Αν ένα κατάστημα εστίασης στην Ελλάδα αποδεικνυόταν ότι είχε οροφή από εύφλεκτα υλικά, παραβιασμένους κανόνες πυρασφάλειας και ανεπαρκείς εξόδους διαφυγής, το πρώτο που θα ακούγαμε δεν θα ήταν πώς σώζονται ζωές. Θα ήταν ποιος φταίει πολιτικά. Η αντιπολίτευση θα έσπευδε να αποδώσει συλλογικές και προσωπικές ευθύνες στην κυβέρνηση, να μιλήσει για «κράτος-δολοφόνο» και να επιχειρήσει να κεφαλαιοποιήσει μια τραγωδία.
Κι όμως, η τραγωδία στην Ελβετία προκαλεί σοκ ακριβώς γιατί μιλάμε για ένα κράτος-πρότυπο που στην Ελλάδα συχνά επικαλούμαστε ως παράδειγμα οργάνωσης, πειθαρχίας και τήρησης κανόνων. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, οι αρχές να επέτρεψαν την ύπαρξη τόσων εύφλεκτων υλικών σε μια οροφή; Πώς δεν τηρήθηκαν βασικοί κανόνες πυρασφάλειας; Πώς κατέρρευσε το αφήγημα του άψογα οργανωμένου κράτους, όπου όλα λειτουργούν σαν ρολόι και όλοι εργάζονται για την προστασία των πολιτών;
Η αλήθεια είναι απλή και σκληρή: καμία χώρα δεν είναι άτρωτη. Όταν οι κανόνες δεν τηρούνται, η τραγωδία δεν είναι ατύχημα· είναι νομοτελειακή κατάληξη. Και αυτό πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά στην Ελλάδα. Χρειάζεται επανεξέταση όλων των αδειών, όλων των κανόνων ασφαλείας, ιδιαίτερα σε υπόγεια και χώρους όπου συνωστίζονται πολλοί άνθρωποι. Πώς θα εκκενωθούν σε μια έκτακτη ανάγκη; Υπάρχουν πραγματικά οι προδιαγραφές;
Το κρίσιμο δεν είναι μόνο πώς θα εκκενωθεί ένας χώρος, αλλά πώς θα προληφθεί ένα τέτοιο «ατύχημα» που ατύχημα δεν είναι. Η διαφορά με την Ελβετία δεν είναι ότι δεν συμβαίνουν τραγωδίες. Είναι ότι εκεί κανείς δεν σπεύδει να τις εκμεταλλευτεί πολιτικά.
Όσο παράξενο κι αν μας φαίνεται με βάση αυτά που έχουμε συνηθίσει.
