Τελικά και στην περίπτωση Βίσση-Καρβέλα ισχύει αυτό που ισχύει σε όλες τις διαπροσωπικές σχέσεις της ζωής μας: κανέναν δεν ξέρεις πραγματικά, μέχρι να μοιράσεις μαζί του λεφτά.
Κι αν τα μοιράσατε μία φορά, δεν σημαίνει ότι θα τα μοιράσετε με τον ίδιο τρόπο τη δεύτερη, την τρίτη ή την τέταρτη. Ούτε ότι μια πρώτη συμφωνία χωρίς προστριβές εγγυάται πως κάθε επόμενη θα κυλήσει εξίσου ήρεμα.
Μια κινεζική παροιμία λέει πως δεν γνωρίζεις πραγματικά τον άνθρωπο που παντρεύτηκες μέχρι τη στιγμή που θα τον χωρίσεις. Κι αυτή η φράση ακούγεται τώρα διαφορετικά, μετά την ανακοίνωση της Άννας Βίσση: «Ίσως δεν γνώρισα ποτέ τον άνθρωπο που πίστευα ότι γνώριζα». Είναι μια φράση που μεταφέρει προσωπική απογοήτευση· δεν αποτελεί, από μόνη της, απόδειξη για το τι συνέβη.
Γιατί, μέχρι στιγμής, έχουμε δύο διαφορετικές δημόσιες εκδοχές. Το ποια εκδοχή θα επιβεβαιωθεί, δεν μπορεί να το αποφασίσει το κοινό από ανακοινώσεις και τίτλους.
Κι όμως, οι στίχοι μοιάζουν να γράφτηκαν για τη στιγμή: «Θα πάμε κόντρα κι όπου βγει», «Τραύμα είσαι ανοιχτό», «δε χτυπάει το τηλέφωνο», και ό,τι έχει ζήσει το έχει πει η ίδια η Βίσση.
Ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο και το πιο δύσκολο: να συνειδητοποιείς πως μια σχέση μπορεί να έχει υπάρξει αληθινή και σπουδαία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι άνθρωποι θα συμφωνούν πάντα για το τι οφείλει ο ένας στον άλλον, ή ακόμα καλύτερα για το τι τους ωφελεί.
