σε κάθε περίπτωση ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δεσμευτεί να εκλείψουν αντίστοιχα φαινόμενα διαφθοράς.
Με άλλα λόγια, η όλη υπόθεση θυμίζει τη γνωστή παροιμία: Στο σπίτι του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί.
