Με αφορμή τις αγροτικές κινητοποιήσεις –καθώς και το υφέρπον αντισυστημικό κίνημα με καθαρά λαϊκίστικα χαρακτηριστικά που βρίσκεται σε εξέλιξη– η Κεντροδεξιά επείγει να ξαναπιάσει το νήμα απ’ την αρχή.
Εφαρμόζοντας, όπως το 2019, ένα τολμηρό σχέδιο που θα συνδυάζει όραμα και πρακτικότητα, φιλελεύθερες αρχές και πολιτικό ρεαλισμό. Προφανώς έχουν γίνει πολλά, αλλά τα γεγονότα επιβράδυναν τους ρυθμούς των μεταρρυθμίσεων.
Όπως τη φορολογική μεταρρύθμιση, κυρίως στον παραγωγικό τομέα όπου χρειάζονται λιγότεροι και χαμηλότεροι φόροι. Για να επιτευχθεί αυτό, ωστόσο, είναι απαραίτητη η μείωση των δαπανών και η εξάλειψη της διαπλοκής που έχει τις ρίζες της στο βαθύ κράτος.
Υπό αυτήν την έννοια, η μείωση της φορολογίας πρέπει να συνοδεύεται από την κατάργηση των επιδοτήσεων και άλλων δαπανών που προκύπτουν για τη διατήρηση δημόσιων δομών που θεωρητικά είναι «φιλοεπιχειρηματικές», αλλά στην πραγματικότητα απέχουν πολύ από το να είναι παραγωγικές.
Σε κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής πρέπει να χαράσσεται μια πορεία που να απαλλάσσει την κοινωνία από τη συνεχή εξάντληση που υφίσταται και ταυτόχρονα να αποκαθιστά την αυτονομία δράσης και την ευθύνη στον πολίτη.
Χρειαζόμαστε αρκετές δόσεις φιλελευθερισμού, έναντι των υποστηρικτών του προοδευτικού κρατισμού και των συμμάχων του.
