Η… α λα καρτ πατριωτική στάση της αντιπολίτευσης είναι γνωστή και δεν αλλάζει, ό,τι και αν συμβεί.
Οπως, για παράδειγμα, οι θέσεις της το τελευταίο διάστημα απέναντι στις διενέξεις στη Μέση Ανατολή, αφού το κυρίαρχο στοιχείο που τις διαμορφώνει δεν είναι, δυστυχώς, ούτε τα αντικειμενικά γεγονότα ούτε το συμφέρον της Ελλάδας. Είναι η αντίθεσή της απέναντι στην κυβέρνηση και η μετατροπή της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματίας σε ένα ακόμη πεδίο φθηνής και αντεθνικής, εν τέλει, αντιπολίτευσης.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Πιο πρόσφατη αφορμή αποτελεί, για παράδειγμα, η αντίδραση των κομμάτων στην εμπλοκή των ελληνικών πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία και την αναχαίτισή τους από τους αντάρτες Χούθι με τη χρήση drones. Το γεγονός προκάλεσε την έντονη αντίδραση των κομμάτων της Αριστεράς και μάλιστα ολόκληρου του φάσματος: από την ΕΛΑΣ και τον ΣΥΡΙΖΑ έως το ΚΚΕ και τη Νέα Αριστερά, οι οποίοι ενώθηκαν σε ένα ετερόκλητο μέτωπο μόνο και μόνο για να σταθούν απέναντι στην κυβέρνηση.
Κι αν μεν κάτι τέτοιο δεν αποτελεί… είδηση για το ΚΚΕ, το οποίο είναι μονίμως απέναντι σε οτιδήποτε αφορά την Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΝΑΤΟ ή τις αποκαλούμενες από το ίδιο «ιμπεριαλιστικές δυνάμεις», σίγουρα προκαλεί το λιγότερο απορίες η στάση της ΕΛΑΣ.
Ο λόγος είναι απλός: υποτίθεται, τουλάχιστον, ότι ο Αλέξης Τσίπρας –όπως λέει ο ίδιος ξανά και ξανά– έμαθε από τα λάθη του και τώρα, τη δεύτερη φορά, θα είναι αλλιώς. Θα παρουσιάσει δηλαδή μια σοβαρή εικόνα, μακριά από τους ακτιβισμούς και τις ακρότητες της Αριστεράς, για να μπορέσει να ασπαστεί τον χώρο του Κέντρου. Κάτι τέτοιο ωστόσο φαίνεται πως μένει μόνο στα λόγια.
Εκτεθειμένος ο Τσίπρας
Είναι όμως το ίδιο αξιοπερίεργο πως εάν κάποιος έχει λίγο πιο ισχυρή μνήμη, θα θυμηθεί ότι η κυβέρνηση Τσίπρα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τον Πάνο Καμμένο υπουργό Αμυνας, πρώτη δρομολόγησε την πώληση στρατιωτικού υλικού στη… Σαουδική Αραβία, το οποίο από τότε επρόκειτο να χρησιμοποιήσει κατά των ανταρτών Χούθι στον πόλεμο της Υεμένης. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, με άλλα λόγια!
Βέβαια ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του να μας έχουν συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές και να μην προκαλεί εντύπωση τούτο. Πλην όμως όταν ως ηγέτης της ΕΛΑΣ αναβαπτίζεται και παρουσιάζεται κάπως σαν «άσπιλος και αμόλυντος» επιχειρώντας το μεγάλο comeback στην κεντρική πολιτική σκηνή, είναι σίγουρα προκλητικό να απαιτεί από τους ψηφοφόρους να γίνουν... λωτοφάγοι. Να ξεχνούν δηλαδή το παρελθόν του και να υποστηρίζουν τις τάχα επαναστατικές θέσεις του, οι οποίες στην προκειμένη περίπτωση είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να κατανοήσει κάποιος πώς αποβαίνουν υπέρ των ελληνικών θέσεων. Πώς δηλαδή ο ίδιος θέλει να θεωρείται πατριώτης και ότι στηρίζει τα συμφέροντα της χώρας μας όταν τον «χαλάει» η συμμετοχή της Ελλάδας σε μια διεθνή δύναμη.
Ποια είναι δηλαδή –πέραν των μικροπολιτικών και μικροκομματικών κερδών– η επιδίωξη της ΕΛΑΣ και συνολικά της αντιπολίτευσης που αντιδρά σ’ αυτό; Τι θα έπρεπε να έχει συμβεί στη συγκεκριμένη περίπτωση; Να αφήσει η ελληνική κυβέρνηση ν’ ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου στη Μέση Ανατολή και να επικρατήσουν τη μία στιγμή οι Χούθι και την άλλη οι Ιρανοί ή οι τρομοκράτες της Χαμάς στη σύγκρουση με το Ισραήλ; Διότι για όσους και πάλι δεν έχουν κοντή μνήμη, ήταν οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που κατηγορούσαν και εξακολουθούν να κατηγορούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη για τη στήριξη και τη συμπόρευσή της με το Ισραήλ, αδυνατώντας να διαχωρίσουν την τρομοκρατική δράση από την προστασία των αμάχων Παλαιστινίων. Τέτοια είναι η σύγχυσή τους και η κοντόφθαλμη πολιτική τους, η οποία μόνο πατριωτική δεν μπορεί να είναι.
